Η περιοχή πλήρωσε συσκέψεις, καθυστερήσεις, δηλώσεις και πολιτική ανεπάρκεια, ενώ τα καλώδια υπερυψηλής τάσης πέρασαν μέσα από το χωριό και δίπλα από το σχολείο. Τώρα, μετά την απορριπτική εξέλιξη, η Δήμαρχος Έλενα Βάκα και ο Αντιπεριφερειάρχης Εύβοιας Γιώργος Κελαϊδίτης δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από δελτία Τύπου.
Στον Μύτικα δεν απέτυχαν μόνο τα ασφαλιστικά. Απέτυχε ολόκληρο το μοντέλο της δήθεν θεσμικής «αντίστασης» που πουλήθηκε στους κατοίκους επί μήνες. Όταν μια περιοχή βλέπει τα καλώδια να μπαίνουν μέσα στον οικισμό, να περνούν δίπλα από το Δημοτικό Σχολείο, να σέρνονται υποσχέσεις για εναλλακτική όδευση και να φτάνουμε τελικά σε δικαστική ήττα, τότε δεν μιλάμε για ατυχία. Μιλάμε για πολιτικό φιάσκο με ονοματεπώνυμο.
Η αλήθεια είναι σκληρή. Η Δήμαρχος Χαλκιδέων Έλενα Βάκα είχε συγκαλέσει σύσκεψη στις 2 Απριλίου, δηλώνοντας ότι ο Δήμος είναι έτοιμος να καταθέσει ασφαλιστικά μέτρα και ακόμη και να αποκλείσει το σημείο με μηχανήματα. Την ίδια ώρα, όμως, το έργο είχε ήδη επιστρέψει δυναμικά, ενώ τα τοπικά δημοσιεύματα κατέγραφαν ότι οι εργασίες συνεχίζονταν μέσα στον οικισμό, παρά τις εκκρεμότητες και τις αντιδράσεις. Με άλλα λόγια: πολλή εικόνα, πολλές εξαγγελίες, αλλά το κρίσιμο πεδίο είχε ήδη χαθεί.
Αντίστοιχα, η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και ο χωρικός Αντιπεριφερειάρχης Εύβοιας Γιώργος Κελαϊδίτης δεν μπορούν να εμφανίζονται ως απλοί παρατηρητές. Η ίδια η Περιφέρεια είχε ανακοινώσει ήδη από το 2025 ότι στήριξε εμπράκτως την Επιτροπή Κατοίκων, εξασφαλίζοντας έκθεση του ΕΚΠΑ, και ότι συμφωνήθηκε να αναζητηθεί εναλλακτική όδευση των καλωδίων. Κι όμως, μήνες μετά, ο Μύτικας βρέθηκε ξανά να βλέπει το ίδιο έργο: καλώδια μέσα στο χωριό, αγωνία για τα παιδιά, και μια τοπική κοινωνία να ακούει ξανά πως «γίνονται ενέργειες». Αν αυτό δεν είναι διοικητική αποτυχία, τότε τι είναι;
Και εδώ βρίσκεται η πιο βρώμικη πλευρά της υπόθεσης. Τα οικτρά που έγιναν στην περιοχή δεν είναι μόνο τεχνικά. Είναι πολιτικά. Είναι η μετατροπή ενός κατοικημένου τόπου σε πεδίο πειραματισμού. Είναι η ανοχή στο να περνά ένα τόσο βαρύ έργο δίπλα από σχολείο. Είναι οι καθυστερήσεις, οι ημίμετρες αντιδράσεις, οι συσκέψεις κατόπιν εορτής και η παραγωγή ανακοινώσεων την ώρα που ο χρόνος δούλευε υπέρ του έργου και εις βάρος των κατοίκων. Το ότι οι αιτούντες επικαλέστηκαν ακόμη και μελέτη που θεωρούσαν κρίσιμη για τα παιδιά, δείχνει πόσο βαριά ήταν η υπόθεση. Το ότι δεν πέτυχαν αναστολή, αν πράγματι αυτή είναι η τελική έκβαση, δείχνει πόσο αδύναμη αποδείχθηκε στην πράξη η θεσμική τους άμυνα.
Η Βάκα και ο Κελαϊδίτης οφείλουν τώρα να μιλήσουν καθαρά. Όχι με στρογγυλές λέξεις, όχι με «θα συνεχίσουμε τον αγώνα», όχι με άλλο ένα επικοινωνιακό πέπλο. Να πουν ευθέως γιατί, ενώ υπήρχαν αρνητικές εκθέσεις, πολιτικές δεσμεύσεις και συζητήσεις για εναλλακτική όδευση, ο Μύτικας έφτασε να μετρά ήττες αντί για προστασία. Γιατί αυτό βλέπουν σήμερα οι κάτοικοι: όχι μια διοίκηση που πρόλαβε το κακό, αλλά μια διοίκηση που έτρεχε πίσω από τις εξελίξεις.
Στον Μύτικα δεν έφτασαν τυχαία ως εδώ. Κάποιοι άφησαν την περιοχή να γίνει αυτό που δεν έπρεπε ποτέ να γίνει: ένας οικισμός εγκλωβισμένος ανάμεσα στην ανησυχία των κατοίκων και στην ανεπάρκεια των αρχών. Και μετά την απόρριψη των ασφαλιστικών, το πολιτικό ερώτημα δεν είναι ποιος «συμπαραστάθηκε». Είναι ποιος απέτυχε. Και εκεί τα ονόματα υπάρχουν: Έλενα Βάκα και Γιώργος Κελαϊδίτης.