Όταν μια κυβέρνηση νομοθετεί τέτοια πράγματα μέσα στη νύχτα, δεν νομοθετεί διαφάνεια. Νομοθετεί υποψίες.
Η τροπολογία που πέρασε από τη Βουλή για τις εταιρείες του εξωτερικού και τους συγγενείς πολιτικών προσώπων δεν είναι μια απλή «τεχνική διόρθωση», όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί. Είναι μια πολιτική και ηθική κερκόπορτα.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν απλό πολίτη. Μιλάμε για το στενό περιβάλλον ανθρώπων που διαχειρίζονται δημόσια εξουσία, δημόσιο χρήμα, αποφάσεις, αναθέσεις, επιρροή και κρατική ισχύ.
Το ερώτημα είναι απλό: γιατί να ανοίξει ξανά ένα παράθυρο που είχε κλείσει ακριβώς για να προστατεύεται η διαφάνεια στον δημόσιο βίο;
Η απάντηση της κυβέρνησης είναι ο «εξορθολογισμός». Όμως η κοινωνία ακούει κάτι άλλο: ότι οι συγγενείς πολιτικών θα μπορούν πλέον, υπό προϋποθέσεις, να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες του εξωτερικού. Και όταν μπαίνουν στη μέση αλλοδαπές εταιρείες, ενδιάμεσα σχήματα, παρένθετα πρόσωπα και φορολογικές διαδρομές, τότε η διαφάνεια δεν ενισχύεται. Θολώνει.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έφερε τη ρύθμιση αργά, βιαστικά, χωρίς ουσιαστική δημόσια συζήτηση. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά. Όταν είσαι βέβαιος ότι υπηρετείς το δημόσιο συμφέρον, δεν κρύβεις την τροπολογία στα κοινοβουλευτικά μεσάνυχτα.
Το ΠΑΣΟΚ έχει καθαρή θέση: αυτή η φαύλη τροπολογία πρέπει να καταργηθεί. Όχι γιατί οι συγγενείς πολιτικών πρέπει να αντιμετωπίζονται συλλήβδην ως ύποπτοι, αλλά γιατί η Δημοκρατία έχει ανάγκη από κανόνες αυστηρότερους για όσους βρίσκονται κοντά στην εξουσία.
Στη δημόσια ζωή δεν αρκεί να είσαι νόμιμος. Πρέπει να είσαι και διαφανής.
Και όποιος ανοίγει παράθυρα στις offshore, στα παρένθετα σχήματα και στις γκρίζες διαδρομές του χρήματος, δεν υπηρετεί τη διαφάνεια. Υπηρετεί τη σκιά.
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει και μπορεί να το πει καθαρά: αυτή η τροπολογία της ντροπής θα καταργηθεί. Γιατί η πολιτική δεν μπορεί να ζητά εμπιστοσύνη από τους πολίτες, ενώ νομοθετεί καταφύγια για τους ισχυρούς.