Υπάρχει μια εικόνα που τα λέει όλα.
Ένας εργάτης σκύβει πάνω από το χωράφι. Σκάβει μόνος του. Ιδρώνει, κουράζεται, παλεύει με το χώμα, με τον ήλιο, με την ανάγκη. Βγάζει δουλειά.
Λίγο πιο πέρα, ένας άλλος κάθεται. Δεν κάνει τίποτα. Δεν πιάνει εργαλείο. Δεν βοηθά. Δεν προσφέρει. Απλώς υπάρχει.
Και στο τέλος της ημέρας, το σύστημα αποφασίζει ότι και οι δύο πρέπει να πληρωθούν το ίδιο.
Είναι αυτό δικαιοσύνη;
Όχι. Είναι κοροϊδία.
Γιατί όταν ο εργατικός και ο αδιάφορος αμείβονται με τον ίδιο τρόπο, τότε δεν προστατεύεται ο αδύναμος. Τιμωρείται ο παραγωγικός.
Όταν αυτός που μοχθεί παίρνει τα ίδια με αυτόν που λουφάρει, το μήνυμα είναι καθαρό:
μην κουράζεσαι, μην προσπαθείς, μην ξεχωρίζεις. Το ίδιο θα πάρεις.
Αυτή δεν είναι κοινωνική ευαισθησία.
Είναι οργανωμένη αδικία.
Η πραγματική δικαιοσύνη δεν είναι να εξισώνεις τον κόπο με την τεμπελιά. Δεν είναι να βάζεις στο ίδιο καλάθι εκείνον που σηκώνει το βάρος και εκείνον που κάθεται στην άκρη και περιμένει να πληρωθεί από τον ιδρώτα του άλλου.
Η πραγματική δικαιοσύνη είναι απλή:
όποιος δουλεύει, να αμείβεται.
Όποιος προσφέρει, να αναγνωρίζεται.
Όποιος αναλαμβάνει ευθύνη, να μην αντιμετωπίζεται σαν κορόιδο.
Γιατί μια κοινωνία που δεν ξεχωρίζει την προσπάθεια από την απραξία, στο τέλος δεν γίνεται πιο δίκαιη. Γίνεται πιο φτωχή, πιο θυμωμένη και πιο άδικη.
Όλα λύνονται με την απλή λογική.
Και η απλή λογική λέει ένα πράγμα:
Δεν μπορεί αυτός που σκάβει το χωράφι και αυτός που κοιτάζει να παίρνουν τα ίδια λεφτά. Γιατί τότε δεν πληρώνεις εργασία. Επιβραβεύεις την τεμπελιά.