Όταν ένα δημόσιο νοσοκομείο δεν μπορεί να οργανώσει ούτε το parking του χωρίς να δημιουργεί προνόμια, εμπλοκές και εργαζόμενους δύο ταχυτήτων, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο διοικητικό. Είναι βαθιά νοοτροπιακό.
Στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, όπως καταγγέλλει ο Σύλλογος Εργαζομένων, δεν φτάνουν οι ελλείψεις σε κλίνες, προσωπικό και αντοχές. Τώρα οι εργαζόμενοι και οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι και με την έλλειψη κοινής λογικής στους χώρους στάθμευσης.
Από τη Δευτέρα 25 Μαΐου, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Συλλόγου, η κατάσταση έγινε ακόμη χειρότερη. Πριν ακόμη τις 7 το πρωί, εργαζόμενοι που πήγαιναν να πιάσουν βάρδια περιφέρονταν γύρω από το νοσοκομείο για να βρουν μια θέση στάθμευσης. Την ίδια στιγμή, περιφερειακά parking παρέμεναν κλειστά, με κατεβασμένες μπάρες και σχεδόν άδεια.
Δηλαδή, οι θέσεις υπήρχαν. Το πρόβλημα ήταν ότι κάποιοι αποφάσισαν πως δεν είναι για όλους.
Εμπλοκή πρώτη: Το δημόσιο νοσοκομείο ως χώρος προνομίων
Η καταγγελία του Συλλόγου είναι ξεκάθαρη: συγκεκριμένες θέσεις στάθμευσης παραχωρήθηκαν ονομαστικά σε γιατρούς, διευθυντές και προϊσταμένους υπηρεσιών.
Και εδώ αρχίζει η μεγάλη διοικητική παραδοξότητα.
Σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, όπου η λειτουργία πρέπει να υπηρετεί πρώτα τον ασθενή και μετά την εύρυθμη εργασία του προσωπικού, δημιουργείται εικόνα διαχωρισμού. Από τη μία οι «έχοντες θέση». Από την άλλη οι υπόλοιποι, που τρέχουν, ψάχνουν, καθυστερούν και ταλαιπωρούνται.
Αν η διοίκηση θεωρεί ότι έτσι οργανώνεται ένας κρίσιμος δημόσιος χώρος, τότε μάλλον έχει μπερδέψει το νοσοκομείο με ιδιωτικό κλειστό club.
Εμπλοκή δεύτερη: Άδειες θέσεις μέσα, χάος έξω
Το πιο εξοργιστικό σημείο της καταγγελίας είναι άλλο: μέχρι τις 10 το πρωί, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, υπήρχαν περίπου 25 κενές θέσεις σε κάθε χώρο στάθμευσης πίσω από τις μπάρες.
Έξω, όμως, εργαζόμενοι, ασθενείς και συνοδοί δεν έβρισκαν πού να αφήσουν το αυτοκίνητό τους.
Αυτό δεν είναι διαχείριση. Είναι γραφειοκρατική τύφλωση.
Διότι όταν υπάρχουν άδειες θέσεις και ταυτόχρονα άνθρωποι ταλαιπωρούνται έξω από αυτές, τότε δεν μιλάμε για έλλειψη χώρου. Μιλάμε για λάθος απόφαση. Για κακή ιεράρχηση. Για μια λογική που βάζει τη μπάρα πάνω από την ανάγκη.
Εμπλοκή τρίτη: Οι ασθενείς και οι συνοδοί στο περιθώριο
Το νοσοκομείο δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι. Είναι κυρίως οι ασθενείς και οι συνοδοί τους.
Άνθρωποι που φτάνουν εκεί με αγωνία, πόνο, φόβο ή έκτακτη ανάγκη δεν μπορεί να ξεκινούν τη δοκιμασία τους από το ερώτημα: «πού θα παρκάρω;»
Δεν μπορεί να βλέπουν κλειστές μπάρες και άδειες θέσεις, ενώ οι ίδιοι ψάχνουν απεγνωσμένα χώρο στάθμευσης.
Η πρόσβαση σε ένα νοσοκομείο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι μέρος της λειτουργίας του. Και όταν αυτή η πρόσβαση μπλοκάρεται από διοικητικές επιλογές, τότε το πρόβλημα ξεφεύγει από το parking και γίνεται ζήτημα δημόσιας ευθύνης.
Ουδείς μωρότερος των διδασκάλων
Υπάρχει μια παλιά φράση: «Ουδείς μωρότερος των διδασκάλων». Και ταιριάζει απόλυτα σε όσους νομίζουν ότι μπορούν να διδάσκουν οργάνωση, τάξη και λειτουργικότητα, αλλά στην πράξη καταφέρνουν να κάνουν το αυτονόητο άλυτο πρόβλημα.
Γιατί εδώ δεν χρειάζεται κάποια μεγάλη μεταρρύθμιση. Δεν χρειάζεται επιτροπή σοφών. Δεν χρειάζεται μελέτη επί μελέτης.
Χρειάζεται απλώς κοινή λογική:
Να ανοίγουν οι διαθέσιμες θέσεις.
Να μην υπάρχουν άδεια parking πίσω από κλειστές μπάρες.
Να μη δημιουργούνται εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων.
Να υπάρχει πρόβλεψη για ασθενείς και συνοδούς.
Να υπηρετείται η λειτουργία του νοσοκομείου και όχι η μικροδιοικητική λογική των προνομίων.
Το ερώτημα προς τη διοίκηση
Η διοίκηση του Νοσοκομείου Χαλκίδας οφείλει να απαντήσει καθαρά:
Τα parking κατασκευάστηκαν για το σύνολο των αναγκών του νοσοκομείου ή για λίγους;
Ποιος αποφάσισε το καθεστώς των ονομαστικών θέσεων;
Με ποια κριτήρια έγινε η κατανομή;
Ποια πρόβλεψη υπάρχει για τους εργαζόμενους των βαρδιών;
Ποια πρόβλεψη υπάρχει για τους ασθενείς και τους συνοδούς;
Και, κυρίως, γιατί να μένουν κενές θέσεις πίσω από μπάρες όταν έξω υπάρχει πραγματική ανάγκη;
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν αντέχει άλλες εμπλοκές. Δεν αντέχει άλλη ταλαιπωρία. Δεν αντέχει άλλη διοικητική αλαζονεία ντυμένη με τον μανδύα της «οργάνωσης».
Όταν το προσωπικό ψάχνει να παρκάρει πριν ξημερώσει, όταν ασθενείς και συνοδοί ταλαιπωρούνται, και όταν άδειες θέσεις μένουν κλειδωμένες πίσω από μπάρες, τότε η μπάρα δεν χωρίζει απλώς ένα parking.
Χωρίζει τη λογική από την αυθαιρεσία.
Και σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, η αυθαιρεσία δεν μπορεί να έχει κρατημένη θέση.