Η Περιφέρεια ανακοινώνει επίδομα για νεοπροσλαμβανόμενους γιατρούς, αλλά οι αριθμοί αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόβλημα: το ΕΣΥ στη Στερεά Ελλάδα χρειάζεται σχέδιο, όχι επικοινωνιακή διαχείριση
Η δημόσια υγεία στη Στερεά Ελλάδα δεν είναι θέμα δημόσιων σχέσεων. Δεν είναι φωτογραφία, δεν είναι δελτίο τύπου, δεν είναι «πρωτοβουλία» που εξαντλείται σε ένα περιορισμένο κονδύλι και σε ωραίες διατυπώσεις.
Είναι ζήτημα ζωής. Είναι ζήτημα ισονομίας. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας για τον κάτοικο της Σκύρου, της Ιστιαίας, της Βόρειας Εύβοιας, των απομακρυσμένων χωριών, των περιοχών που ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να αρρωσταίνεις και να αναρωτιέσαι όχι ποιος γιατρός θα σε δει, αλλά αν υπάρχει γιατρός να σε δει.
Η πρωτοβουλία της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας για χορήγηση επιδόματος σε νεοπροσλαμβανόμενους ειδικευμένους γιατρούς είναι θετική. Αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις: όταν το διαθέσιμο ποσό είναι 200.000 ευρώ και οι πραγματικές ανάγκες των νοσοκομείων της Περιφέρειας εκτιμώνται σε περίπου 260 γιατρούς, τότε δεν μιλάμε για λύση. Μιλάμε για παυσίπονο.
Και μάλιστα παυσίπονο βραχείας διάρκειας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι δίνεται επίδομα. Το πρόβλημα είναι πόσο μικρό είναι
Σύμφωνα με όσα τέθηκαν στο Περιφερειακό Συμβούλιο από τους ανεξάρτητους περιφερειακούς συμβούλους Βασίλη Λύκο και Βασιλική Αγγελοπούλου, το μέτρο αφορά περίπου 40 γιατρούς ετησίως.
Μόνο που η ανάγκη είναι πολλαπλάσια.
Άρα το ερώτημα είναι απλό:
Μπορεί ένα σύστημα που χρειάζεται εκατοντάδες γιατρούς να σταθεί με κίνητρα για λίγες δεκάδες;
Η απάντηση είναι όχι.
Και γίνεται ακόμη πιο σκληρή όταν κοιτάξει κανείς την κατανομή των χρημάτων. Γιατί την ίδια στιγμή που για τα κίνητρα προς γιατρούς προβλέπονται 200.000 ευρώ, στο πρόγραμμα της Περιφέρειας εμφανίζονται ποσά όπως:
630.000 ευρώ για εκθέσεις, εκδηλώσεις και συνέδρια.
350.000 ευρώ για υπηρεσίες ηχητικής κάλυψης εθνικών επετείων.
Δηλαδή σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ για επικοινωνία, εκδηλώσεις και τελετουργικά, όταν για τη στελέχωση της δημόσιας υγείας προβλέπονται μόλις 200.000 ευρώ.
Αυτό δεν είναι απλώς αριθμητική.
Είναι πολιτική προτεραιότητα.
Γιατροί δύο ταχυτήτων δεν μπορούν να υπάρχουν στο ίδιο ΕΣΥ
Το μέτρο, όπως τίθεται, δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο στα νοσοκομεία. Γιατί η δημόσια υγεία δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στην πόρτα ενός νοσοκομείου.
Υπάρχουν Κέντρα Υγείας. Υπάρχουν Περιφερειακά Ιατρεία. Υπάρχουν νησιωτικές και απομονωμένες περιοχές όπου ο γιατρός δεν είναι απλώς ένας δημόσιος λειτουργός. Είναι ο άνθρωπος που κρατά όρθια μια ολόκληρη κοινότητα.
Το Περιφερειακό Πολυδύναμο Ιατρείο Σκύρου, το ΠΠΙ Ιστιαίας, οι δομές της Βόρειας Εύβοιας και των απομακρυσμένων περιοχών δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως δεύτερη κατηγορία.
Δεν μπορεί να υπάρχουν γιατροί δύο ταχυτήτων στο ίδιο δημόσιο σύστημα υγείας.
Ο γιατρός που υπηρετεί μόνος του σε ένα νησί, σε μια ορεινή περιοχή, σε μια δομή χωρίς επαρκή υποστήριξη, σηκώνει βάρος δυσανάλογο. Και αν η Πολιτεία θέλει πράγματι να κρατήσει ανθρώπους εκεί, δεν αρκεί ένα επίδομα για δύο χρόνια. Χρειάζεται συνολικό πλαίσιο: οικονομικό, επιστημονικό, διοικητικό, εργασιακό.
Και οι νοσηλευτές; Και το υπόλοιπο προσωπικό;
Η συζήτηση για τη δημόσια υγεία δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στους γιατρούς.
Γιατί νοσοκομείο χωρίς νοσηλευτές δεν υπάρχει.
Κέντρο Υγείας χωρίς προσωπικό δεν λειτουργεί.
Επείγον περιστατικό χωρίς τραυματιοφορέα και διασώστη δεν αντιμετωπίζεται.
Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί και οργιστικοί:
Νεοδιόριστος νοσηλευτής: περίπου 836 ευρώ.
Βοηθός νοσηλευτή: περίπου 736 ευρώ.
Τραυματιοφορέας: περίπου 684 ευρώ.
Με τέτοιες απολαβές, με εξαντλητικά ωράρια, με νυχτερινές βάρδιες, απογευματινά, αργίες και διαρκή έλλειψη προσωπικού, το κράτος ζητά από τους ανθρώπους του ΕΣΥ να κρατήσουν όρθιο ένα σύστημα που τους εξουθενώνει.
Και μετά απορεί γιατί παραιτούνται.
Γιατί φεύγουν.
Γιατί μεταναστεύουν.
Γιατί δεν αντέχουν.
Δεν μπορείς να ζητάς ηρωισμό με μισθούς επιβίωσης.
Δεν μπορείς να μιλάς για ισχυρό ΕΣΥ με ανθρώπους υποαμειβόμενους και εξουθενωμένους.
Το ΕΚΑΒ δεν μπορεί να περιμένει δωρεές
Υπάρχει και η πρώτη γραμμή των επειγόντων περιστατικών: το ΕΚΑΒ.
Εκεί όπου ο χρόνος δεν είναι διοικητικό μέγεθος. Είναι ζωή ή θάνατος.
Η υποστελέχωση των πληρωμάτων, η έλλειψη διασωστών και ο παλαιωμένος στόλος ασθενοφόρων δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι αλυσίδα κινδύνου. Σημαίνουν καθυστερήσεις. Σημαίνουν μεγαλύτερους χρόνους αναμονής. Σημαίνουν προσωπικό στα όρια της κατάρρευσης.
Και όσο αξιέπαινες κι αν είναι οι δωρεές ιδιωτών για ασθενοφόρα, η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί καθαρά:
Το κράτος δεν μπορεί να στηρίζει τη δημόσια υγεία στη φιλανθρωπία.
Η στελέχωση και ο εξοπλισμός του ΕΚΑΒ είναι υποχρέωση της Πολιτείας. Δεν είναι χάρη. Δεν είναι ευγενική χειρονομία. Δεν είναι θέμα καλής θέλησης. Είναι δημόσιο αγαθό.
Το ζήτημα είναι πολιτικό: τι θεωρείται προτεραιότητα
Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας έχει δικαίωμα να κάνει εκδηλώσεις. Έχει δικαίωμα να οργανώνει συνέδρια. Έχει δικαίωμα να χρηματοδοτεί δράσεις εξωστρέφειας.
Αλλά όταν τα νοσοκομεία ψάχνουν γιατρούς, όταν τα Κέντρα Υγείας παλεύουν με κενά, όταν οι νοσηλευτές εξαντλούνται, όταν το ΕΚΑΒ λειτουργεί με ελλείψεις, τότε η σύγκριση γίνεται αμείλικτη.
Δεν μπορεί σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ να πηγαίνει σε εκδηλώσεις, συνέδρια και ηχητικές καλύψεις, και την ίδια στιγμή η δημόσια υγεία να παίρνει ένα περιορισμένο κονδύλι που δεν φτάνει ούτε κατά προσέγγιση για τις ανάγκες της.
Η κοινωνία δεν ζητά φιέστες.
Ζητά γιατρούς.
Ζητά νοσηλευτές.
Ζητά ασθενοφόρα.
Ζητά αξιοπρεπή πρόσβαση στη φροντίδα.
Ζητά να μη νιώθει εγκαταλελειμμένη.
Η πρωτοβουλία για επίδομα στους γιατρούς είναι ένα βήμα. Αλλά δεν αρκεί.
Γιατί όταν ένα σύστημα αιμορραγεί, δεν του κολλάς επίδεσμο για να δείξεις ότι κάτι έκανες. Το θεραπεύεις.
Η Στερεά Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλο ένα επικοινωνιακό παυσίπονο. Χρειάζεται μόνιμη πολιτική βούληση, γενναία χρηματοδότηση και καθαρή ιεράρχηση προτεραιοτήτων.
Γιατί στο τέλος, το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Θέλουμε Περιφέρεια των συνεδρίων και των ηχητικών καλύψεων ή Περιφέρεια που κρατά ζωντανά τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας, τα ιατρεία και το ΕΚΑΒ;
Η απάντηση δεν θα δοθεί στα μικρόφωνα.
Θα δοθεί στα επείγοντα.
Στα ασθενοφόρα.
Στα νησιά.
Στα χωριά.
Στα νοσοκομεία που περιμένουν προσωπικό.
Και εκεί, η επικοινωνία τελειώνει.
Εκεί αρχίζει η πραγματικότητα.
Η δημόσια υγεία δεν σώζεται με παυσίπονα – Η παρέμβαση του Ιωάννη Αλεξίου