Σε ποια χώρα ένα νοσοκομείο γυρίζει στο χειροκίνητο και κάποιοι έχουν το θράσος να το παρουσιάζουν ως «αναβάθμιση»; Εκεί όπου ο ασθενής περιμένει, ο συνοδός αγανακτεί και το προσωπικό παλεύει να μη διαλυθεί η λειτουργία, τα ωραία τεχνικά λόγια ακούγονται σαν προσβολή.
Γιατί εδώ δεν έχουμε μια απλή τεχνική αστοχία. Έχουμε την κλασική ελληνική παθογένεια: πρόχειρο σχεδιασμό, μηδενική πρόβλεψη, ανύπαρκτη προστασία της λειτουργίας και μετά ένα επικοινωνιακό περιτύλιγμα για να βαφτιστεί το φιάσκο “μετάβαση”. Μόνο που στο νοσοκομείο δεν υπάρχουν περιθώρια για φιάσκα.
Όταν το σύστημα πέφτει, πέφτουν οι μάσκες
Η αλήθεια είναι απλή:
αν μια “αναβάθμιση” οδηγεί το νοσοκομείο σε χειροκίνητη λειτουργία, τότε δεν μιλάμε για πρόοδο αλλά για αποτυχία.
Και όταν μια κρίσιμη δημόσια δομή μπλοκάρει, δεν φταίει η «κακιά στιγμή». Φταίει ο σχεδιασμός που δεν προστάτευσε την καθημερινή λειτουργία, η διοίκηση που δεν απαίτησε ασφαλή μετάβαση και όσοι νόμιζαν ότι σε ένα νοσοκομείο μπορούν να παίζουν με κουμπιά, οθόνες και διαδικασίες σαν να στήνουν περίπτερο έκθεσης.
Την ανικανότητα την πληρώνει ο άρρωστος
Πάντα το ίδιο έργο.
Το μάρμαρο δεν το πληρώνει ποτέ αυτός που υπέγραψε, ενέκρινε, παρέδωσε ή διαφήμισε το έργο.
Το πληρώνει ο πολίτης που στέκεται στην ουρά.
Το πληρώνει ο ηλικιωμένος που δεν αντέχει άλλη αναμονή.
Το πληρώνει ο εργαζόμενος που πρέπει να κάνει τον τεχνικό, τον γραμματέα και τον πυροσβέστη μαζί.
Και όλα αυτά σε έναν χώρο όπου το λάθος δεν μετριέται σε εκνευρισμό μόνο. Μετριέται σε ταλαιπωρία, σε καθυστερήσεις, σε απορρύθμιση, σε απώλεια αξιοπρέπειας.
“Αναβάθμιση” χωρίς εφεδρεία είναι οργανωμένη γελοιοποίηση
Σε σοβαρά συστήματα υγείας, κάθε τεχνική παρέμβαση γίνεται με δοκιμές, εναλλακτικά σενάρια, εφεδρικές λύσεις και επιχειρησιακή ασφάλεια.
Εδώ, για άλλη μια φορά, η “ψηφιακή πρόοδος” μοιάζει με σκηνικό βιτρίνας: ωραίες λέξεις προς τα έξω, χάος προς τα μέσα.
Και το χειρότερο;
Αντί για καθαρές απαντήσεις, συνήθως ακολουθεί το γνώριμο ελληνικό μούδιασμα: κανείς δεν φταίει, κανείς δεν ήξερε, κανείς δεν εξηγεί. Μέχρι να ξεχαστεί το θέμα. Μέχρι το επόμενο μπλακ άουτ. Μέχρι την επόμενη δήθεν “αναβάθμιση” που θα σακατέψει ξανά τη λειτουργία.
Όταν ένα νοσοκομείο δουλεύει στο χειροκίνητο, δεν έχουμε “τεχνικό μεταβατικό στάδιο”. Έχουμε ξεγύμνωμα ανεπάρκειας. Και όποιος βαφτίζει την ταλαιπωρία του ασθενή “αναβάθμιση”, δεν εκσυγχρονίζει τίποτα — απλώς προσβάλλει τη νοημοσύνη της κοινωνίας.