Στην Εύβοια του κινδύνου, της φωτιάς και της ανάγκης για απόλυτο συντονισμό, κάποιοι φαίνεται πως βρήκαν χώρο όχι για υπηρεσία, αλλά για αυτοπροβολή. Όχι για το κοινό καλό, αλλά για το προσωπικό “φαίνεσθαι”. Και αυτό δεν είναι απλώς κακό γούστο. Είναι θεσμική προσβολή.
Γιατί ο εθελοντισμός δεν είναι βιτρίνα, δεν είναι κλειστό κλαμπ, δεν είναι πεδίο για να χαϊδεύει κάποιος τον εαυτό του και τον κύκλο του. Είναι αποστολή. Και όποιος μπλέκει ρόλους, φιλοδοξίες και δημόσιες σχέσεις με την Πολιτική Προστασία, δεν εκθέτει μόνο τον εαυτό του. Βάζει νάρκη κάτω από την εμπιστοσύνη ολόκληρου του μηχανισμού.
Δύο καπέλα, ένα πρόβλημα
Όταν θεσμικός παράγοντας εμφανίζεται να κινείται ταυτόχρονα και ως “ουδέτερος” και ως άνθρωπος συγκεκριμένου εθελοντικού χώρου, δεν υπάρχει απλώς θέμα εικόνας. Υπάρχει ζήτημα ουσίας.
Γιατί η Πολιτική Προστασία δεν αντέχει διπλοκαπελιές.
Δεν αντέχει να παριστάνει κάποιος τον εγγυητή του “όλων” και ταυτόχρονα να αφήνει την εντύπωση ότι σπρώχνει “τους δικούς του”.
Και όταν αυτή η εντύπωση παγιώνεται, τότε δεν μιλάμε για παρεξήγηση.
Μιλάμε για δηλητήριο μέσα στο ίδιο το σώμα του εθελοντισμού.
Ο εθελοντισμός δεν είναι για αυτοβράβευση
Αν κάποιοι νομίζουν ότι η προσφορά είναι προσωπικό παράσημο που το κρεμούν μόνοι τους στο στήθος τους, έχουν καταλάβει λάθος και τον θεσμό και την κοινωνία.
Ο εθελοντής δεν είναι δημόσια σχέση.
Δεν είναι δελτίο αυτοθαυμασμού.
Δεν είναι μηχανισμός προσωπικής ανόδου.
Και όταν άλλες ομάδες νιώθουν ότι αγνοούνται, παρακάμπτονται ή αντιμετωπίζονται σαν φτωχοί συγγενείς, τότε η προσβολή δεν είναι μόνο απέναντι σε εκείνες.
Είναι απέναντι στην ίδια τη λέξη “εθελοντισμός”.
Γιατί όποιος βάζει πρώτα το “εγώ”, στο τέλος πατά πάνω στο “εμείς”.
Στη φωτιά δεν πάνε οι τίτλοι — πάνε οι πραγματικοί άνθρωποι
Όταν ανάψει το μέτωπο, δεν θα το σβήσουν οι γνωριμίες, οι χαριτωμένες αβρότητες και οι εσωτερικές εξυπηρετήσεις.
Θα το σβήσουν εκείνοι που θα τρέξουν πρώτοι, σωστά, πειθαρχημένα και χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Γι’ αυτό και κάθε σκιά προτίμησης, κάθε αίσθηση μεροληψίας, κάθε μικροπαραγοντισμός είναι επικίνδυνος.
Όχι μόνο ηθικά. Επιχειρησιακά.
Γιατί το πρώτο που καίγεται σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι το δάσος.
Είναι η εμπιστοσύνη.
Και χωρίς εμπιστοσύνη, καμία Πολιτική Προστασία δεν στέκεται όρθια.
Ο εθελοντισμός δεν είναι τσιφλίκι.
Η Πολιτική Προστασία δεν είναι σκηνή προσωπικής προβολής.
Και όποιος νομίζει ότι μπορεί να υπηρετεί τον θεσμό ενώ ταυτόχρονα υπηρετεί τον καθρέφτη του, αργά ή γρήγορα θα μείνει μόνος με το είδωλό του.
Γιατί στις κρίσεις δεν επιβραβεύεται ο θόρυβος. Εκεί αποκαλύπτεται η γύμνια.