Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ παύει να μοιάζει με ακόμη ένα επεισόδιο διοικητικής ακαταστασίας και αρχίζει να παίρνει τη μορφή θεσμικού εκτροχιασμού. Όσα περιέγραψε ο πρόεδρος της ΠΟΓΕΔΥ, Νίκος Κακαβάς, δεν παραπέμπουν σε απλές πολιτικές «διευκολύνσεις», αλλά –κατά τους ισχυρισμούς του– σε παρεμβάσεις για να πληρωθούν ακόμη και μη δικαιούχοι επιδοτήσεων.
Και το πιο βαρύ δεν είναι μόνο η δεύτερη δικογραφία. Είναι η προειδοποίηση πως ακολουθεί τρίτη, ακόμη σκληρότερη, με εμπλοκή πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων και με αναφορές που, όπως ο ίδιος υποστήριξε, φτάνουν μέχρι και σε επίπεδο σύστασης συμμορίας. Όταν τέτοιες κουβέντες ακούγονται πλέον δημόσια, το πολιτικό σύστημα δεν έχει πρόβλημα εικόνας. Έχει πρόβλημα πυρήνα.
Δεν μιλούν πια για «ρουσφέτια» αλλά για μηχανισμό
Η ουσία των καταγγελιών δεν είναι ότι κάποιοι τηλεφώνησαν για να «βοηθήσουν» έναν φάκελο. Η ουσία είναι ότι, σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, η πίεση δεν ασκήθηκε απλώς για επιτάχυνση διαδικασιών, αλλά για να καταλήξουν χρήματα εκεί όπου δεν έπρεπε να πάνε. Αν αυτό ισχύει, τότε δεν μιλάμε για πολιτικό παρασκήνιο. Μιλάμε για κανονική αλλοίωση του ίδιου του σκοπού των επιδοτήσεων.
Τα 300 αρχεία και το σκοτεινό κέντρο της υπόθεσης
Ιδιαίτερο βάρος έχει και η αναφορά σε περισσότερα από 300 αρχεία επισυνδέσεων, τα οποία –όπως καταγγέλλεται– δεν είχαν απομαγνητοφωνηθεί στην πορεία της έρευνας. Αν μια τόσο κρίσιμη μάζα υλικού υπήρχε και δεν είχε αξιοποιηθεί, τότε το ερώτημα δεν είναι απλώς ποιοι εμπλέκονται. Το ερώτημα είναι ποιοι καθυστέρησαν, ποιοι αμέλησαν και ποιοι άφησαν την υπόθεση να σέρνεται ώσπου να γίνει πολιτικά εκρηκτική.
Η 3η δικογραφία ως πολιτικός εφιάλτης
Η πιο βαριά φράση δεν ήταν η περιγραφή της δεύτερης δικογραφίας. Ήταν η προαναγγελία της τρίτης. Διότι όταν κάποιος από το εσωτερικό του χώρου προειδοποιεί ότι έρχεται φάκελος ακόμη χειρότερος, τότε η υπόθεση παύει να είναι στιγμιαίο σκάνδαλο και μετατρέπεται σε διαδοχική αποκάλυψη δομικής σήψης. Και κάθε νέα δικογραφία δεν θα χτυπά απλώς πρόσωπα. Θα χτυπά την ίδια την αξιοπιστία του κρατικού μηχανισμού.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν δείχνει πια ως μια υπόθεση που «ξέφυγε». Δείχνει ως υπόθεση που ίσως λειτούργησε για χρόνια με την ασφάλεια ότι κανείς δεν θα τραβήξει πραγματικά το σκοινί. Τώρα όμως το σκοινί τραβιέται. Και αν η δεύτερη δικογραφία άνοιξε τη χαραμάδα, η τρίτη μπορεί να μην αφήσει τίποτα όρθιο πέρα από τη γυμνή αλήθεια: πως όταν το κράτος γίνεται όχημα εξυπηρέτησης, η διαφθορά δεν είναι παρέκκλιση. Είναι καθεστώς.