Το πρωτοσέλιδο της “Εστίας” εμφανίζει τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να βρίσκεται στην τελική ευθεία πολιτικών αποφάσεων, με φόντο τα εθνικά θέματα, τον νόμο Ερντογάν για τη “Γαλάζια Πατρίδα” και την κυβερνητική στάση απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα.
Η πολιτική συζήτηση παίρνει φωτιά. Το σημερινό πρωτοσέλιδο της «Εστίας» δεν παρουσιάζει απλώς μία ακόμη παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά για τα εθνικά θέματα. Τη διαβάζει ως πολιτικό ορόσημο. Ως μήνυμα προς το Μέγαρο Μαξίμου. Ως προειδοποίηση ότι η γραμμή της σιωπηλής διαχείρισης, των χαμηλών τόνων και των συνεχών υποχωρήσεων απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική στρατηγική έχει φτάσει στα όριά της.
Η φράση «Ο κύβος ερρίφθη» δεν είναι τυχαία. Παραπέμπει σε απόφαση χωρίς επιστροφή. Και η εφημερίδα τη συνδέει ευθέως με τα σενάρια για πολιτική κίνηση Σαμαρά, σε μία περίοδο όπου τα εθνικά θέματα, η Κύπρος, το Αιγαίο, η Κάρπαθος και η τουρκική «Γαλάζια Πατρίδα» επιστρέφουν στο κέντρο της δημόσιας αντιπαράθεσης.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι ρητορική — είναι στρατηγική
Το ζήτημα δεν είναι απλώς τι λέει η Άγκυρα. Το ζήτημα είναι τι νομοθετεί, τι χαρτογραφεί, τι διεκδικεί και πώς επιχειρεί να μετατρέψει την προπαγάνδα της σε κρατική πολιτική.
Ο νόμος Ερντογάν για τη «Γαλάζια Πατρίδα», όπως προβάλλεται στο πρωτοσέλιδο, αντιμετωπίζεται ως κίνηση θεσμοποίησης του τουρκικού αναθεωρητισμού. Δεν πρόκειται για ένα σύνθημα εσωτερικής κατανάλωσης. Πρόκειται για πλαίσιο διεκδικήσεων που αγγίζει το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Απέναντι σε αυτό, ο Σαμαράς ζητά —σύμφωνα με το δημοσίευμα— διεθνοποίηση των τουρκικών προκλήσεων σε έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δηλαδή να πάψει η Ελλάδα να αντιμετωπίζει την τουρκική επιθετικότητα σαν διμερές πρόβλημα «διαλόγου» και να την καταστήσει ευρωπαϊκό ζήτημα ασφάλειας, κυριαρχίας και διεθνούς δικαίου.
Το ΚΥΣΕΑ, η Κύπρος και η Κάρπαθος
Ιδιαίτερο βάρος δίνεται και στην απόφαση του ΚΥΣΕΑ, την οποία η εφημερίδα τοποθετεί πολιτικά σε ευαίσθητη συγκυρία, παραμονές κυπριακών εκλογών. Το πρωτοσέλιδο μιλά για αντιδράσεις σχετικά με την απόσυρση όπλων από Κύπρο και Κάρπαθο, ενώ σημειώνει ότι υπάρχουν παρεμβάσεις και ανησυχίες από ισχυρούς παράγοντες του εφοπλιστικού κόσμου προς την κυβέρνηση.
Το ερώτημα που αναδεικνύεται είναι απλό και σκληρό:
Την ώρα που η Τουρκία επενδύει θεσμικά στη “Γαλάζια Πατρίδα”, η Ελλάδα στέλνει μήνυμα αποτροπής ή μήνυμα χαλάρωσης;
Διότι στην εξωτερική πολιτική δεν μετρούν μόνο οι προθέσεις. Μετρούν τα σήματα. Και όταν η Άγκυρα κλιμακώνει, κάθε ελληνική κίνηση ερμηνεύεται. Από συμμάχους, αντιπάλους και αγορές ισχύος.
Το πραγματικό μήνυμα Σαμαρά
Η παρέμβαση Σαμαρά έχει διπλό αποδέκτη.
Πρώτον, την κυβέρνηση, στην οποία υπενθυμίζει ότι τα εθνικά θέματα δεν μπορούν να μπαίνουν σε καθεστώς επικοινωνιακής διαχείρισης. Δεν είναι πεδίο χαμηλού πολιτικού κόστους. Είναι ο σκληρός πυρήνας της κρατικής στρατηγικής.
Δεύτερον, το δεξιό και πατριωτικό ακροατήριο, που εμφανίζεται όλο και πιο δύσπιστο απέναντι στη γραμμή του κατευνασμού. Εκεί ακριβώς γεννιέται και το πολιτικό βάρος του πρωτοσέλιδου: δεν καταγράφει απλώς μία διαφωνία. Υπονοεί ότι η διαφωνία μπορεί να αποκτήσει οργανωμένη πολιτική έκφραση.
Τρία σημεία-κλειδιά
1. Η “Γαλάζια Πατρίδα” μπαίνει στο κέντρο της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης.
Δεν είναι πια μόνο διπλωματικό ζήτημα. Γίνεται μέτρο αξιολόγησης της κυβερνητικής στάσης.
2. Η υπόθεση Σαμαρά αποκτά χαρακτηριστικά πολιτικού καταλύτη.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι είπε. Είναι αν η παρέμβασή του προαναγγέλλει ευρύτερη κίνηση.
3. Η κυβέρνηση πιέζεται από τα δεξιά της στα εθνικά.
Και αυτή η πίεση δεν αφορά μικροκομματική τακτική. Αφορά την εικόνα της χώρας απέναντι στην τουρκική στρατηγική.
Η Τουρκία δεν κρύβει τις βλέψεις της. Τις βαφτίζει δόγμα, τις κάνει νόμο, τις βάζει σε χάρτες και τις σερβίρει ως «πατρίδα».
Το ερώτημα είναι αν η Αθήνα θα συνεχίσει να απαντά με ψιθύρους, ή αν θα σηκώσει το θέμα εκεί όπου πραγματικά πρέπει: στην Ευρώπη, στη διεθνή σκηνή και μπροστά στους συμμάχους που συχνά θυμούνται την Ελλάδα μόνο όταν τη χρειάζονται.
Γιατί στα εθνικά θέματα, η σιωπή δεν είναι μετριοπάθεια.
Πολλές φορές είναι απλώς ο άλλος τρόπος να υποχωρείς.