Σαρωτικό ήταν το πέρασμα της κακοκαιρίας «Erminio» από πολλές περιοχές της χώρας, αφήνοντας πίσω της πλημμυρισμένους δρόμους, καταστροφές και μια ακόμη ανθρώπινη απώλεια.
Στη Νέα Μάκρη, ένας άνδρας έχασε τη ζωή του, όταν παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά και εντοπίστηκε κάτω από Ι.Χ. αυτοκίνητο στην οδό Πυθαγόρα. Μια τραγωδία που ξαναφέρνει στο προσκήνιο το πιο σκληρό ερώτημα: πόσες φορές θα μετράμε νεκρούς πριν πάψει η χώρα να πνίγεται σε κάθε μεγάλη νεροποντή;
Η τραγωδία στη Νέα Μάκρη
Η πιο βαριά σκιά της κακοκαιρίας έπεσε στη Νέα Μάκρη. Εκεί, άνδρας ανασύρθηκε νεκρός κάτω από αυτοκίνητο που είχε παρασυρθεί από τις πλημμύρες, στην οδό Πυθαγόρα. Η επιχείρηση της Πυροσβεστικής κατέληξε σε μια ακόμη τραγική καταγραφή απώλειας, την ώρα που η Αττική δοκιμαζόταν από τα ακραία καιρικά φαινόμενα.
Το περιστατικό δεν είναι απλώς μια είδηση. Είναι η πιο σκληρή απόδειξη ότι, κάθε φορά που η φύση χτυπά, οι αντοχές της χώρας αποδεικνύονται δραματικά λίγες.
Σαρωτικό πέρασμα, γνώριμη εικόνα χάους
Η «Erminio» χτύπησε με ένταση πολλές περιοχές της χώρας και ιδιαίτερα την Αττική, όπου οι εικόνες πλημμύρας και καταστροφής θύμισαν για ακόμη μία φορά πόσο εύθραυστος παραμένει ο μηχανισμός προστασίας. Δρόμοι μετατράπηκαν σε ορμητικούς χειμάρρους, οχήματα παρασύρθηκαν και πολίτες βρέθηκαν εγκλωβισμένοι μπροστά σε μια κατάσταση που επανέρχεται σχεδόν μονότονα, κάθε φορά που ένα έντονο καιρικό φαινόμενο κάνει την εμφάνισή του.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ένταση της κακοκαιρίας. Είναι ότι η κοινωνία βλέπει ξανά το ίδιο έργο: νερά, λάσπη, πανικός και, στο τέλος, απολογισμός ζημιών και ζωών.
Όταν η “έκτακτη ανάγκη” γίνεται κανονικότητα
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο το μέγεθος της καταστροφής. Είναι η κανονικοποίηση της αποτυχίας. Κάθε νέα κακοκαιρία παρουσιάζεται περίπου ως “πρωτοφανής”, κάθε νέα τραγωδία ως “μοιραία” και κάθε νέα πλημμύρα ως κάτι που απλώς… συνέβη. Όμως όταν ολόκληρες περιοχές βυθίζονται ξανά και ξανά στο ίδιο χάος, η λέξη “μοιραίο” παύει να αρκεί.
Η απώλεια ανθρώπινης ζωής στη Νέα Μάκρη δεν μπορεί να χαθεί μέσα στη συνηθισμένη ροή των δελτίων. Είναι μια κραυγή ότι η χώρα εξακολουθεί να τρέχει πίσω από τα γεγονότα, αντί να τα προλαβαίνει.
Η «Erminio» δεν άφησε πίσω της μόνο νερά και συντρίμμια. Άφησε πίσω της έναν νεκρό και μια ακόμη ανοιχτή πληγή σε μια χώρα που μοιάζει να μαθαίνει να ζει με την αποτυχία ως ρουτίνα. Και όσο οι πλημμύρες σκοτώνουν, κανείς δεν δικαιούται να μιλά απλώς για “ακραία φαινόμενα”. Γιατί τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο καιρός. Είναι το κράτος που κάθε φορά πνίγεται πρώτο.