Στο Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν υπάρχει το παραμύθι του «δεν ξέραμε». Όταν αγγίζεις οργανικό τμήμα όπως η Διατροφή, όταν ανοίγεις πόρτα σε ανάθεση υπηρεσιών και όταν ο νόμος γράφει με το χέρι του τι εγκρίνει το Διοικητικό Συμβούλιο, τότε η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι θέση.
Το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας είναι νοσοκομείο 310 κλινών και διαθέτει οργανικά ενταγμένο Τμήμα Διαιτολογίας–Διατροφής. Με βάση το ισχύον πλαίσιο, σε νοσοκομεία έως 399 κλίνες το Διοικητικό Συμβούλιο είναι επταμελές, με πρόεδρο τον διοικητή. Με απλά λόγια: δεν μιλάμε για διακοσμητική επιτροπή, αλλά για το κορυφαίο συλλογικό όργανο διοίκησης.
Και ακριβώς εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί αν, όπως καταγγέλθηκε δημόσια, στις 3 Απριλίου 2026 αναρτήθηκαν διαδικασίες που άνοιγαν δρόμο για οικονομοτεχνική μελέτη μετάβασης σε catering και αμέσως μετά για υπηρεσίες σίτισης, τότε το ερώτημα δεν είναι αν το Δ.Σ. “ενημερώθηκε”. Το ερώτημα είναι αν το Δ.Σ. συναινεί, καλύπτει ή παρακολουθεί αμέτοχο μια διαδικασία που ακουμπά ευθέως αρμοδιότητές του.
Το Δ.Σ. δεν είναι θεατής
Ο νόμος δεν αφήνει περιθώρια για υπεκφυγές. Το Δ.Σ. του νοσοκομείου εγκρίνει τη δημιουργία, μείωση ή συγχώνευση τμημάτων, εγκρίνει τον οργανισμό, τον προϋπολογισμό, το Ενιαίο Πρόγραμμα Προμηθειών, και είναι το αρμόδιο όργανο για τις εισηγήσεις και εγκρίσεις που αφορούν τη θεσμική λειτουργία του φορέα. Ο διοικητής μόνος του μπορεί να εγκρίνει ανάθεση υπηρεσιών μέχρι 15.000 ευρώ ετησίως ανά ΚΑΕ· για ποσά άνω των 15.000 ευρώ εισηγείται στο Δ.Σ., δεν το υποκαθιστά.
Άρα, όποιος παριστάνει σήμερα τον ανήξερο, είτε δεν έχει διαβάσει τον νόμο είτε κρύβεται πίσω από αυτόν. Και τα δύο είναι πολιτικά και διοικητικά ασυγχώρητα.
Στη Διατροφή δεν χωράει το “δεν είδα, δεν άκουσα”
Το Τμήμα Διαιτολογίας–Διατροφής δεν είναι μια πρόχειρη βοηθητική γωνιά του νοσοκομείου. Είναι υπαρκτό, οργανικό τμήμα της δομής του. Όταν λοιπόν υπάρχει δημόσια καταγγελία ότι προωθείται μετάβαση σε υπηρεσίες catering, δεν μιλάμε για μια ουδέτερη διαχειριστική λεπτομέρεια. Μιλάμε για επιλογή που μπορεί να οδηγήσει σε λειτουργική υποκατάσταση ή αποδυνάμωση οργανικού τμήματος. Και εκεί το Δ.Σ. δεν έχει δικαίωμα να κάνει τον Πόντιο Πιλάτο.
Αν το Δ.Σ. γνώριζε και προχώρησε, έχει πλήρη θεσμική ευθύνη. Αν δεν γνώριζε, τότε παραδέχεται ότι στο ίδιο του το νοσοκομείο προωθούνται κινήσεις τέτοιας βαρύτητας πίσω από την πλάτη του. Και αυτό δεν είναι μικρότερο σκάνδαλο. Είναι ομολογία διοικητικής ανυπαρξίας.
Η σιωπή του Δ.Σ. είναι ψήφος
Το Δ.Σ. υποχρεούται να συνεδριάζει τακτικά δύο φορές τον μήνα και να λειτουργεί με τους κανόνες των συλλογικών οργάνων: απαρτία, νόμιμη πρόσκληση, ημερήσια διάταξη, πρακτικά, ψηφοφορία, αμεροληψία. Θέματα εκτός ημερήσιας διάταξης δεν συζητούνται έτσι απλά, ενώ τα μέλη οφείλουν να απέχουν όταν υπάρχει προσωπικό συμφέρον ή ιδιαίτερος δεσμός με την υπόθεση.
Γι’ αυτό και η υπεκφυγή «αυτά είναι του διοικητή» δεν στέκει. Ο διοικητής συγκαλεί και προεδρεύει, αλλά το Δ.Σ. είναι συλλογικό όργανο με δική του ευθύνη. Όποιος κάθεται στην καρέκλα του συμβούλου για να σηκώνει το χέρι μηχανικά, δεν είναι απλώς αδύναμος. Είναι επικίνδυνος για τη νομιμότητα.
Ας το πουν καθαρά στους εργαζόμενους και στην τοπική κοινωνία: το Δ.Σ. της Χαλκίδας ή βάζει φρένο στην εκχώρηση της σίτισης ή αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Δεν γίνεται να απολαμβάνεις τον τίτλο του ανώτατου συλλογικού οργάνου όταν μοιράζονται οι καρέκλες, και να εξαφανίζεσαι όταν έρχεται η ώρα της υπογραφής, της έγκρισης και της λογοδοσίας. Στη Χαλκίδα το ερώτημα δεν είναι αν το Δ.Σ. φταίει «μόνο του». Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσει να λειτουργεί σαν θεσμικό πλυντήριο αποφάσεων που αλλάζουν τον χαρακτήρα ενός δημόσιου νοσοκομείου.