Αυτά που ανακοινώνουν δεν λένε τίποτα για την πραγματική κατάσταση στο ΕΣΥ. Δεν αποδεικνύουν ότι οι εργαζόμενοι είναι ικανοποιημένοι, ούτε ότι τα νοσοκομεία λειτουργούν χωρίς σοβαρά προβλήματα. Η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή: τα περισσότερα τμήματα στέκονται όρθια με προσωπικό ασφαλείας, ενώ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αδυνατούν πολλές φορές ακόμη και να απεργήσουν, γιατί το κόστος της επιβίωσης έχει γίνει απαγορευτικό.
Η «ηρεμία» που επικαλούνται δεν είναι εικόνα ομαλότητας. Είναι εικόνα εξάντλησης. Όταν τα τμήματα δουλεύουν καθημερινά στα όρια, με λιγότερους ανθρώπους από όσους χρειάζονται, δεν μιλάμε για εύρυθμη λειτουργία. Μιλάμε για σύστημα σε κατάσταση μόνιμης επιβίωσης.
Η μειωμένη κινητοποίηση δεν σημαίνει απουσία αγανάκτησης. Σημαίνει οικονομική ασφυξία. Όταν ένας εργαζόμενος χάνει 60 έως 100 ευρώ από μια 24ωρη απεργία, η διαμαρτυρία μετατρέπεται σε πολυτέλεια. Και αυτό είναι πολιτική ντροπή: ένα κράτος που έχει οδηγήσει ακόμη και τους υγειονομικούς στο σημείο να μην μπορούν να σηκώσουν κεφάλι.
Το ΕΣΥ δεν το κρατά όρθιο ούτε ο σχεδιασμός τους ούτε οι θριαμβολογίες τους. Το κρατούν όρθιο οι εξαντλημένοι εργαζόμενοι, που καλύπτουν κενά, βγάζουν βάρδιες στα όρια και πληρώνουν από την τσέπη και τη ζωή τους την κρατική ανεπάρκεια. Όποιος βαφτίζει αυτή την κατάρρευση «σταθερότητα», απλώς κοροϊδεύει την κοινωνία.
Δεν υπάρχει κανονικότητα στα νοσοκομεία. Υπάρχει σιωπηλή κατάρρευση, κουκουλωμένη πίσω από αριθμούς, ανακοινώσεις και επικοινωνιακά ψέματα. Και όσο η κυβέρνηση πανηγυρίζει πάνω στα ερείπια, τόσο οι εργαζόμενοι και οι ασθενείς θα πληρώνουν το πραγματικό κόστος.