Όταν η δημόσια ευθύνη ξεφτιλίζεται σε θρησκευτικό σόου και το κράτος καταντά όχημα μεταφοράς μεταφυσικής καπηλείας για λίγα χειροκροτήματα και ακόμα φθηνότερες ψήφους.
Δεν είναι πίστη, είναι πολιτική επαιτεία με λιβάνι
Ο Γιάννης Λοβέρδος δεν αποκάλυψε κάποιο βάθος πίστης. Αποκάλυψε το βάθος της πολιτικής ένδειας που τον διαπερνά. Διότι σε μια χώρα όπου η Ορθοδοξία αποτελεί σχεδόν αυτονόητη δημόσια ταυτότητα, το να βγαίνει ένας πολιτικός και να πουλάει θρησκευτικό φρόνημα ως πράξη γενναιότητας δεν είναι στάση αρχής. Είναι φτηνό εμπόριο συμβόλων. Είναι η γνωστή μικροπολιτική του θυμιατού, εκεί όπου η πίστη δεν βιώνεται αλλά αξιοποιείται εκλογικά, σαν φτηνό σκηνικό για να μαζευτούν μερικά εύκολα χειροκροτήματα από κοινό που κάποιοι θεωρούν πρόθυμο να συγκινηθεί με οτιδήποτε γυαλίζει από δήθεν κατάνυξη.
“Λελογισμένος κίνδυνος” και Άγιο Πνεύμα αλά καρτ
Όταν ένας υφυπουργός Εξωτερικών δηλώνει ότι θα μεταβεί «υπό συνθήκες λελογισμένου κινδύνου» και ταυτοχρόνως μας διαβεβαιώνει ότι «το Άγιο Πνεύμα θα μας προστατεύσει», δεν μιλά ως θεσμικός παράγοντας. Μιλά ως πλασιέ μεταφυσικής προπαγάνδας. Και εδώ γεννάται η γελοία αλλά απολύτως αναγκαία ερώτηση: η θεία προστασία λειτουργεί μέχρι κάποιου ποσοστού επικινδυνότητας; Έχει όριο κάλυψης; Ισχύει όταν οι κάμερες γράφουν και παύει όταν τα πράγματα σοβαρεύουν; Αυτή δεν είναι απλώς μια ατυχής δήλωση. Είναι η πλήρης κατάρρευση κάθε έννοιας πολιτικής σοβαρότητας. Είναι η στιγμή που το κράτος υποβιβάζεται σε θρησκευτικό ντεκόρ και η κυβερνητική ιδιότητα καταντά κακέκτυπο επαρχιακού ιεροκήρυκα.
Ο εξευτελισμός δεν είναι προσωπικός, είναι θεσμικός
Το πρόβλημα δεν είναι αν ο κ. Λοβέρδος πιστεύει. Δικαίωμά του. Το πρόβλημα είναι ότι επιλέγει να καπηλευτεί την πίστη δημοσίως, όχι για να υπηρετήσει κάποιο εθνικό καθήκον, αλλά για να στήσει μια ακόμα παράσταση ψηφοθηρικής ευσέβειας. Ένας υφυπουργός Εξωτερικών οφείλει να εκπροσωπεί κράτος, θεσμική σοβαρότητα και αίσθηση ευθύνης. Όχι να σέρνει το αξίωμά του μέσα στη λάσπη του πιο χυδαίου λαϊκισμού, εκεί όπου το ιερό μετατρέπεται σε προεκλογικό αξεσουάρ και η δημόσια θέση σε πάγκο μικροπωλητή θρησκευτικών εντυπώσεων. Αυτού του τύπου η πολιτική δεν υποτιμά μόνο τη νοημοσύνη των πολιτών. Τη φτύνει κατάμουτρα.
Ο κ. Λοβέρδος δεν φέρθηκε σαν γενναίος πολιτικός. Φέρθηκε σαν απελπισμένος επαγγελματίας της ψήφου που, επειδή δεν εμπιστεύεται ούτε το έργο του ούτε το μυαλό των πολιτών, καταφεύγει στο ασφαλέστερο καταφύγιο της ελληνικής παρακμής: στο εμπόριο του ιερού. Και όταν ένας υφυπουργός κατεβάζει τόσο χαμηλά το αξίωμά του για να ψαρέψει χειροκρότημα, δεν αποκαλύπτει το μέγεθος της πίστης του. Αποκαλύπτει το μέγεθος της περιφρόνησής του προς την κοινωνία.