Γράφει ο Ευάγγελος Λιαμπότης
Υπάρχει μια μεγάλη παγίδα που στήνεται κάθε φορά πριν από τις εκλογές. Να πιστέψουν οι νέοι ότι η ψήφος τους δεν μετράει. Ότι «όλοι ίδιοι είναι». Ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Ότι η αποχή είναι δήθεν αντίδραση.
Δεν είναι.
Η αποχή δεν είναι μαγκιά. Δεν είναι επανάσταση. Δεν είναι τιμωρία στο πολιτικό σύστημα. Είναι δώρο σε εκείνους που θέλουν τους νέους αόρατους, θυμωμένους, απογοητευμένους, αλλά κυρίως απόντες.
Γιατί η κάλπη δεν μένει ποτέ άδεια. Αν δεν πας εσύ, θα πάνε άλλοι. Θα πάνε οι κομματικοί στρατοί. Θα πάνε οι βολεμένοι. Θα πάνε οι μηχανισμοί. Θα πάνε όσοι ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν και πώς να το πάρουν.
Και μετά θα αποφασίσουν για εσένα.
Για τον μισθό σου. Για το νοίκι σου. Για τη δουλειά σου. Για τη σχολή σου. Για το δημόσιο νοσοκομείο που θα χρειαστείς. Για τον δρόμο που οδηγείς. Για την πόλη που ζεις. Για το μέλλον που σου λένε ότι σου ανήκει, αλλά κάνουν τα πάντα για να στο μικρύνουν.
Και εσύ θα κάθεσαι μετά να λες ότι «δεν αλλάζει τίποτα».
Μα πώς να αλλάξει, όταν αφήνεις τους άλλους να αποφασίζουν στη θέση σου;
Αυτό είναι το πιο βολικό σενάριο για την εξουσία: ένας νέος θυμωμένος, αλλά ακίνδυνος. Ένας νέος που γράφει σχόλια στα social, που ανεβάζει stories, που βρίζει τους πολιτικούς, που λέει ότι δεν αντέχει άλλο, αλλά την κρίσιμη μέρα δεν περνάει την πόρτα του εκλογικού τμήματος.
Αυτόν τον νέο δεν τον φοβούνται.
Τον νέο που ψηφίζει φοβούνται.
Τον νέο που σκέφτεται. Που κρίνει. Που συγκρίνει. Που δεν χαρίζει την ψήφο του σε κανέναν. Που δεν αγοράζεται με συνθήματα, ούτε κοιμάται με υποσχέσεις. Που καταλαβαίνει ότι η ψήφος δεν είναι χειροκρότημα. Είναι στάση. Είναι μήνυμα. Είναι δύναμη.
Δεν χρειάζεται να πιστεύεις σε σωτήρες. Δεν χρειάζεται να λατρέψεις κόμματα, αρχηγούς και παρατάξεις. Δεν χρειάζεται να πιστέψεις ότι κάποιος θα σου λύσει όλα τα προβλήματα με ένα μαγικό ραβδί.
Χρειάζεται όμως να μην παραιτηθείς.
Γιατί η παραίτηση είναι αυτό που περιμένουν από εσένα. Να κουραστείς. Να αηδιάσεις. Να γυρίσεις την πλάτη. Να πεις «δεν βαριέσαι». Να τους αφήσεις χώρο. Να τους αφήσεις την κάλπη. Να τους αφήσεις το παιχνίδι.
Και μετά να σου πουν ότι «ο λαός αποφάσισε».
Ποιος λαός όμως; Αυτός που πήγε ή αυτός που έμεινε σπίτι;
Αν δεν σου αρέσει κανείς, ψήφισε με κριτήριο ποιος πρέπει να χάσει δύναμη. Αν δεν εμπιστεύεσαι κανέναν, ψήφισε με βάση ποιος είναι λιγότερο επικίνδυνος. Αν είσαι θυμωμένος, κάνε τον θυμό σου πολιτική πράξη, όχι σιωπή.
Γιατί η σιωπή δεν πονάει το σύστημα.
Το βολεύει.
Η αποχή δεν τους τρομάζει. Τους οργανώνει. Τους επιτρέπει να μετρήσουν μόνο τους δικούς τους. Τους δίνει καθαρό δρόμο. Τους χαρίζει εξουσία χωρίς αντίσταση.
Η συμμετοχή, όμως, τους φοβίζει.
Τους φοβίζει γιατί ένας νέος που μπαίνει στην κάλπη δεν είναι πια θεατής. Είναι παίκτης. Είναι πολίτης. Είναι κάποιος που λέει: «Δεν θα αποφασίσετε ξανά χωρίς εμένα».
Αυτό πρέπει να καταλάβει κάθε νέος και κάθε νέα.
Δεν ψηφίζεις επειδή όλα είναι τέλεια. Ψηφίζεις επειδή τίποτα δεν είναι τέλειο.
Δεν ψηφίζεις επειδή τους πιστεύεις όλους. Ψηφίζεις επειδή δεν πρέπει να αφήσεις κανέναν ανεξέλεγκτο.
Δεν ψηφίζεις επειδή η ψήφος σου θα αλλάξει μόνη της τον κόσμο. Ψηφίζεις επειδή χωρίς τη δική σου συμμετοχή, ο κόσμος θα αλλάζει πάντα χωρίς εσένα.
Μην τους κάνεις λοιπόν τη χάρη.
Μην αφήνεις αυτούς που σε αγνοούν να αποφασίζουν για τη ζωή σου.
Μην κάθεσαι στον καναπέ και μετά βρίζεις την κάλπη.
Η αποχή είναι απουσία.
Η ψήφος είναι παρουσία.
Και η παρουσία των νέων μπορεί να γίνει ο εφιάλτης όσων έχουν μάθει να κυβερνούν πάνω στη σιωπή τους.
Πήγαινε να ψηφίσεις.