Από τη μεταγλώττιση που σημάδεψε γενιές μέχρι τις σπουδαίες ερμηνείες στο σανίδι, ο Σοφοκλής Πέππας άφησε πίσω του μια βαριά καλλιτεχνική παρακαταθήκη
Για χιλιάδες παιδιά των δεκαετιών του ’80 και του ’90, ο Σοφοκλής Πέππας ήταν η ζεστή, βραχνή και αναγνωρίσιμη φωνή του Μπαμπαστρούμφ. Για το ελληνικό θέατρο, όμως, υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο: ένας ηθοποιός βαθιάς παιδείας, σπάνιας εσωτερικότητας και μεγάλης σκηνικής δύναμης, που δεν χρειάστηκε ποτέ τη φασαρία της δημοσιότητας για να αφήσει αποτύπωμα.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1948, ο Πέππας αποφοίτησε το 1970 από τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Από τα πρώτα του βήματα θεωρήθηκε ένας ηθοποιός με ιδιαίτερη ποιότητα και θεατρική σοβαρότητα. Η πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή έγινε το 1972, στον θίασο του Δημήτρη Μυράτ, με το έργο «Παράξενο Τάμα». Από εκεί ξεκίνησε μια πορεία γεμάτη απαιτητικούς ρόλους, σημαντικές συνεργασίες και ερμηνείες που έμειναν στη μνήμη όσων παρακολουθούσαν το θέατρο όχι ως θέαμα κατανάλωσης, αλλά ως τέχνη.
Η μεγάλη διαδρομή στο θέατρο
Ο Σοφοκλής Πέππας συνδέθηκε με μερικές από τις πιο ουσιαστικές θεατρικές διαδρομές της εποχής του. Συνεργάστηκε με το «Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργου Μιχαηλίδη, συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως οι «Μπουλουκτσήδες», ο «Κυριακάτικος Περίπατος» και η «Τρικυμία».
Σημαντικό κεφάλαιο της πορείας του υπήρξε και η συνεργασία του με τη Μπέττυ Αρβανίτη και τη Θεατρική Εταιρεία Πράξη. Μέσα από έργα όπως «Η Κυρία από τη Θάλασσα», «Παλιοί Καιροί», «Ο Χρόνος και το Δωμάτιο» και «Το Παιχνίδι των Ρόλων», απέδειξε πως μπορούσε να σταθεί με άνεση σε δύσκολα κείμενα, χωρίς ευκολίες, χωρίς εξωτερικές υπερβολές, με καθαρή υποκριτική ουσία.
Ο «Θείος Βάνιας» και η συνεργασία με τον Λευτέρη Βογιατζή
Από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του θεωρείται η συνεργασία του με τον Λευτέρη Βογιατζή. Οι παραστάσεις «Οι Αγρίκοι» και κυρίως ο «Θείος Βάνιας» κατέχουν ξεχωριστή θέση στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου.
Η ερμηνεία του στον «Θείο Βάνια» θεωρήθηκε από πολλούς μία από τις σπουδαιότερες που παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα. Ο Πέππας δεν έπαιζε με κραυγές. Έπαιζε με βλέμμα, παύση, σιωπή, φωνή και εσωτερική ένταση. Αυτή ακριβώς η λιτότητα έκανε την παρουσία του τόσο δυνατή.
Για την ερμηνεία του τιμήθηκε το 2008 με το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης», μία από τις σημαντικότερες θεατρικές διακρίσεις.
Η παρουσία του στο αρχαίο δράμα
Ο Πέππας υπηρέτησε με συνέπεια και το αρχαίο δράμα, μέσα από παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στους «Πέρσες», στην «Αντιγόνη», στις «Ικέτιδες», στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» και στον «Φιλοκτήτη».
Η σκηνική του παρουσία είχε βάρος χωρίς στόμφο. Μπορούσε με ελάχιστες κινήσεις και με τη χαρακτηριστική του φωνή να γεμίσει τη σκηνή, να κρατήσει τον ρυθμό και να δώσει στους ρόλους του ανθρώπινη πυκνότητα.
Η φωνή που έγινε μνήμη μιας γενιάς
Παρότι ο ίδιος αφιερώθηκε κυρίως στο θέατρο, το ευρύ κοινό τον αγάπησε μέσα από τη μεταγλώττιση. Η φωνή του ως Μπαμπαστρούμφ στα «Στρουμφάκια» έγινε σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά παιδιών.
Ήταν μια φωνή βαθιά, γλυκιά, προστατευτική, με εκείνη τη βραχνή χροιά που δύσκολα ξεχνιέται. Δεν ήταν απλώς μια μεταγλώττιση. Ήταν ένας χαρακτήρας που απέκτησε ελληνική ψυχή μέσα από τη φωνή του.
Τηλεόραση, κινηματογράφος και διεθνής διάκριση
Ο Σοφοκλής Πέππας δεν υπήρξε ποτέ τηλεοπτικός σταρ με τη συνηθισμένη έννοια. Παρ’ όλα αυτά, εμφανίστηκε σε αγαπημένες σειρές όπως η «Λωξάντρα», η «Αίθουσα του Θρόνου», ο «Θησαυρός της Αγγελίνας», οι «Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα», το «Λούνα Παρκ» και το «Μετράω Στιγμές».
Στον κινηματογράφο ξεχώρισε ιδιαίτερα με την ταινία «Η Σκόνη που Πέφτει», για την οποία τιμήθηκε το 2004 με το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Καΐρου.
Ένας ηθοποιός χαμηλών τόνων, υψηλής αξίας
Ο Πέππας ανήκε σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που δεν κυνηγούσαν την προβολή. Δεν έχτισε δημόσια εικόνα πάνω σε συνεντεύξεις, τηλεοπτικές εμφανίσεις ή εύκολη αναγνωρισιμότητα. Προτίμησε να μιλά μέσα από τους ρόλους του.
Οι συνάδελφοί του μιλούσαν για έναν άνθρωπο με ήθος, πειθαρχία και βαθιά αφοσίωση στην τέχνη του. Έναν ηθοποιό που δεν φώναζε για να ακουστεί, αλλά ακουγόταν ακριβώς επειδή είχε βάθος.
Ο Σοφοκλής Πέππας έφυγε από τη ζωή στις 25 Μαρτίου 2012, σε ηλικία μόλις 63 ετών. Η απώλειά του ήταν μεγάλη για το ελληνικό θέατρο. Άφησε πίσω του σπουδαίες ερμηνείες, μνήμες, ποιότητα και μια φωνή που εξακολουθεί να ξυπνά παιδικές εικόνες.
Για άλλους θα είναι πάντα ο Μπαμπαστρούμφ. Για το θέατρο, όμως, θα παραμένει ένας από τους πιο ουσιαστικούς, σεμνούς και βαθιά καλλιεργημένους ηθοποιούς της γενιάς του.