Τα κανάλια τώρα «ανακάλυψαν» τη ληστεία.
Με ένα ρεπορτάζ, έναν άνθρωπο, ένα σπίτι.
Ωραία. Αλλά ας μην παίζουμε θέατρο.
Τα funds δεν είναι η αρχή. Είναι το τελευταίο γρανάζι.
Η αρχή είναι αλλού: στις τράπεζες, στο πλαίσιο που τους δώσατε, στους servicers, στους πλειστηριασμούς-γραμμή παραγωγής.
Και στη θεσμική ομπρέλα που έκανε το σύστημα να μοιάζει «νόμιμο», άρα και ατιμώρητο.
Και όταν κάτι είναι ατιμώρητο, δεν λέγεται «αγορά».
Λέγεται μονόπλευρο παιχνίδι.
Το κόλπο με την «τιμή»
Το πιο καθαρό ερώτημα της υπόθεσης είναι ένα:
Γιατί ο δανειολήπτης δεν μπορεί να αγοράσει το χρέος του στην τιμή που το αγόρασε το fund;
Το fund αγοράζει με έκπτωση.
Μετά κυνηγάει τον πολίτη σαν να πλήρωσε στο 100%.
Και στο τέλος δεν παίρνει «κέρδος».
Παίρνει σπίτι.
Αυτό δεν είναι οικονομία.
Είναι μεταφορά περιουσίας.
Η πρόταση που δεν θέλετε να περάσει
Η λύση είναι απλή. Γι’ αυτό την φοβάστε.
Εξαγορά του χρέους από τον δανειολήπτη στην τιμή αγοράς του fund + εύλογο κέρδος (π.χ. 10%).
Τελεία.
- Το fund κερδίζει.
- Ο πολίτης σώζει την κατοικία του.
- Η κοινωνία δεν διαλύεται.
Αλλά αυτό χαλάει το πάρτι.
Και το πάρτι, προφανώς, έχει καλεσμένους.
«Ηρακλής»: όταν ο φορολογούμενος γίνεται εγγυητής και ο πολίτης θήραμα
Μας λέτε: «καθαρίσαμε τους ισολογισμούς».
Ναι. Με ποιο τίμημα;
- Τεράστιες κρατικές εγγυήσεις.
- Μαζική μεταφορά δανείων.
- Και μετά: servicers, πιέσεις, ρυθμίσεις-παγίδες, πλειστηριασμοί.
Αν η Πολιτεία βρήκε τρόπο να στηρίξει τράπεζες,
μπορούσε να βρει τρόπο να στηρίξει σπίτια.
Δεν το έκανε.
Γιατί δεν ήταν στόχος.
Το σχέδιο που είχατε ήδη περιγράψει (και το θάψανε)
Πριν χρόνια, στο πρόγραμμά σας:
κρατικός οργανισμός αγοράς κόκκινων ενυπόθηκων δανείων της κρίσης, στις τιμές που θα τα έπαιρναν τα funds.
Δηλαδή:
- αγοράζεις το πρόβλημα χαμηλά,
- δίνεις μακρύ χρόνο, χαμηλό επιτόκιο, ρεαλιστική δόση,
- κρατάς όρθια την κοινωνία,
- κλείνεις μετά με ισοσκελισμό/κέρδος.
Αυτό λέγεται κράτος.
Όχι «παρατηρητής πλειστηριασμών».
Πώς «κλείνεις» τα funds χωρίς παραμύθια
Αν μια κυβέρνηση θέλει, τα funds φεύγουν μόνα τους.
Τα κάνεις να μην τους συμφέρει.
Εμπόδια που πονάνε:
- Υποχρεωτικό ΑΦΜ στην Ελλάδα.
- Επώνυμοι μέτοχοι / πραγματικοί δικαιούχοι. Όχι κουτιά.
- Υποχρεωτική ενημέρωση δανειολήπτη για την τιμή αγοράς του δανείου.
- Δικαίωμα εξαγοράς από τον οφειλέτη στην τιμή αγοράς + κέρδος.
- Τέλος στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς όπως λειτουργούν σήμερα (γραμμή παραγωγής).
- Περιορισμοί στη διαρροή εσόδων από πλειστηριασμούς εκτός Ελλάδας.
Υπάρχουν δεκάδες ακόμα.
Το θέμα δεν είναι η τεχνική.
Είναι η βούληση.
Η διαδρομή της «νομιμοποιημένης λεηλασίας»
- Πρώτα «καθαρίζουν» οι τράπεζες.
- Μετά «αναλαμβάνουν» τα funds/servicers.
- Μετά «τρέχει» ο πλειστηριασμός.
- Μετά «αξιοποιείται» το ακίνητο από real estate μηχανισμό.
- Και στο τέλος η τηλεόραση δείχνει έναν άνθρωπο να κλαίει.
Και το σύστημα συνεχίζει.
Ερωτήματα
- Θα νομοθετηθεί εξαγορά από τον δανειολήπτη στην τιμή αγοράς του fund + κέρδος; Ναι ή όχι;
- Θα υποχρεώσετε τα funds/servicers να δηλώνουν την τιμή αγοράς στους πολίτες;
- Θα απαιτήσετε ΑΦΜ/διαφάνεια μετόχων και πραγματικών δικαιούχων;
- Θα σταματήσει η «βιομηχανία» των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών στην πράξη;
- Ποιος προστατεύει τον πολίτη όταν η «ρύθμιση» είναι απλά προθάλαμος πλειστηριασμού;
- Ποιος ελέγχει το τρίγωνο: τράπεζα–servicer–real estate;
Και κάτι ακόμα:
Ποιος κάνει ότι δεν βλέπει;
Τράπεζα της Ελλάδος.
Και ποιος είναι επικεφαλής της; Γιάννης Στουρνάρας.
Δεν είναι «κόκκινα δάνεια». Είναι κόκκινες ζωές.
Δεν είναι «επενδυτές». Είναι αγοραστές distress για λεία.
Δεν είναι «ατυχία». Είναι πολιτική επιλογή.
Και η επιλογή έχει υπογραφή:
όχι στο χαρτί.
στο αποτέλεσμα.