Βγήκε δημόσια ο Μιχαήλ Γερακιός (Ελληνική Λύση) και πέταξε τη μεγάλη ατάκα: «Ο πρώτος νόμος της κυβέρνησης της Ελληνικής Λύσης θα είναι το κλείσιμο των FUNDS!» Λουκέτο, τέλος, καθαρίσαμε.
Η οργή του κόσμου είναι πραγματική. Τα σπίτια χάνονται, οι οικογένειες τσακίζονται, οι servicers δουλεύουν σαν βιομηχανία πίεσης. Αλλά άλλο ο θυμός του πολίτη κι άλλο η πολιτική απάτη που ντύνεται «σωτηρία». Γιατί εδώ μυρίζει από μακριά: σύνθημα-τσεκούρι χωρίς σχέδιο, για να αρπάξει ψήφους από ανθρώπους που έχουν γονατίσει.
Το “κλείνουμε τα funds” σε μετάφραση: «Πιστέψτε μας και βλέπουμε»
Όταν κάποιος λέει “θα κλείσω τα funds”, έχει να απαντήσει με μία πρόταση σε κάτι απλό:
- ΠΟΙΑ funds; αυτά που κατέχουν απαιτήσεις; οι εταιρείες διαχείρισης; οι τράπεζες που τα τροφοδότησαν;
- ΠΩΣ τα κλείνεις; με απαγόρευση; με ανάκληση άδειας; με ακύρωση συμβάσεων;
- ΤΙ γίνεται την επόμενη μέρα; ποιος διαχειρίζεται τα δάνεια; ποιος ρυθμίζει; ποιος εισπράττει; ποιος πληρώνει;
Αν δεν έχει απαντήσεις, τότε δεν έχει πολιτική. Έχει ηχητικό από TikTok.
Τα 3 μεγάλα ψέματα πίσω από το “λουκέτο”
- Ψέμα πρώτο: ότι όλα είναι εύκολα.
Κράτος δικαίου δεν είναι “κλείνω ό,τι δεν μου αρέσει”. Αν πας να το κάνεις έτσι, σκάει στα δικαστήρια πριν φτάσει να τυπωθεί στο ΦΕΚ. - Ψέμα δεύτερο: ότι δεν υπάρχει κόστος.
Όταν καταργείς έναν μηχανισμό και δεν έχεις εναλλακτικό, το κόστος δεν εξαφανίζεται. Μεταφέρεται. Και συνήθως καταλήγει εκεί που πάντα καταλήγει στην Ελλάδα: στην πλάτη του φορολογούμενου. - Ψέμα τρίτο: ότι “μόνο εμείς”.
Η φράση “μόνο εμείς μπορούμε” είναι η κλασική πολιτική γλίτσα των “σωτήρων”. Οι ίδιοι που χτίζουν καριέρα πάνω στην απόγνωση, θέλουν να τους δώσεις λευκή επιταγή.
Πώς στήνεται η απάτη
- Ο κόσμος χάνει σπίτια → ο θυμός ανεβαίνει.
- Η πολιτεία δεν προστατεύει ουσιαστικά → η δυσπιστία γίνεται οργή.
- Κάποιοι βρίσκουν την ευκαιρία → πετάνε μια λέξη-σφαίρα: “κλείνουμε τα funds”.
- Και μετά; Μετά τίποτα. Σιωπή. Γιατί το “μετά” θέλει σχέδιο, νομική, μηχανισμό. Κι αυτά δεν χωράνε σε κραυγές.
Εκεί που τελειώνουν τα μεγάλα λόγια
- Τι ακριβώς κλείνετε; Κατοχή απαιτήσεων; διαχείριση; servicers; ή κάνετε πως δεν ξέρετε τη διαφορά;
- Τι γίνεται με τις ήδη μεταβιβασμένες απαιτήσεις; Τις ακυρώνετε; Με ποιο δικαίωμα; και ποιος πληρώνει τη ζημιά;
- Ποιο είναι το νέο σύστημα; Δημόσιος φορέας; υποχρεωτικές ρυθμίσεις; δικαίωμα επαναγοράς; ή πάμε “βλέποντας και κάνοντας”;
- Πώς προστατεύεται ο αδύναμος χωρίς να καεί το σύστημα; Γιατί αλλιώς θα κάνετε αυτό που κάνουν όλοι: θα λέτε “υπέρ του λαού” και θα εφαρμόζετε “υπέρ των ισχυρών”.
- Ποιος εγγυάται ότι δεν θα γίνει χειρότερα; Γιατί αν τινάξεις την αγορά στον αέρα χωρίς σχέδιο, θα βρεις μπροστά σου το χάος — και στο χάος κερδίζουν πάντα οι πιο δυνατοί.
Ο πολίτης που κινδυνεύει να χάσει σπίτι δεν χρειάζεται άλλον έναν “σωτήρα” να του πουλάει μπαρούφες με πατριωτική κορδέλα.
Χρειάζεται χειρουργική πολιτική: κανόνες, δικλείδες, διαφάνεια, προστασία, δικαιώματα, έλεγχο πρακτικών, πραγματικό δρόμο ρύθμισης.
Γιατί αλλιώς το “κλείνουμε τα funds” είναι σαν να λες σε έναν άνθρωπο που πνίγεται:
“Κράτα γερά — θα σε σώσω με σύνθημα.”