Η «Ελπίδα» δεν μπορεί να γίνει όχημα προσωπικών φιλοδοξιών – Η πραγματική της δύναμη βρίσκεται στην αδιαμεσολάβητη σχέση της προέδρου με την κοινωνία
Στο κίνημα «Ελπίδα» υπάρχουν σήμερα τρεις διακριτές δυνάμεις: η Μαρία Καρυστιανού, οι πολίτες που βλέπουν στο πρόσωπό της μια διαφορετική πολιτική προοπτική και όσοι επιθυμούν να συνεισφέρουν στην οργανωτική και εκλογική προσπάθεια. Οι τελευταίοι μπορεί να κινούνται από ανιδιοτέλεια και καθαρή διάθεση προσφοράς, μπορεί όμως να βλέπουν στο νέο εγχείρημα και μια ευκαιρία προσωπικής προβολής ή υποψηφιότητας.
Αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν χρειάζεται ούτε να αποκρύπτεται ούτε να δραματοποιείται. Κάθε πολιτική κίνηση προσελκύει ανθρώπους με διαφορετικές αφετηρίες, φιλοδοξίες και προσδοκίες. Το κρίσιμο είναι ποιος καθορίζει την πορεία της και ποια σχέση βρίσκεται στον πυρήνα της.
Στην περίπτωση της «Ελπίδας», ο πραγματικός πολιτικός άξονας δεν είναι οι μηχανισμοί, οι καρέκλες ή οι επίδοξοι υποψήφιοι. Είναι η απευθείας σχέση της Μαρίας Καρυστιανού με τους πολίτες.
Χωρίς μεσάζοντες και παραμορφωτικούς φακούς
Η εξωστρέφεια των τελευταίων ημερών δείχνει ότι αρχίζει να οικοδομείται μια ζωντανή σχέση ανάμεσα στην πρόεδρο και σε μια κοινωνική βάση που παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη.
Κανείς δεν μπορεί ακόμη να υπολογίσει με βεβαιότητα την έκταση, τη σύνθεση ή την τελική εκλογική της δυναμική. Υπάρχει, όμως, κάτι που διακρίνεται ήδη: ένας κόσμος που θέλει να ακούσει τη Μαρία Καρυστιανού χωρίς ενδιάμεσους, εσωκομματικά φίλτρα και αυτόκλητους εκπροσώπους.
Αυτή η επαφή είναι πολύτιμη και για τις δύο πλευρές. Η ίδια έχει τη δυνατότητα να ακούει άμεσα τις αγωνίες, τις προσδοκίες και τις αντιρρήσεις των πολιτών. Παράλληλα, οι πολίτες μπορούν να διαμορφώνουν προσωπική άποψη για εκείνη, χωρίς να εξαρτώνται από ψιθύρους, παρασκηνιακές ερμηνείες και μικρούς μηχανισμούς που συχνά επιχειρούν να μιλούν εξ ονόματος της ηγεσίας.
Η άμεση επικοινωνία βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Περιορίζει τις παρεξηγήσεις, αποδυναμώνει τις αυλές και υπενθυμίζει σε όλους ότι το κίνημα δεν δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει προσωπικές διαδρομές.
Η απόσταση πολλές φορές υπάρχει μόνο στο μυαλό μας
Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό ενός μέλους που εξέφραζε το παράπονο ότι η πρόεδρος είναι απόμακρη και δύσκολα προσεγγίσιμη. Η απάντηση που έλαβε ήταν απλή:
«Γιατί δεν πηγαίνεις τώρα να της μιλήσεις;».
Το έκανε. Την πλησίασε μέσα στον κόσμο, συνομίλησε μαζί της και την προσκάλεσε στον τόπο του. Εκείνη αποδέχθηκε την πρόσκληση με χαμόγελο και, σύμφωνα με όσα μετέφερε ο ίδιος, η επίσκεψη πρόκειται να πραγματοποιηθεί.
Αυτό που τον εντυπωσίασε δεν ήταν κάποιο επικοινωνιακό τέχνασμα, αλλά η απλότητα, η ζεστασιά και η συνέπεια του λόγου της.
Η συγκεκριμένη ανθρώπινη στιγμή έχει πολιτική σημασία. Δείχνει ότι αρκετές φορές η εικόνα της απρόσιτης ηγεσίας δεν δημιουργείται από την ίδια την ηγεσία, αλλά από τον φόβο, την υπερβολή ή τους κύκλους που αναπτύσσονται γύρω της.
Όταν ο πολίτης κάνει το βήμα και συναντά απέναντί του έναν άνθρωπο που τον κοιτάζει στα μάτια, η τεχνητή απόσταση καταρρέει.
Η αγάπη δεν πρέπει να μετατρέπεται σε ασφυκτικό κλοιό
Γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού βρίσκονται άνθρωποι που θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν και πιστεύουν βαθιά στο πρόσωπο και στον αγώνα της. Αυτή η στήριξη αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο. Χρειάζεται, όμως, μέτρο, ωριμότητα και επίγνωση.
Η υπερβολική αγάπη μπορεί εύκολα να γίνει πίεση. Η διαρκής απαίτηση για προσωπική πρόσβαση, αναγνώριση ή επιβεβαίωση μπορεί να κουράσει, να πληγώσει και τελικά να απομακρύνει από τον κοινό σκοπό.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν οφείλει να ικανοποιεί κάθε προσωπική προσδοκία ούτε να μοιράζει ρόλους για να διατηρούνται ισορροπίες. Οφείλει να παραμένει πιστή στους στόχους που διατύπωσε δημόσια από την πρώτη στιγμή και να διαφυλάξει τον χαρακτήρα του εγχειρήματος.
Όσοι πέρασαν, όσοι παραμένουν και όσοι θα ενταχθούν στο κίνημα θα κριθούν από την προσφορά τους — όχι από το πόσο κοντά βρέθηκαν στην πρόεδρο ούτε από τη θέση που επιθυμούν να καταλάβουν.
Η «Ελπίδα» θα δικαιώσει το όνομά της μόνο αν γίνει κίνημα πολιτών και όχι νέος διάδρομος προσωπικών επιδιώξεων.
Μια ηγεσία που θα κριθεί από τη συνέπειά της
Η Μαρία Καρυστιανού κουβαλά ένα βάρος που λίγοι μπορούν πραγματικά να αντιληφθούν. Παρ’ όλα αυτά, η δημόσια πορεία της κρίνεται —και πρέπει να κρίνεται— από τη συνέπεια ανάμεσα στις πρώτες της δεσμεύσεις και στις σημερινές της επιλογές.
Μέχρι τώρα, όσοι τη στηρίζουν βλέπουν μια γυναίκα που δεν έχει εγκαταλείψει τους αρχικούς της στόχους και δεν έχει ανταλλάξει το καθαρό μήνυμά της με τις συνήθεις πολιτικές ευκολίες.
Η τελική κρίση ανήκει φυσικά στους πολίτες. Όχι στους αυτόκλητους θεματοφύλακες, όχι στις αυλές και όχι σε εκείνους που μετρούν ήδη θέσεις και ψηφοδέλτια.
Η πραγματική δύναμη της Μαρίας Καρυστιανού είναι ακριβώς αυτή: ότι μπορεί να σταθεί απέναντι στον πολίτη ως ίση προς ίσο, να τον κοιτάξει στα μάτια και να του πει μια απλή, ανθρώπινη «καλημέρα».
Σε μια πολιτική ζωή γεμάτη αποστάσεις, σκηνοθεσίες και μηχανισμούς, αυτή η απλότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι ίσως η πιο καθαρή μορφή ηγεσίας.