Ο Τραμπ κατάλαβε αργά αυτό που πάντα συμβαίνει όταν ανοίγεις πόλεμο χωρίς καθαρή στρατηγική εξόδου: η φωτιά δεν μένει στο μέτωπο, περνά στην οικονομία, στην κοινωνία και τελικά στην κάλπη. Γι’ αυτό τώρα παριστάνει τον πυροσβέστη σε έναν εμπρησμό που φέρει και τη δική του υπογραφή.
Από τη μία η Ουάσιγκτον ψελλίζει «τέλος σύντομα», από την άλλη το Ισραήλ απαιτεί πόλεμο μέχρι τελικής εξόντωσης, και απέναντι η Τεχεράνη δεν ζητά αποκλιμάκωση αλλά πληρωμή, αποζημίωση και στρατηγική αναγνώριση. Δεν υπάρχει κοινή έξοδος. Υπάρχουν τρεις συγκρουόμενες ατζέντες πάνω στα ερείπια μιας ολόκληρης περιοχής.
Ο Τραμπ δεν ψάχνει ειρήνη, ψάχνει πολιτική σωτηρία
Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν βιάζεται επειδή ξαφνικά τον έπιασε ανθρωπισμός. Βιάζεται γιατί βλέπει το πολιτικό κοντέρ να γράφει ζημιά. Η άνοδος της ενέργειας, η νευρικότητα των αγορών και η φθορά στο εσωτερικό των ΗΠΑ μετατρέπουν τον «αποφασιστικό ηγέτη» σε αγχωμένο διαχειριστή μιας κρίσης που απειλεί να τινάξει στον αέρα το αφήγημά του.
Ο Τραμπ δεν ανακάλυψε το κόστος του πολέμου. Το είδε να μπαίνει στο βενζινάδικο, στο σούπερ μάρκετ και στις δημοσκοπήσεις.
Το Ισραήλ δεν θέλει αποκλιμάκωση, θέλει ολοκληρωτική καθυπόταξη
Εκεί που ο Λευκός Οίκος ψάχνει φρένο, το Τελ Αβίβ πατάει γκάζι. Η γραμμή Νετανιάχου και Κατς είναι ωμή: κανένα χρονικό όριο, κανένα βήμα πίσω, συνέχιση μέχρι να γονατίσει το Ιράν.
Αυτό δεν είναι αμυντικό δόγμα. Είναι στρατηγική ολοκληρωτικής επιβολής, με το γνωστό τίμημα: περισσότερα χτυπήματα, περισσότερες πολιτικές υποδομές στο στόχαστρο, περισσότεροι άμαχοι θαμμένοι κάτω από τη ρητορική της «αποφασιστικής νίκης».
Το Ιράν δεν παρακαλά για εκεχειρία, απαιτεί ιστορικό αντίτιμο
Η Τεχεράνη δεν εμφανίζεται ως δύναμη που θέλει απλώς να σταματήσει η αιμορραγία. Εμφανίζεται ως καθεστώς που θέλει να μετατρέψει τον πόλεμο σε διαπραγματευτικό μοχλό και να επιβάλει πολιτικό τίμημα στους αντιπάλους του.
Αναγνώριση δικαιωμάτων, αποζημιώσεις, διεθνείς εγγυήσεις: το μήνυμα είναι καθαρό. Το Ιράν δεν λέει «σταματήστε». Λέει «θα πληρώσετε». Και όσο αυτό συνδυάζεται με απειλές για Ορμούζ, βάσεις, λιμάνια και ενεργειακές υποδομές, η κρίση παύει να είναι περιφερειακή και μετατρέπεται σε μηχανή παγκόσμιου εκβιασμού.
Ο Τραμπ θέλει να φύγει χωρίς να φανεί ηττημένος. Το Ισραήλ θέλει να συνεχίσει χωρίς να λογαριάζει κόστος. Το Ιράν θέλει να κλείσει τον λογαριασμό με όρους εκδίκησης και ισχύος.
Και κάπως έτσι, πάνω από τα συντρίμμια, τις αγορές που τρέμουν και τους αμάχους που πληρώνουν, η Δύση ξανακάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: βαφτίζει τη γεωπολιτική τύφλωση «στρατηγική» και την καταστροφή «σχέδιο εξόδου».