Γράφει ο Ευάγγελος Λιαμπότης
Άκουσα την Άννα Διαμαντοπούλου να δικαιολογεί τα χρέη του ΠΑΣΟΚ. Άκουσα και τον Άδωνι Γεωργιάδη να εξηγεί, με το γνωστό ύφος του ανθρώπου που θεωρεί ότι απευθύνεται σε αφελείς, γιατί τα δάνεια της Νέας Δημοκρατίας δεν πρόκειται ουσιαστικά να αποπληρωθούν.
Και δεν αισθάνθηκα απλώς οργή.
Αισθάνθηκα ότι μας φτύνουν κατάμουτρα και περιμένουν να τους ευχαριστήσουμε για τη… βροχή.
Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ χρωστούν στις τράπεζες πάνω από 1,15 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν, νομοθέτησαν, διόρισαν διοικήσεις, ανακεφαλαιοποίησαν τράπεζες, ψήφισαν μνημόνια, παρέδωσαν τα κόκκινα δάνεια στα funds και άνοιξαν τον δρόμο στους πλειστηριασμούς, εμφανίζονται σήμερα ως αδικημένοι δανειολήπτες.
Οι λύκοι ζητούν κατανόηση επειδή… έπαθαν κράμπα κυνηγώντας τα πρόβατα.
Κύριε Γεωργιάδη, περάστε από έναν πλειστηριασμό
Ο Άδωνις Γεωργιάδης μάς εξήγησε περίπου ότι τα κομματικά δάνεια έχουν καλυφθεί μέσα από τις προβλέψεις και τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών. Ότι η Νέα Δημοκρατία έχει πληρώσει περισσότερα από το αρχικό κεφάλαιο και ότι, με τα σημερινά της έσοδα, δεν μπορεί να καλύψει τα τοκοχρεολύσια.
Πολύ ωραία.
Να πάει, λοιπόν, ο κύριος Γεωργιάδης σε έναν συμβολαιογράφο την ώρα που βγαίνει στο σφυρί η πρώτη κατοικία μιας οικογένειας και να επαναλάβει τα ίδια επιχειρήματα.
Να πει στον άνεργο ότι, εφόσον έχει ήδη πληρώσει ποσό ίσο ή μεγαλύτερο από το κεφάλαιο, το δάνειό του θεωρείται εξοφλημένο.
Να πει στον συνταξιούχο ότι η τράπεζα έχει σχηματίσει προβλέψεις και άρα δεν υπάρχει πλέον ζημία.
Να πει στον μικρομεσαίο που καταστράφηκε ότι, αφού μειώθηκαν τα έσοδά του, δεν χρειάζεται να πληρώνει είκοσι όταν εισπράττει τέσσερα.
Θα το κάνει;
Όχι βέβαια.
Γιατί αυτά τα επιχειρήματα ισχύουν μόνο όταν ο οφειλέτης είναι η Νέα Δημοκρατία. Όταν ο οφειλέτης είναι πολίτης, η γλώσσα αλλάζει. Τότε ακούμε για «στρατηγικούς κακοπληρωτές», «κουλτούρα πληρωμών», «δημοσιονομική υπευθυνότητα» και «σεβασμό στις υποχρεώσεις».
Ο υπουργός που φορά γυαλιά καταγραφής για να επιτηρεί εργαζομένους και να διαφημίζει τον έλεγχο, μόλις ανοίξει το λογιστικό βιβλίο του κόμματός του ανακαλύπτει ξαφνικά την κατανόηση, την επιείκεια και τις «ειδικές συνθήκες».
Για τους άλλους κάμερα, αξιολόγηση και τιμωρία.
Για τη Νέα Δημοκρατία κατανόηση και ανακεφαλαιοποίηση.
Αυτό δεν είναι πολιτική συνέπεια. Είναι θεσμική αλαζονεία με ονοματεπώνυμο.
Κυρία Διαμαντοπούλου, το ΠΑΣΟΚ δεν έπεσε από το 45% μόνο του
Η Άννα Διαμαντοπούλου εμφανίστηκε ως λογίστρια της συλλογικής αμνησίας.
Μας είπε ότι το ΠΑΣΟΚ δανείστηκε όταν είχε περίπου 45%, άρα και πολύ μεγαλύτερη κρατική επιχορήγηση, αλλά στη συνέχεια η εκλογική του δύναμη κατέρρευσε και τα έσοδά του μειώθηκαν.
Τι ατυχία!
Ξύπνησε ένα πρωί το ΠΑΣΟΚ και ανακάλυψε ότι οι ψηφοφόροι του εξαφανίστηκαν. Σαν να τους πήρε ο άνεμος. Σαν να μεσολάβησε κάποια φυσική καταστροφή και όχι η πολιτική καταδίκη ενός ολόκληρου συστήματος εξουσίας.
Το ΠΑΣΟΚ δεν έπεσε από το 45% επειδή αδικήθηκε από την κοινωνία. Έπεσε επειδή η κοινωνία το συνέδεσε με το πελατειακό κράτος, τη διαπλοκή, τα σκάνδαλα, τη δημοσιονομική κατάρρευση και τα μνημόνια.
Έπεσε επειδή εκατομμύρια πολίτες πλήρωσαν τον λογαριασμό μιας πολιτικής εποχής που τους υποσχόταν ευημερία με δανεικά και τους παρέδωσε περικοπές, ανεργία και ταπείνωση.
Και τώρα η κυρία Διαμαντοπούλου επικαλείται τη μείωση των εσόδων του κόμματός της ως ελαφρυντικό.
Αλήθεια;
Μειώθηκαν τα έσοδα του ΠΑΣΟΚ και πρέπει να δείξουμε κατανόηση. Όταν όμως κόπηκε στο μισό ο μισθός του εργαζομένου, όταν έκλεισε η επιχείρηση του επαγγελματία και όταν πετσοκόπηκε η σύνταξη του ηλικιωμένου, πού ήταν αυτή η κατανόηση;
Το ΠΑΣΟΚ έχασε ψηφοφόρους. Οι πολίτες έχασαν σπίτια, δουλειές, επιχειρήσεις και ζωές.
Μη μας ζητάτε, λοιπόν, να κλάψουμε για την κρατική επιχορήγηση που χάσατε. Δεν είστε τα θύματα αυτής της ιστορίας.
Τα δικά τους χρέη «ιστορικά» — του πολίτη εκτελεστά
Αυτή είναι η μεγάλη πολιτική απάτη.
Τα χρέη των κομμάτων χαρακτηρίζονται «ιστορικά», «παλιά», «ειδική περίπτωση» και «αποτέλεσμα της μείωσης της χρηματοδότησης».
Το χρέος του πολίτη δεν έχει ιστορία. Δεν έχει ανεργία, αρρώστια, οικογένεια, περικοπές ή οικονομική καταστροφή. Είναι απλώς ένας αριθμός σε ένα χαρτοφυλάκιο που πέρασε σε κάποιο fund.
Για τα κόμματα υπάρχουν εξηγήσεις.
Για τον πολίτη υπάρχει servicer.
Για τα κόμματα υπάρχουν ανακεφαλαιοποιήσεις.
Για τον πολίτη υπάρχει κατάσχεση.
Για τα κόμματα υπάρχουν τηλεοπτικά παράθυρα.
Για τον πολίτη υπάρχει το ηλεκτρονικό σφυρί.
Αυτή είναι η Δημοκρατία που κατασκεύασαν οι γαλαζοπράσινοι «συμπέθεροι»: αυστηρή με τους αδύναμους, ελαστική με τους ισχυρούς και εντελώς τυφλή όταν πρέπει να κοιτάξει τα δικά τους ταμεία.
Φέρτε νόμο — αλλιώς σταματήστε να προκαλείτε
Αν ο Γεωργιάδης και η Διαμαντοπούλου πιστεύουν πραγματικά όσα λένε, ας το αποδείξουν.
Ας φέρουν νόμο που θα εφαρμόζει στους πολίτες τις ίδιες αρχές που επικαλούνται για τα κόμματά τους.
Να αναγνωρίζεται η δραματική μείωση του εισοδήματος. Να αφαιρούνται όσα έχουν ήδη καταβληθεί. Να ελέγχονται οι παράλογοι ανατοκισμοί. Να δίνεται δυνατότητα εξαγοράς της οφειλής με δίκαιους όρους. Να προστατεύεται ουσιαστικά η πρώτη κατοικία.
Όχι άλλα δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Δεν μπορείς να ζητάς από τον πολίτη να πληρώσει μέχρι το τελευταίο ευρώ και ταυτόχρονα να δικαιολογείς εκατοντάδες εκατομμύρια κομματικών χρεών.
Δεν μπορείς να νομοθετείς πλειστηριασμούς για τους άλλους και ασυλία κατανόησης για τον εαυτό σου.
Δεν μπορείς να κυβερνάς μια χώρα απαιτώντας υπευθυνότητα, όταν το ίδιο σου το κόμμα αποτελεί μνημείο οικονομικής αποτυχίας.
Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούνται να κουνούν το δάχτυλο σε κανέναν δανειολήπτη. Δεν δικαιούνται να μιλούν για συνέπεια, νοικοκύρεμα και ατομική ευθύνη πριν παρουσιάσουν ένα πραγματικό και ελέγξιμο σχέδιο αποπληρωμής των δικών τους υποχρεώσεων.
Δεν μας χρωστούν μόνο χρήματα.
Μας χρωστούν λογοδοσία.
Και κυρίως, μας χρωστούν εκείνη την ισότητα απέναντι στον νόμο που διαφημίζουν στις ομιλίες τους, αλλά ξεχνούν μόλις ο λογαριασμός φτάσει στα δικά τους κομματικά γραφεία.
Μέχρι τότε, κάθε τους δικαιολογία θα ακούγεται σαν αυτό που πραγματικά είναι:
«Εσείς πληρώστε. Εμείς κυβερνάμε».