Ρωτήθηκε η κυβέρνηση αν ένα forum που διοργάνωσε η κρατική Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης θα διέφερε σε κάτι, αν το διοργάνωνε απευθείας η Νέα Δημοκρατία.
Η απάντηση δεν ξεκαθάρισε τα πράγματα. Τα αποκάλυψε.
Γιατί όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σου λέει χωρίς περιστροφές ότι όσοι έχουν συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία είναι και «υπέρ», τότε δεν μιλάμε πια για αβλεψία, ούτε για σύμπτωση. Μιλάμε για κανονικοποίηση του κομματικού κράτους μπροστά στα μάτια όλων.
Η ερώτηση που τους ενόχλησε
Η ερώτηση ήταν απλή:
Με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν οι εταιρείες για το “ATHENS ALITHEIA FORUM” που διοργάνωσε κρατικός φορέας υπό την ευθύνη του κ. Μαρινάκη;
Και δεύτερη, ακόμα πιο απλή:
Ισχύει ότι αρκετές από αυτές είχαν συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 2023;
Αν υπήρχε θεσμική επάρκεια, θα υπήρχε και θεσμική απάντηση.
Αντί γι’ αυτό, ήρθε η γνωστή υπεροπτική μετάφραση της εξουσίας:
«Τι σας πειράζει δηλαδή που είναι δικοί μας;»
Η ομολογία που τους ξέφυγε
Το πιο αποκαλυπτικό δεν είναι ότι υπερασπίστηκαν τις επιλογές τους.
Είναι ο τρόπος που το έκαναν.
Δεν είπαν:
«Υπήρξε ανοιχτή διαδικασία.»
Δεν είπαν:
«Να τα κριτήρια, να τα παραδοτέα, να οι συγκρίσεις.»
Δεν είπαν καν:
«Δεν υπάρχει καμία κομματική προτεραιοποίηση.»
Είπαν περίπου το αντίθετο:
ότι οι γνωριμίες με τη Νέα Δημοκρατία, οι συνεργασίες με τη Νέα Δημοκρατία, οι δουλειές για τη Νέα Δημοκρατία, δεν είναι βάρος — είναι προσόν.
Αυτό δεν είναι άμυνα.
Αυτό είναι πολιτική ομολογία.
Η κομματική εγγύτητα βαφτίζεται επαγγελμακή αξιοπιστία.
Το «δικός μας» αναβαθμίζεται σε πιστοποιητικό καταλληλότητας.
Από το επιτελικό κράτος στο κομματικό παραμάγαζο
Αυτή είναι η ουσία της υπόθεσης.
Όχι ένα forum.
Όχι μία επιλογή εταιρειών.
Όχι ένα επικοινωνιακό ολίσθημα.
Η ουσία είναι ότι η κυβέρνηση δεν αισθάνεται πια καν την ανάγκη να προσποιηθεί πως ξεχωρίζει το κράτος από το κόμμα.
Η Γενική Γραμματεία λειτουργεί, το forum στήνεται, οι εταιρείες επιλέγονται, οι σχέσεις αποκαλύπτονται — και όταν έρχεται η ώρα της λογοδοσίας, η απάντηση δεν είναι «όλα έγιναν θεσμικά».
Η απάντηση είναι:
«Ναι, και λοιπόν;»
Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο.
Όχι ότι τους έπιασαν.
Αλλά ότι δεν ντρέπονται καν που πιάστηκαν.
Δεν τους ξέφυγε η αλήθεια.
Την είπαν με το ύφος ανθρώπων που πιστεύουν ότι τους ανήκουν όλα:
οι μηχανισμοί, οι αναθέσεις, οι φίλοι, οι δουλειές, το κράτος.
Και όταν η αλαζονεία φτάνει στο σημείο να παρουσιάζει την κομματική πελατεία ως θεσμικό πλεονέκτημα, τότε δεν έχεις απλώς κυβέρνηση.
Έχεις καθεστώς που δεν κρατά ούτε τα προσχήματα.