Το Νοσοκομείο Χαλκίδας θυμίζει πλέον έναν βαριά ασθενή οργανισμό που προσπαθεί να σταθεί όρθιος με δανεικές ανάσες, πρόχειρες μετακινήσεις και επικοινωνιακές εξαγγελίες. Την ώρα που η διοίκηση και το υπουργικό αφήγημα μιλούν για «αναβάθμιση», «triage» και «fast track ιατρεία», η πραγματικότητα μέσα στα ΤΕΠ είναι πολύ πιο ωμή: λιγότερο προσωπικό, μεγαλύτερη πίεση, περισσότερος κίνδυνος.
Δεν γίνεται να παρουσιάζεται ως μεταρρύθμιση ένα σύστημα που αδειάζει από ανθρώπους. Δεν γίνεται να βαφτίζεται «εκσυγχρονισμός» η διαρκής αφαίμαξη του νοσηλευτικού προσωπικού. Από 28–29 άτομα το 2023–2024, στα 26 τον Αύγουστο του 2025, και σήμερα μόλις 21. Αυτή δεν είναι ενίσχυση. Είναι αποσύνθεση με ωραία ταμπέλα.
Στο ίδιο έργο θεατές και στο ιατρικό προσωπικό των ΤΕΠ. Έξι μόνιμοι γιατροί, από τους οποίους οι δύο είναι ορθοπεδικοί και δεν καλύπτουν παθολογικά περιστατικά. Κι αντί για μόνιμη στελέχωση, η γνωστή ελληνική πατέντα: μετακινήσεις γιατρών από Κέντρα Υγείας, μπαλώματα βάρδιας, λύσεις της τελευταίας στιγμής. Σήμερα στη Χαλκίδα, αύριο με «εντέλλεσθε» σε Σκύρο, Σκόπελο, ίσως Σκιάθο και Αλόννησο. Υγεία με όρους περιοδεύοντος θιάσου.
Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο η έλλειψη προσωπικού. Είναι η απόπειρα να παρουσιαστεί αυτή η έλλειψη ως κανονικότητα. Να πειστεί η κοινωνία ότι όλα βαίνουν καλώς, αρκεί να αλλάξουν οι ταμπέλες, οι όροι και τα οργανωτικά διαγράμματα. Όμως ο ασθενής δεν σώζεται με λεκτικά τεχνάσματα. Ούτε ο εργαζόμενος αντέχει άλλο με διακηρύξεις και δελτία τύπου.
Όταν αυξάνονται οι απαιτήσεις και μειώνονται οι άνθρωποι, το σύστημα δεν γίνεται πιο αποδοτικό. Γίνεται πιο επικίνδυνο. Για τον ασθενή που περιμένει. Για τον γιατρό που τρέχει. Για τον νοσηλευτή που λυγίζει. Για το ίδιο το νοσοκομείο που καλείται να καλύψει τεράστιες ανάγκες με ολοένα μικρότερες δυνάμεις.
Και κάπου εδώ τελειώνουν τα παραμύθια. Το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν χρειάζεται άλλες λέξεις, άλλες κορδέλες και άλλες ψεύτικες υποσχέσεις. Χρειάζεται προσωπικό, σοβαρό σχέδιο και πραγματική ενίσχυση. Γιατί αλλιώς δεν μιλάμε για δημόσια υγεία. Μιλάμε για μια επικίνδυνη παράσταση κατάρρευσης, όπου ζητούν από ασθενείς και εργαζόμενους να χειροκροτούν ενώ το οικοδόμημα ξηλώνεται μπροστά στα μάτια τους.
Όταν ένα νοσοκομείο δουλεύει με ελλείψεις, εντέλλεσθε και ψέματα, δεν έχουμε μεταρρύθμιση στην Υγεία — έχουμε οργανωμένη εγκατάλειψη