Όταν οι πολίτες πληρώνουν δημοτικά τέλη, αλλά βλέπουν εγκατάλειψη, το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα σκουπίδια. Είναι η διοίκηση.
Η εικόνα που περιγράφουν κάτοικοι στα Λουκίσια δεν είναι απλώς μια κακή στιγμή καθαριότητας. Είναι κραυγή αγανάκτησης για μια περιοχή που, όπως λένε οι ίδιοι οι πολίτες, κάθε καλοκαίρι βυθίζεται όλο και περισσότερο στην εγκατάλειψη.
Σκουπίδια, κλαδιά, ογκώδη αντικείμενα, εικόνες ντροπής και ένας δημόσιος διάλογος γεμάτος οργή. Από τη μία, πολίτες που καταγγέλλουν αδιαφορία του Δήμου. Από την άλλη, πολίτες που σωστά επισημαίνουν ότι κάποιοι ασυνείδητοι πετούν όπου βρουν ό,τι δεν χρειάζονται. Όμως το τελικό ερώτημα παραμένει αμείλικτο: ποιος οργανώνει, ποιος ελέγχει, ποιος προλαμβάνει και ποιος τελικά λογοδοτεί;
«Στο τέλος θα μας λένε Σκουπίσια»
Η φράση κατοίκου τα λέει όλα: «Στο τέλος αντί για Λουκίσια θα μας λένε Σκουπίσια». Δεν είναι απλώς αγανάκτηση. Είναι η εικόνα μιας τοπικής κοινωνίας που νιώθει πως έχει αφεθεί μόνη της.
Οι κάτοικοι μιλούν για χρόνια προβλήματα, για επαναλαμβανόμενες εικόνες ντροπής, για κλαδιά που παραμένουν, για απορρίμματα που συσσωρεύονται, για περιοχές που θυμίζουν ανεξέλεγκτη χωματερή. Και όταν αυτό συμβαίνει στην καρδιά της αντιπυρικής περιόδου, το θέμα δεν είναι μόνο αισθητικό. Είναι και ζήτημα δημόσιας ασφάλειας.
Γιατί τα ξερά κλαδιά, τα σκουπίδια και οι σωροί υλικών δεν είναι απλώς «άσχημη εικόνα». Είναι καύσιμη ύλη. Είναι κίνδυνος. Είναι προειδοποίηση.
Ο Δήμος δεν μπορεί να εμφανίζεται μόνο στις γιορτές
Η κριτική προς τη δημοτική αρχή είναι έντονη. Πολλοί κάτοικοι καταγγέλλουν ότι υπάρχει μεγαλύτερη κινητικότητα όταν πρόκειται για εκδηλώσεις, φωτογραφίες, πανηγύρια και δημόσιες εμφανίσεις, παρά για την καθημερινότητα των χωριών και των οικισμών.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία: ο Δήμος δεν κρίνεται από τις κορδέλες, τις αφίσες και τις δημόσιες σχέσεις. Κρίνεται από τα πεζοδρόμια, τους κάδους, τα σκουπίδια, τα κλαδιά, τον φωτισμό, την ασφάλεια, την καθαριότητα.
Ο δημότης δεν πληρώνει δημοτικά τέλη για να βλέπει φωτογραφίες. Πληρώνει για υπηρεσίες. Για πρόγραμμα. Για αποκομιδή. Για πρόληψη. Για έναν μηχανισμό που λειτουργεί πριν η κατάσταση φτάσει στομιδή. Για πρόληψη. Για έναν μη σημείο της δημόσιας κατακραυγής.
Ναι, υπάρχουν και ασυνείδητοι πολίτες
Η άλλη πλευρά της αλήθειας δεν πρέπει να κρυφτεί. Κάποιοι πολίτες πετούν σκουπίδια, μπάζα, κλαδιά και ογκώδη αντικείμενα όπου τους βολεύει. Χωρίς ειδοποίηση, χωρίς στοιχειώδη σεβασμό, χωρίς να υπολογίζουν ούτε τη γειτονιά ούτε τους εργαζόμενους στην καθαριότητα.
Αυτό όμως δεν απαλλάσσει τη δημοτική αρχή από την ευθύνη της. Αντιθέτως, την κάνει μεγαλύτερη.
Ένας σοβαρός Δήμος δεν περιμένει απλώς να «φιλοτιμηθεί» ο πολίτης. Βάζει κανόνες. Ενημερώνει. Οργανώνει σημεία συλλογής. Ανακοινώνει πρόγραμμα αποκομιδής. Ελέγχει. Επιβάλλει πρόστιμα όπου χρειάζεται. Δημοσιοποιεί διαδικασίες. Και κυρίως δεν αφήνει μια περιοχή να μετατρέπεται σε σκηνικό ντροπής.
Πού είναι το σχέδιο;
Το ερώτημα είναι απλό: υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο καθαριότητας για τα Λουκίσια και την Ανθηδόνα;
Υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα για τα κλαδιά;
Υπάρχει επαρκής στόλος απορριμματοφόρων;
Υπάρχει ενημέρωση των κατοίκων;
Υπάρχουν σημεία εναπόθεσης ογκωδών;
Υπάρχουν πρόστιμα για όσους ρυπαίνουν;
Υπάρχει λογοδοσία για το πού πηγαίνουν τα δημοτικά τέλη;
Γιατί όταν οι κάτοικοι φτάνουν να γράφουν δημόσια ότι «κάθε καλοκαίρι είναι και χειρότερα», τότε δεν μιλάμε για ένα τυχαίο περιστατικό. Μιλάμε για διοικητική αποτυχία που επαναλαμβάνεται.
Η καθαριότητα δεν είναι πολυτέλεια
Η καθαριότητα είναι βασική υποχρέωση ενός Δήμου. Δεν είναι χάρη. Δεν είναι προαιρετική υπηρεσία. Δεν είναι κάτι που θυμόμαστε όταν υπάρχει καταγγελία στο Facebook.
Είναι ο πυρήνας της καθημερινότητας. Είναι δημόσια υγεία. Είναι πολιτισμός. Είναι σεβασμός στους κατοίκους και στους εργαζόμενους που καλούνται να μαζέψουν όσα άλλοι πετούν ανεξέλεγκτα.
Και επειδή ακριβώς υπάρχουν ασυνείδητοι, ο Δήμος οφείλει να είναι ακόμη πιο οργανωμένος. Όχι απών.
Τα Λουκίσια δεν ζητούν πολυτέλειες. Ζητούν τα αυτονόητα.
Να μη ζουν δίπλα σε σκουπίδια.
Να μη φοβούνται ότι τα ξερά κλαδιά θα γίνουν προσάναμμα.
Να μη πληρώνουν δημοτικά τέλη για να βλέπουν εγκατάλειψη.
Να μη χρειάζεται κάθε φορά να ξεσπάσει δημόσια κατακραυγή για να κινηθεί ο μηχανισμός.
Η δημοτική αρχή οφείλει να απαντήσει με πράξεις, όχι με φωτογραφίες.
Γιατί η πόλη και τα χωριά δεν διοικούνται από τα πανηγύρια. Διοικούνται από την καθημερινότητα. Και στην καθημερινότητα, τα Λουκίσια φωνάζουν ότι έχουν αφεθεί πίσω.