Στη Χαλκίδα, στην οδό Αρτακηνών 9, υπάρχει καταγγελία ότι η στέγη στον χώρο του Κ.Ε.Π.Π.Υ.Ε.Λ., όπου στον ίδιο χώρο στεγάζεται και το Κέντρο «Δήμητρα», είναι από αμιαντούχο υλικό. Και δίπλα υπάρχει παιδική χαρά. Με παιδιά, γονείς, κόσμο. Καθημερινά.
Αν αυτή η εικόνα δεν σας σοκάρει, τότε έχετε σταματήσει να βλέπετε την πραγματικότητα. Διότι εδώ δεν μιλάμε για «τεχνικό θέμα» ούτε για «μια ακόμη εκκρεμότητα». Μιλάμε για δημόσια υγεία, για πρόληψη κινδύνου και για μια διοίκηση που λειτουργεί μόνο όταν στριμωχτεί. Για μια νοοτροπία που αντιμετωπίζει τον πολίτη ως αναλώσιμο.
Ο αμίαντος δεν είναι αστείο. Δεν είναι κάτι που το αφήνεις «να υπάρχει» πάνω από κεφάλια ανθρώπων και δίπλα σε παιδιά, περιμένοντας να περάσει ο χρόνος. Ειδικά όταν υπάρχουν φθορές, παλιές κατασκευές, εργασίες, και γενικά η καθημερινή χρήση ενός χώρου. Εκεί αρχίζει η επικινδυνότητα. Εκεί αρχίζει η ευθύνη. Εκεί τελειώνει κάθε δικαιολογία.
Και εδώ είναι το ερώτημα που κανείς δεν απαντά:
Ποιος έχει την ευθύνη του χώρου; Ποιος έλεγξε; Πότε; Με τι αποτέλεσμα; Και γιατί δεν υπάρχει δημόσια, καθαρή ενημέρωση;
Γιατί, ξέρετε, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συγκάλυψη. Είναι το γνωστό παιχνίδι: «δεν είναι δική μου αρμοδιότητα», «δεν υπάρχει κονδύλι», «δεν έχουμε ενημέρωση», «θα το δούμε». Μέχρι να γίνει το κακό. Μέχρι να τρέχουν όλοι να βγάλουν ανακοινώσεις, να ρίξουν ευθύνες αλλού και να κάνουν ότι “δεν μπορούσαν να προβλέψουν”.
Δεν θα περιμένουμε να συμβεί τίποτα για να “δικαιωθούμε”. Δεν θέλουμε δικαίωση. Θέλουμε πρόληψη.
Απαιτούμε τώρα:
- Άμεση αυτοψία και τεχνικό έλεγχο, με ξεκάθαρο πόρισμα.
- Άμεσα μέτρα προστασίας και αποκλεισμό επικίνδυνων σημείων, αν υπάρχει η παραμικρή φθορά ή κίνδυνος.
- Σχέδιο νόμιμης διαχείρισης/απομάκρυνσης, εφόσον απαιτείται, με τους σωστούς, εξειδικευμένους ανθρώπους και όχι πρόχειρες “λύσεις”.
- Διαφάνεια: ποιος είναι υπεύθυνος και ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα. Με ημερομηνίες. Με υπογραφές.
Και ένα τελευταίο: όποιος θεωρεί ότι αυτά είναι υπερβολές, ας το πει ευθέως στους γονείς που πηγαίνουν τα παιδιά τους στη διπλανή παιδική χαρά. Ας το πει στους πολίτες που περνούν από εκεί. Ας το πει σε όσους εργάζονται στον χώρο. Όχι πίσω από γραφεία και σφραγίδες. Πρόσωπο με πρόσωπο.
Η Χαλκίδα δεν είναι αποθήκη προβλημάτων. Δεν είναι περιοχή “δεύτερης κατηγορίας”. Και οι πολίτες δεν είναι αριθμοί. Αν οι αρμόδιοι δεν μπορούν να προστατεύσουν ούτε τα αυτονόητα, τότε το ερώτημα της επικεφαλίδας παραμένει και βαραίνει όλο και περισσότερο: πόσο πιο χαμηλά θα πέσετε;
