Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια που συχνά χάνεται μέσα στις κραυγές, στις μικροπολιτικές και στις εύκολες καταγγελίες: ο δήμαρχος δεν είναι εκεί για να λέει μόνο ευχάριστα πράγματα. Είναι εκεί για να διοικεί.
Και η διοίκηση δεν μετριέται με χειροκροτήματα, ούτε με το πόσο βολικά ακούγεται μια απόφαση. Μετριέται με το αν ένας δήμος μένει λειτουργικός, αν οι υπηρεσίες συνεχίζουν, αν οι ανάγκες καλύπτονται και αν κάποιος έχει το πολιτικό θάρρος να πάρει το βάρος της ευθύνης.
Η ευθύνη της διοίκησης δεν είναι λαϊκισμός
Οι δήμαρχοι δεν αναλαμβάνουν για να παριστάνουν τους ευχάριστους σχολιαστές των προβλημάτων. Αναλαμβάνουν για να τα διαχειρίζονται, να τα λύνουν και, όταν χρειάζεται, να παίρνουν και δύσκολες αποφάσεις.
Είναι εύκολο να λες πάντα «όχι», να υπόσχεσαι τα πάντα σε όλους και να μοιράζεις ανέξοδη κατανόηση. Είναι πολύ πιο δύσκολο, όμως, να έχεις μπροστά σου έναν ολόκληρο δήμο, με υπηρεσίες, υποχρεώσεις, ανάγκες, κόστη και απαιτήσεις, και να πρέπει να κρατήσεις το σύνολο όρθιο.
Αυτό είναι διοίκηση. Όχι το χειροκρότημα της στιγμής, αλλά η ευθύνη της διάρκειας.
Ο δήμαρχος δεν είναι διακοσμητικός παράγοντας
Ένας δήμαρχος δεν βρίσκεται στη θέση του για να λειτουργεί ως θεματοφύλακας της ακινησίας. Δεν εκλέγεται για να μην αγγίζει τίποτα, για να μη δυσαρεστεί κανέναν και για να συντηρεί μια ψεύτικη εικόνα ηρεμίας ενώ τα προβλήματα διογκώνονται.
Ο ρόλος του είναι να αποφασίζει. Να ιεραρχεί. Να συγκρούεται όταν χρειάζεται με το πολιτικό κόστος. Να βάζει την υπογραφή του κάτω από επιλογές που ίσως δεν είναι ευχάριστες, αλλά είναι αναγκαίες.
Γιατί ο δήμος δεν διοικείται με ευχές, ούτε με αναρτήσεις. Διοικείται με αποφάσεις.
Η κοινωνία χρειάζεται αλήθεια, όχι παραμύθια
Οι πολίτες έχουν ανάγκη από ειλικρίνεια. Όχι από δημοτικές αρχές που κρύβουν το πρόβλημα για να κερδίσουν λίγους μήνες ησυχίας. Όχι από διοικήσεις που φοβούνται το πολιτικό κόστος περισσότερο από τη διοικητική κατάρρευση.
Η σοβαρή δημαρχία απαιτεί καθαρό λόγο και καθαρές πράξεις. Απαιτεί να λες στους δημότες τι παραλαμβάνεις, τι πρέπει να διορθωθεί, τι κοστίζει, τι πιέζει τον δήμο και τι επιλογές υπάρχουν.
Αυτός είναι ο πραγματικός σεβασμός προς την κοινωνία: όχι να της λες μόνο ό,τι θέλει να ακούσει, αλλά να της λες την αλήθεια και να αναλαμβάνεις την ευθύνη των αποφάσεών σου.
Η πιο εύκολη πολιτική είναι να τάζεις, να αποφεύγεις, να μεταθέτεις και να κρύβεσαι. Η πιο δύσκολη είναι να διοικείς. Και οι δήμαρχοι που αντέχουν το βάρος των αποφάσεων, ακόμα κι όταν αυτές δεν είναι ευχάριστες, αξίζουν κρίση με μέτρο και όχι με κραυγές. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο τόπος δεν σώζεται από όσους χαϊδεύουν αυτιά, αλλά από όσους έχουν το θάρρος να κρατούν τον δήμο όρθιο.