Η νέα κυβερνητική αλητεία βαφτίζει “προστασία” το οργανωμένο πλιάτσικο της λαϊκής περιουσίας
Χιλιάδες Έλληνες καταστράφηκαν από μνημόνια, ληστρική φορολογία, τραπεζική ασφυξία και πολιτικές που πρώτα τους γονάτισαν και μετά τους έβγαλαν στο σφυρί. Και τώρα η κυβέρνηση εμφανίζεται με νέο δήθεν “σωτήριο” σχέδιο, για να τους πει κατάμουτρα: κράτα ίσως την πρώτη κατοικία σου, αλλά παρέδωσε ό,τι άλλο έχεις. Αυτό δεν είναι κοινωνική προστασία. Είναι το τελικό στάδιο της λεηλασίας.
Η ωμή αλήθεια είναι μία: δεν θέλουν να σώσουν τον δανειολήπτη, θέλουν να διαχειριστούν πιο αποτελεσματικά την αρπαγή του. Θέλουν έναν πολίτη ξεγυμνωμένο από κάθε άλλο περιουσιακό στοιχείο, φοβισμένο, εξαρτημένο, χωρίς αντίσταση, χωρίς διαπραγματευτική δύναμη, χωρίς μέλλον. Κι αυτό το παρουσιάζουν σαν “ευκαιρία”. Σαν “λύση”. Σαν “ρεαλισμό”. Ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για καθεστώς οικονομικής εξόντωσης με κρατική υπογραφή.
Δεν είναι προστασία, είναι εκβιασμός
Η κυβερνητική φόρμουλα είναι ανατριχιαστικά απλή:
Θες να προστατεύσεις την πρώτη κατοικία; Θα πληρώσεις με ό,τι άλλο έχεις.
Αγροτεμάχια, επαγγελματικοί χώροι, μικρά ακίνητα, οικογενειακά αποθέματα ζωής, κόποι δεκαετιών, όλα μπαίνουν στη ζυγαριά. Δηλαδή το κράτος δεν λέει “θα στηρίξω τον αδύναμο”. Λέει “θα σου αφήσω ένα κεραμίδι, αρκεί να σου πάρω κάθε άλλη ανάσα”.
Αυτό δεν είναι πολιτική κοινωνικής συνοχής. Είναι εκβιασμός ντυμένος με θεσμική γραβάτα.
Το κόλπο είναι παλιό: αλλάζουν τα ονόματα, μένει το πλιάτσικο
Τράπεζες, funds, servicers, εταιρείες ειδικού σκοπού, εταιρείες απόκτησης ακινήτων. Ένα ολόκληρο πλέγμα έχει στηθεί πάνω στα ερείπια της ελληνικής κοινωνίας. Οι ίδιοι που μιλούσαν για “εξυγίανση”, “σταθερότητα” και “δεύτερη ευκαιρία”, έστησαν έναν μηχανισμό όπου ο πολίτης δεν ξέρει καν ποιος πραγματικά αποφασίζει για την τύχη του.
Άλλος εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης της απαίτησης, άλλος ως διαχειριστής, άλλος ως “επενδυτής”, άλλος ως αγοραστής του ακινήτου. Και στη μέση ο δανειολήπτης να συντρίβεται από ένα σύστημα φτιαγμένο όχι για ρύθμιση, αλλά για μεθοδική απογύμνωση της περιουσίας του.
Πρώτα τους πτώχευσαν, μετά τους αγόρασαν κοψοχρονιά
Αυτό είναι το πιο βρώμικο κομμάτι της υπόθεσης.
Πρώτα οι κυβερνήσεις διέλυσαν εισοδήματα, επιχειρήσεις, αγορά και κοινωνική ισορροπία. Μετά ήρθαν οι πλειστηριασμοί, οι μεταβιβάσεις, οι τιτλοποιήσεις, οι “επενδυτές”, τα funds και οι servicers να μαζέψουν τα συντρίμμια.
Δηλαδή το πολιτικό σύστημα δημιούργησε τους οφειλέτες και μετά παρέδωσε την περιουσία τους σε ένα παρασιτικό σύμπλεγμα οικονομικής διαχείρισης. Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. Δεν είναι πρόοδος. Δεν είναι αγορά. Είναι κρατικά οργανωμένο ξεκοκάλισμα της μικρής και μεσαίας ιδιοκτησίας.
- Πρώτα ήρθαν τα μνημόνια και ισοπέδωσαν την κοινωνία.
- Μετά ήρθαν η υπερφορολόγηση, η ακρίβεια και η ασφυξία της αγοράς.
- Ύστερα τα “κόκκινα δάνεια” έφυγαν από τις τράπεζες αλλά όχι από τις ζωές των πολιτών.
- Και τώρα έρχεται η νέα κυβερνητική συνταγή να πει στον οφειλέτη:
“Δεν θα σου πάρουμε τα πάντα αμέσως. Θα στα πάρουμε με πρόγραμμα.”
Αυτή η κυβέρνηση δεν προστατεύει την πρώτη κατοικία. Απλώς διαπραγματεύεται τον τρόπο της υπόλοιπης αφαίμαξης.
Δεν σώζει τον πολίτη — τον τεμαχίζει περιουσιακά.
Δεν λύνει το ιδιωτικό χρέος — το μετατρέπει σε μηχανή κοινωνικής υποταγής.
Και το χειρότερο; Όλα αυτά τα σερβίρει με ύφος τεχνοκρατικής ψυχραιμίας, λες και η καταστροφή μιας οικογένειας είναι λογιστική άσκηση.
Η αλήθεια όμως δεν κρύβεται:
τους πτώχευσαν, τους πίεσαν, τους ξεγύμνωσαν και τώρα τους λένε πως πρέπει να πουν κι ευχαριστώ αν τους αφήσουν μόνο έναν τοίχο να ακουμπήσουν.