Δεν είναι «μια δικαστική λεπτομέρεια». Είναι βόμβα εφαρμογής.
Η νομολογία του Αρείου Πάγου για τον Ν. 3869/2010 (Νόμος Κατσέλη) αγγίζει τόκους, υπολογισμούς, τελικό υπόλοιπο. Αν το αφήσετε να τρέξει “όπως το ερμηνεύει” ο κάθε servicer, τότε δεν μιλάμε για συμμόρφωση. Μιλάμε για θεσμική απάτη με γραβάτα.
Οι πολίτες που μπήκαν στον Νόμο Κατσέλη δεν ζήτησαν χάρη. Ζήτησαν δικαστική ρύθμιση και ασφάλεια δικαίου.
Δεν μπορεί σήμερα το κράτος να κάνει τον ανήξερο, να τους πετάει πίσω στην ανασφάλεια και να τους λέει “δείτε το με τον διαχειριστή σας”.
Το κράτος έχει μία επιλογή:
ή θα επιβάλει ενιαία εφαρμογή, ή θα γίνει συνένοχο στην αυθαιρεσία.
Τι σημαίνει “θεσμική ευθύνη”
1) Ενιαίος μαθηματικός τύπος – με νόμο
Τέρμα τα «εσωτερικά excel».
Ο επανυπολογισμός τόκων πρέπει να γίνεται με ενιαίο, ρητά καθορισμένο τρόπο:
- σαφή χρονικά σημεία,
- σαφή επιτόκια,
- σαφείς κανόνες επιμερισμού.
Αλλιώς θα έχετε “μία Δικαιοσύνη” και δέκα διαφορετικές οφειλές — μία σε κάθε εταιρεία.
2) Πλαφόν στις αναδρομικές χρεώσεις
Ο συνεπής δανειολήπτης που πληρώνει επί χρόνια δεν μπορεί να ξυπνάει με “πρόσθετο υπόλοιπο” που δεν βγαίνει.
Θέλετε σταθερότητα; Βάλτε:
- ανώτατο όριο στις αναδρομικές επιβαρύνσεις ή
- υποχρεωτική εξομάλυνση σε βάθος χρόνου.
Αλλιώς στήνετε μηχανισμό “αναδρομικής εξόντωσης” και μετά θα παριστάνετε ότι “φταίει η αγορά”.
3) Καθεστώς προστασίας ευάλωτων – πραγματικό, όχι βιτρίνα
Για ευάλωτους:
- παράταση,
- επιδότηση τόκων,
- επαναρρύθμιση με κοινωνικά κριτήρια (εισόδημα, ανεργία, αναπηρία, οικογένεια).
Αν δεν το κάνετε, η απόφαση θα γίνει διάδρομος προς πλειστηριασμό.
Και θα το βαφτίσετε “αναγκαία προσαρμογή”.
4) Υποχρεωτική διαφάνεια – αναλυτική κατάσταση επανυπολογισμού
Κάθε δανειολήπτης δικαιούται καθαρό χαρτί:
- κεφάλαιο,
- τόκοι ανά περίοδο,
- επιτόκια,
- ημερομηνίες,
- τελικό αποτέλεσμα.
Όχι “συνολικό ποσό” και “υπόλοιπο”.
Αναλυτικά. Κατανοητά. Ελέγξιμα.
Στουρνάρα: εδώ δεν χωράει “εποπτική ουδετερότητα”
Η Τράπεζα της Ελλάδος δεν είναι σχολιαστής. Είναι επόπτης.
Βγάλτε δεσμευτική κανονιστική οδηγία προς τράπεζες/servicers για:
- ενιαίο τρόπο συμμόρφωσης,
- ελέγχους,
- κυρώσεις,
- ταχεία επίλυση διαφορών.
Για να μη γίνει το έργο γνωστό:
ο πολίτης να ξανατρέχει στα δικαστήρια για να αποδείξει το αυτονόητο, ενώ ο διαχειριστής κερδίζει χρόνο και πίεση.
Μητσοτάκη: μην κρύβεσαι πίσω από “ανεξάρτητες αρχές”
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να λέει:
- “η Δικαιοσύνη αποφάσισε” και
- “η αγορά θα το εφαρμόσει”.
Αυτό δεν είναι θεσμική τάξη. Είναι θεσμικό πλυντήριο.
Γιατί στην πράξη σημαίνει: ο ισχυρός γράφει τον κανόνα, ο αδύναμος πληρώνει το κόστος.
Η ουσία
Εφαρμόστε τώρα. Ενιαία. Διαφανώς. Με πλαφόν. Με προστασία.
Όχι “ερμηνείες”, όχι “διαφορετικές πρακτικές”, όχι “δείτε το με τον servicer”.
Γιατί αν αφήσετε το πεδίο ελεύθερο, το μήνυμα προς την κοινωνία θα είναι απλό και κυνικό:
“Ακόμα κι όταν κερδίζεις στο δικαστήριο, εμείς θα βρίσκουμε τρόπο να σε ξαναχρεώσουμε.”
Και αυτό δεν λέγεται κράτος δικαίου.
Λέγεται κράτος-ενδιάμεσος.