Ο Λάμπρος Λιάπης απαντά σε όσους χαρακτηρίζουν «βολεμένους» τους εργαζομένους των δημόσιων νοσοκομείων, περιγράφοντας την εξουθένωση, τον φόβο και την καθημερινή μάχη για την ανθρώπινη ζωή
Μια συγκλονιστική ανάρτηση Έλληνα νοσηλευτή για την πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία προκαλεί έντονη συγκίνηση και προβληματισμό.
Ο νοσηλευτής Λάμπρος Λιάπης, μέσα από ένα κείμενο με τον ειρωνικό τίτλο «Ναι, είμαι ένας βολεμένος», απαντά σε όσους θεωρούν ότι οι υγειονομικοί απολαμβάνουν την ασφάλεια μιας δημόσιας θέσης χωρίς να γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες των Επειγόντων, των χειρουργείων και των νοσηλευτικών τμημάτων.
Περιγράφει τις ατελείωτες βάρδιες, την υποστελέχωση, τις επιθέσεις εναντίον εργαζομένων, τα προβλήματα υγείας που προκαλεί η πίεση, αλλά και τις εικόνες ασθενών που χάθηκαν παρά τις προσπάθειες γιατρών και νοσηλευτών.
«Ξυπνάω από τα ουρλιαχτά αυτών που πέθαναν στα χέρια μου»
Ο νοσηλευτής γράφει:
«Ναι, είμαι ένας βολεμένος.
Έχω δουλειά.
Έχω μισθό.
Έχω ασφάλεια.
Μα, για ένα λεπτό. Αυτό το προνόμιο το έχουν πολλοί εκεί έξω. Κάτσε να σου εξηγήσω, εν τάχει, τι σημαίνει “βολεμένος” στο νοσοκομείο.
Πολλές φορές ξυπνάω από τα ουρλιαχτά αυτών που πέθαναν στα χέρια μου. Κάθομαι ξαπλωμένος και προσπαθώ να θυμηθώ αν μπορούσαμε να κάνουμε και κάτι ακόμη.
Αυτό το “και κάτι ακόμη” στοιχειώνει γιατρούς και νοσηλευτές, όταν έρχεται η στιγμή να σκεπάσουν με το νεκρικό σεντόνι τους αγαπημένους σας».
Πίσω από κάθε απώλεια παραμένει, όπως περιγράφει, ένα βασανιστικό ερώτημα: αν υπήρχε κάτι ακόμη που θα μπορούσε να είχε γίνει. Ένα ερώτημα που οι υγειονομικοί μεταφέρουν μαζί τους ακόμη και όταν τελειώνει η βάρδια και επιστρέφουν στα σπίτια τους.
Συνάδελφοι με έμφραγμα, τραυματισμούς και «παράσημα» από επιθέσεις
Στην ανάρτησή του αναφέρεται και στις συνέπειες που έχει η ακραία εργασιακή πίεση στην υγεία των νοσηλευτών.
«Μια συνάδελφος νοσηλεύεται με έμφραγμα του μυοκαρδίου. Δεν άντεξε την πίεση του “βολέματος”.
Μια άλλη έπαθε διάστρεμμα. Στην προσπάθειά της να προλάβει δύο τραυματίες τροχαίου, παραπάτησε.
Ένας συνάδελφος χειρουργείται αύριο. Είναι τα παράσημα της επίθεσης μεθυσμένων στα ΤΕΠ».
Οι εργαζόμενοι που τραυματίζονται ή ασθενούν θα απουσιάσουν αναγκαστικά. Ωστόσο, σε ένα ήδη υποστελεχωμένο σύστημα, οι βάρδιες δεν μπορούν να μείνουν ακάλυπτες.
Τη θέση τους θα κληθούν να καλύψουν οι υπόλοιποι συνάδελφοι, με συνεχόμενα πρωινά, απογεύματα και νύχτες, ώστε το νοσοκομείο να παραμείνει όρθιο.
«Γι’ αυτό, όποτε έρχεσαι, πάντα κάποιος είναι εδώ. “Βολεμένος” έστω, αλλά είναι εδώ», σημειώνει χαρακτηριστικά.
«Σε τι διαφέρει από ένα πραγματικό πεδίο μάχης;»
Στο πιο συγκλονιστικό σημείο του κειμένου, ο Λάμπρος Λιάπης καλεί νοερά όσους χαρακτηρίζουν τους υγειονομικούς «βολεμένους» να μπουν σε μία αίθουσα όπου οι εργαζόμενοι δίνουν μάχη για να σώσουν έναν άνθρωπο.
«Έλα, πες μου, εύκολο δεν είναι;
Βλέπεις το ποτάμι αίματος; Είναι κάποιου ανθρώπου. Βλέπεις το πεδίο της μάχης; Σε τι διαφέρει από ένα πραγματικό πεδίο μάχης;
Α, ναι. Εμείς είμαστε “βολεμένοι”».
Περιγράφει τη μυρωδιά του αίματος, το κάψιμο της διαθερμίας, τον ιδρώτα, την αγωνία και τον αγώνα με τον χρόνο.
«Θα σε βάλω να βλέπεις μόνο. Να βλέπεις τους “βολεμένους” να γλιστρούν μέσα στα αίματα, προσπαθώντας να σώσουν μια ζωή. Έναν άνθρωπο. Μπορεί τον δικό σου».
Μέσα σε λίγα λεπτά, γιατροί και νοσηλευτές πρέπει να λάβουν κρίσιμες αποφάσεις, να χειριστούν πολύπλοκο εξοπλισμό και να παραμείνουν ψύχραιμοι την ώρα που μπροστά τους ένας άνθρωπος κινδυνεύει να χαθεί.
«Κολυμπάμε σε κόκκινες θάλασσες ανθρώπινου πόνου»
Ο νοσηλευτής καταλήγει εξηγώντας ότι το μοναδικό «βόλεμα» που αναγνωρίζει είναι πως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι παραμένουν ακόμη υγιείς και μπορούν να συνεχίζουν να υπηρετούν τους ασθενείς.
«Όλοι αυτοί οι “βολεμένοι” αύριο θα ξανακάνουν αυτά που είδες. Και μερικές φορές θα χάνουν ζωές. Αλλά τις περισσότερες θα σώζουν ζωές.
Το μόνο “βόλεμα” που βλέπω εγώ είναι ότι είμαστε οι υγιείς εργάτες υγείας που κάθε μέρα κολυμπάμε σε κόκκινες θάλασσες ανθρώπινου πόνου.
Και ακριβώς επειδή ξέρουμε τι θα πει πόνος, δεν σε παρεξηγούμε».
Η ανάρτηση του Λάμπρου Λιάπη δεν αποτελεί μόνο μια προσωπική εξομολόγηση. Είναι μία μαρτυρία για όσα συμβαίνουν καθημερινά στα δημόσια νοσοκομεία και μία υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε λευκή ή πράσινη στολή υπάρχει ένας άνθρωπος που κουράζεται, φοβάται, τραυματίζεται, πονά και παρ’ όλα αυτά επιστρέφει στην επόμενη βάρδια.
Όχι επειδή είναι «βολεμένος».
Αλλά επειδή, όταν κάποιος δικός μας άνθρωπος κινδυνεύει, πρέπει να βρίσκεται εκεί.