Την ώρα που τα νοικοκυριά γονατίζουν από δάνεια, κάρτες, επιτόκια, προμήθειες και έναν μόνιμο οικονομικό στραγγαλισμό, το ανώτατο ιερατείο των ελληνικών τραπεζών στήνει ένα αθόρυβο αλλά ασύλληπτο πάρτι πλούτου. Οι 5 CEO’s και άλλα 8 κορυφαία στελέχη εμφανίζονται να κατέχουν μετοχές συνολικής αξίας άνω των 34 εκατ. ευρώ.
Δεν πρόκειται απλώς για “καλές αμοιβές”. Πρόκειται για ένα σύστημα ανταμοιβής που δουλεύει σαν κλειστό κλαμπ εξουσίας: δωρεάν μετοχές, stock options σε εξευτελιστικές τιμές, μερίσματα εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και φορολόγηση πολύ πιο ευνοϊκή από εκείνη που υφίσταται ο μισθωτός, ο επαγγελματίας και ο μικρομεσαίος που πληρώνει μέχρι τελευταίο cent.
Όταν σώζονταν με πλάτες της κοινωνίας, μιλούσαν για “περιορισμούς” – τώρα μοιράζουν χρυσάφι
Για χρόνια, μετά την τραπεζική κρίση και τις κρατικές παρεμβάσεις, υπήρχαν νομικοί φραγμοί στις απολαβές των τραπεζιτών. Η λογική ήταν απλή: αφού το σύστημα επιβίωσε με δημόσια στήριξη, δεν μπορούσαν τα κορυφαία στελέχη να αμείβονται σαν golden boys την ώρα που η κοινωνία πλήρωνε τα σπασμένα.
Μόλις όμως καθάρισαν οι ισολογισμοί και ξεθώριασε η μνήμη της κρίσης, έπεσαν και οι μάσκες. Οι περιορισμοί εξαφανίστηκαν, οι μισθολογικές αναβαθμίσεις άρχισαν, τα bonus επανήλθαν και τα μετοχικά προγράμματα άνοιξαν διάπλατα.
Με λίγα λόγια:
όταν οι τράπεζες είχαν ανάγκη, μιλούσαν για “σταθερότητα”.
Τώρα που ξαναβρήκαν κερδοφορία, ξαναθυμήθηκαν τις αμοιβές, τα κίνητρα και την εσωτερική αναδιανομή πλούτου προς τα πάνω.
Ποιοι θησαυρίζουν – Τα ονόματα και τα ποσά που προκαλούν
Η εικόνα μόνο εξοργιστική μπορεί να χαρακτηριστεί.
Στη Eurobank, ο Φωκίων Καραβίας εμφανίζεται με χαρτοφυλάκιο περίπου 4,78 εκατ. ευρώ, ενώ και οι αναπληρωτές CEO Σταύρος Ιωάννου και Κώστας Βασιλείου έχουν θέσεις αξίας άνω των 850.000 ευρώ ο καθένας.
Στην Εθνική, ο Παύλος Μυλωνάς διαθέτει μετοχές αξίας περίπου 2,01 εκατ. ευρώ, με τον Γκίκα Χαρδούβελη και τη Χριστίνα Θεοφιλίδη να συμπληρώνουν την κορυφή της πυραμίδας των προνομιούχων.
Στην Πειραιώς, ο Χρήστος Μεγάλου κατέχει μετοχές αξίας περίπου 853.000 ευρώ, ενώ άλλα κορυφαία στελέχη κινούνται επίσης σε ζώνη εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.
Στην Alpha Bank, ο Βασίλης Ψάλτης εμφανίζεται με περίπου 1,53 εκατ. ευρώ και ο Λάζαρος Παπαγαρυφάλλου με περίπου 1,36 εκατ. ευρώ.
Στην Optima Bank, η εικόνα ξεφεύγει από κάθε μέτρο. Ο Γιώργος Τανισκίδης εμφανίζεται με χαρτοφυλάκιο περίπου 16,47 εκατ. ευρώ, ενώ ο Δημήτρης Κυπαρίσσης με περίπου 3,38 εκατ. ευρώ.
Και όλα αυτά ενώ η κοινωνία ακούει καθημερινά για “υπευθυνότητα”, “αντοχές της οικονομίας” και “νέα εποχή ανάπτυξης”.
Φορολογία-χάδι για τους ισχυρούς, φορολογική θηλιά για τους πολλούς
Εδώ βρίσκεται ίσως ο πιο προκλητικός πυρήνας της υπόθεσης.
Οι μετοχές αυτές δεν αποκτήθηκαν απλώς από “επένδυση”. Σε πολλές περιπτώσεις προήλθαν:
- από προγράμματα επίτευξης στόχων,
- από δωρεάν διάθεση μετοχών,
- από stock options που ασκούνται σε τιμές πολύ χαμηλότερες της αγοράς.
Και όταν ο κάτοχός τους θελήσει να εξαργυρώσει την υπεραξία;
Η φορολόγηση πέφτει στο 15%.
Την ίδια ώρα:
- ο μισθωτός στραγγίζεται,
- ο ελεύθερος επαγγελματίας εξοντώνεται,
- ο μικρομεσαίος παλεύει με τεκμήρια, φόρους και ασφαλιστικές εισφορές,
- και ο δανειολήπτης βλέπει την τράπεζα όχι ως μοχλό ανάπτυξης αλλά ως μηχανισμό είσπραξης.
Δηλαδή στην Ελλάδα του 2026 ισχύει το εξής παράλογο αλλά απολύτως πραγματικό:
όποιος δουλεύει φορολογείται βαριά, όποιος βρίσκεται στην κορυφή του τραπεζικού συστήματος αμείβεται με μετοχικά εργαλεία και φορολογείται ελαφρύτερα.
Αυτό δεν είναι απλώς ανισότητα.
Είναι θεσμοθετημένη πρόκληση.
Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν με το βάρος να πέφτει στην κοινωνία.
Τα “κόκκινα” δάνεια καθαρίστηκαν.
Η κερδοφορία επέστρεψε.
Τα μερίσματα μοιράζονται.
Και τώρα αποκαλύπτεται ότι στην κορυφή του συστήματος στήθηκε και μια δεύτερη χρυσή βρύση: τα μετοχικά bonus των ισχυρών.
Το μήνυμα είναι ωμό και κυνικό:
όταν κινδύνευαν, πλήρωσε ο λαός.
Τώρα που κερδίζουν, πληρώνονται οι λίγοι.
Αυτή δεν είναι εξυγίανση.
Είναι η επίσημη επιστροφή της τραπεζικής αλαζονείας με κοστούμι, bonus και φορολογία πολυτελείας.