Πάμε από το τέλος: ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει τη Νέα Δημοκρατία σε τρίτη κυβερνητική θητεία. Το αφήνω εδώ για να το ξαναδούμε σε λίγο.
Στις αρχές Μαρτίου, όταν η πρόθεση ψήφου με αναγωγή ήταν στο 34%, χάθηκε ίσως μια μοναδική ευκαιρία για πρόωρες εκλογές κυβερνησιμότητας. Είναι άλλο πρόωρες εκλογές έχοντας μόλις στείλει τη φρεγάτα “Κίμων” στην Κύπρο, ενώ ακόμη ο Τσίπρας και η Καρυστιανού δεν είχαν ανακοινώσει κόμμα. Είναι άλλο να μην είχες άρση βουλευτικής ασυλίας για 11 μέλη της κοινοβουλευτικής σου ομάδας. Και είναι άλλο οι πρόωρες τον Σεπτέμβριο – Οκτώβριο με την πλάτη στον τοίχο.
Παρότι οι αρχικές προθέσεις του πρωθυπουργού για εκλογές το 2027 ήταν απόλυτα ξεκάθαρες με δηλώσεις του ίδιου, η δημοσκοπική διάβρωση με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στον δρόμο της Δικαιοσύνης, τη δίκη των Τεμπών σε εξέλιξη, τις επαπειλούμενες νέες αποκαλύψεις για καινούργια σκάνδαλα από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αλλά και η εμμονική μονοθεματική εστίαση της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε κάτι τόσο ανούσιο όσο η χρήση νέων τεχνολογιών από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, που όμως πες – πες, διαβρώνει την εκλογική βάση της ΝΔ, κάνουν τελικά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός δεν άδραξε την ευκαιρία του 34% να μοιάζει μάλλον με ένα από τα ως τώρα λάθη του.
Σίγουρα πάντως η δήλωση Λαζαρίδη, που έσπρωξε την Ντόρα να ζητήσει παραίτησή του, δεν βοήθησε ούτε τους παραδοσιακούς ούτε τους κεντρογενείς, πρώην ΠΑΣΟΚους ψηφοφόρους, να συσπειρωθούν γύρω από τον Κυριάκο. Μάλλον το αντίθετο.
Όπως επίσης δεν βοηθούν και επιστολές διαμαρτυρίας όπως των 5 βουλευτών, που αποτελεί περισσότερο κραυγή αγωνίας για την ολοένα απομακρυνόμενη πιθανότητα επανεκλογής τους, παρά αμφισβήτηση της κυριαρχίας του Κυριάκου ή του “επιτελικού κράτους”.
Το επιτελικό κράτος, δεν δούλεψε παρά μόνο την πρώτη τριετία, που όλα πήγαιναν ρολόι και οι ενέργειες της κυβέρνησης καθοδηγούνταν πραγματικά από το Μαξίμου με τη “Μέθοδο Δημητριάδη”. Όταν αυτή εξέλιπε άφησε χώρο στο κύμα αποσυντονισμού που όλοι βλέπουμε έκτοτε πλην του ιδίου του Μαξίμου, και την γενικότερη αίσθηση ανεξέλεγκτων φέουδων και διαφθοράς, όπως αποτυπώνεται ολοένα και πιο έντονα στις δημοσκοπήσεις από την αρχή της δεύτερης θητείας ως σήμερα.
Τώρα μάλιστα βλέπουμε από τη μια το 47% της κοινωνίας να “τσιμπάει” στην εμμονή της αντιπολίτευσης για εξεταστική για τις Υποκλοπές, ενώ η χθεσινή συνέντευξη Γρηγόρη Δημητριάδη στη Real, όπου δηλώνει πιστός στρατιώτης της ΝΔ, προκάλεσε αντανακλαστικό παροξυσμικό σοκ στο ΠΑΣΟΚ. Με τη δήλωση Τσουκαλά σχεδόν να τον δαιμονοποιεί επειδή μίλησε πατριωτικά και παραταξιακά. Κάτι που δείχνει πόσο τον τρέμουν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Κυριάκου.
Όλη αυτή η βαβούρα, πλέον, δεν βοηθάει ούτε τον Μητσοτάκη, γιατί δείχνει ότι το άμεσο περιβάλλον του τον εμποδίζει, αντί να τον βοηθά, να δει καθαρά τα πράγματα.
Και λέγω ότι τον εμποδίζει, γιατί ενώ υπόγειες φήμες μιλούν ακόμη και για αμφισβήτηση της αρχηγίας του κόμματος σε περίπτωση που στην πρώτη αναμέτρηση του Σεπτεμβρίου φέρει λιγότερο από 30%, οι πασοκογενείς μεταγραφέντες (και όχι μόνον) μεσαίων και κάτω κυβικών, βρίσκονται εδώ και δύο χρόνια σε οργασμό από “δουλίτσες” από τη μια, και πολιτικές στοχοποιήσεις και καβγάδες έναντι παλαιότερων από την άλλη.
Η φημολογία για σκάνδαλα που συνέχεια “έρχονται”, η αμφισβήτηση και η διάβρωση που προκαλούν οι ανεξέλεγκτοι “πασοκογενείς”, η συνέχιση της “εν διαστάσει” σχέσης με τον πρώην πρωθυπουργό Σαμαρά, (που θα έπρεπε να έχει λήξει με συμφιλίωση και αγκαλιές προ καιρού ειδικά μετά το χαμό της κόρης του), η ανεξήγητη συνέχιση της “εξορίας” Δημητριάδη, μόνο τους αντιπάλους του Μητσοτάκη ωφελούν, εντός και εκτός Μαξίμου, ενώ εξοργίζουν την πρωτογενή βάση της ΝΔ. Ακόμη και το γενικότερο κυνήγι Ιφιγενειών, για να βρουν καινούργιους άσχετους να χρεωθούν τη διάβρωση κατά 1/4 της εκλογικής βάσης, με την ανάλογη απώλεια εδρών από το 1/4 των βουλευτών του κόμματος, μόνο σε περιπέτειες μπορεί να οδηγήσουν τη χώρα.
Από την άλλη, ο Μητσοτάκης είναι ο αρχηγός, και δικαίωμά του αν θέλει να κάνει τα λάθη του Τσίπρα, που στηρίχτηκε σε ΠΑΣΟΚους οι οποίοι την κατάλληλη στιγμή τον άφησαν αιωρούμενο στον αέρα.
Όμως στην παρούσα διεθνή συγκυρία η χώρα χρήζει μεγάλης προσοχής.
Τόσο η Τουρκία, που δεν έπαψε να είναι επικίνδυνη επειδή πήραμε 24 Rafale, ούτε σταμάτησε να λιμπίζεται το Αιγαίο γιατί παραλάβαμε τη μία Belharra. Όσο και οι γενικότερες εξωτερικές ισορροπίες, με τη διεθνή ενεργειακή αναδιάταξη που ενοχλεί τους Γερμανούς και τους εν εξελίξει πολέμους. Όσο και η επιστροφή της απωλεσθείσας ρευστότητας από το κράτος στους ιδιώτες και η οριστική επίλυση του γρίφου των συνεχώς αυξανόμενων μη εξυπηρετούμενων οφειλών των ιδιωτών προς το κράτος.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτά απαιτούν εθνική συσπείρωση και ομοψυχία. Και αυτό σημαίνει σταθερότητα.
Ούτε για κορώνες και αμφισβήτηση των μυστικών υπηρεσιών της χώρας είναι ώρα, ούτε για Ιφιγένειες και διασπάσεις, ούτε για αντικατάσταση του κομματικού DNA με ευκαιριακούς ΠΑΣΟΚους που είδαν φως και μπήκαν.
Γιατί αυτά, δυστυχώς, δεν πληρώνονται μόνον στην κάλπη, αλλά και στα σύνορα.