Η συμμετοχή της Δημάρχου Χαλκιδέων στο Youth Debate της Λαμίας, στη θεματική για τις «Καλές πρακτικές Δήμων για ενεργούς πολίτες», άνοιξε ξανά μια μεγάλη και κρίσιμη συζήτηση: τι πραγματικά κάνει ένας Δήμος για να κρατήσει τους νέους στον τόπο τους;
Η Δήμαρχος αναφέρθηκε σε δράσεις, έργα και σχεδιασμούς του Δήμου Χαλκιδέων. Μίλησε για co-working space, για ψηφιακές υπηρεσίες, για δωρεάν WiFi, για το novoville, για πολιτιστικές εκδηλώσεις, για τη Δημοτική Αγορά και για την ανάγκη ίδρυσης Πανεπιστημίου στη Στερεά Ελλάδα.
Όλα αυτά ακούγονται ωραία σε ένα πάνελ. Όμως η πραγματική ζωή δεν κρίνεται στα πάνελ. Κρίνεται στην καθημερινότητα των νέων ανθρώπων που παλεύουν να σπουδάσουν, να εργαστούν, να νοικιάσουν σπίτι, να δημιουργήσουν οικογένεια και να χτίσουν μέλλον στον τόπο τους.
Και εδώ τίθεται το μεγάλο ερώτημα:
Μα καλά, τι νομίζουν; Ότι οι νέοι θα μείνουν στη Χαλκίδα επειδή ακούν κάθε χρόνο ότι “υπάρχει σχέδιο”;
Η Χαλκίδα δεν μπορεί να είναι θεατής στη συζήτηση για το Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας. Δεν μπορεί να μένει στο περιθώριο, την ώρα που όλοι μιλούν για ανάπτυξη, νεολαία και προοπτική.
Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας χωρίς τη Χαλκίδα στον πυρήνα του σημαίνει άλλη μία χαμένη ευκαιρία.
Και οι χαμένες ευκαιρίες, κάποια στιγμή, παύουν να είναι ατυχίες. Γίνονται πολιτικές ευθύνες.
Γιατί το θέμα του Πανεπιστημίου δεν είναι δευτερεύον. Είναι ζήτημα αναπτυξιακής ταυτότητας. Είναι ζήτημα οικονομίας. Είναι ζήτημα ζωής για μια πόλη που θέλει να κρατήσει τους νέους της και να μην τους βλέπει να φεύγουν για την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ή το εξωτερικό.
Η Χαλκίδα έχει γεωγραφική θέση, πληθυσμό, δυναμική, σύνδεση με την Αττική, ανάγκες, αλλά και δυνατότητες. Δεν μπορεί λοιπόν να αντιμετωπίζεται ως απλός παρατηρητής σε μια συζήτηση που αφορά το μέλλον της Στερεάς Ελλάδας.
Αν πράγματι υπάρχει σχέδιο, να παρουσιαστεί δημόσια.
Αν υπάρχει φάκελος διεκδίκησης, να δοθεί στους πολίτες.
Αν έχουν γίνει θεσμικές ενέργειες, να μάθουμε ποιες είναι.
Αν υπάρχουν συναντήσεις, αποφάσεις, πιέσεις, προτάσεις και χρονοδιαγράμματα, να μπουν όλα στο τραπέζι.
Γιατί η κοινωνία της Χαλκίδας δεν έχει ανάγκη από γενικές αναφορές. Έχει ανάγκη από καθαρές απαντήσεις.
Τι διεκδικεί ο Δήμος Χαλκιδέων για το Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας;
Ποια σχολή ζητά;
Σε ποια περιοχή;
Με ποιες υποδομές;
Με ποια χρηματοδότηση;
Με ποια συνεργασία με την Περιφέρεια, την κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία;
Και κυρίως: γιατί τόσα χρόνια το θέμα παραμένει περισσότερο σύνθημα παρά αποτέλεσμα;
Οι νέοι δεν μένουν σε έναν τόπο επειδή υπάρχει δωρεάν WiFi. Δεν μένουν επειδή υπάρχει μια εφαρμογή για αιτήματα πολιτών. Δεν μένουν επειδή γίνονται εκδηλώσεις το καλοκαίρι.
Μένουν όταν βλέπουν προοπτική.
Μένουν όταν υπάρχουν σπουδές.
Μένουν όταν υπάρχουν δουλειές.
Μένουν όταν η πόλη τους δεν τους σπρώχνει στην έξοδο.
Το Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικό εργαλείο αναγέννησης για τη Χαλκίδα. Να φέρει φοιτητές, ζωή, εισόδημα, επιστημονική δραστηριότητα, νέες ιδέες, συνεργασίες, επιχειρηματικότητα και κοινωνική κινητικότητα.
Αν όμως η Χαλκίδα μείνει εκτός πυρήνα, τότε θα μιλάμε για άλλη μία ιστορική αστοχία.
Και αυτή τη φορά κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν ήξερε.
Η νέα γενιά δεν χρειάζεται άλλα «θα». Δεν χρειάζεται άλλα «σχεδιάζουμε». Δεν χρειάζεται άλλες φωτογραφίες, ημερίδες και ωραίες κουβέντες.
Χρειάζεται αποφάσεις.
Χρειάζεται διεκδίκηση.
Χρειάζεται αποτέλεσμα.
Και στο θέμα του Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας, η Χαλκίδα ή θα είναι στο κέντρο της συζήτησης ή θα έχει χαθεί ακόμη μία μεγάλη ευκαιρία για τον τόπο.