Όσο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μετατρέπουν τη Μέση Ανατολή σε μόνιμη εμπόλεμη ζώνη, η Κίνα δεν χρειάζεται να φωνάξει, να απειλήσει ή να επέμβει. Αρκεί να παρακολουθεί την Ουάσινγκτον να διαλύει με τα ίδια της τα χέρια το σύστημα συμμαχιών, εμπιστοσύνης και οικονομικής κυριαρχίας που έχτισε μετά το 1945.
Το Πεκίνο δεν «απουσιάζει» από την κρίση. Κάνει αυτό που σχεδίαζε εδώ και δύο δεκαετίες: περιμένει υπομονετικά να καταρρεύσει η δυτική μονοκρατορία, ενώ το ίδιο έχει ήδη στρώσει τις εναλλακτικές διαδρομές του νέου κόσμου — από τις υποδομές και τα δίκτυα μέχρι το εμπόριο, την ενέργεια και τις νέες γεωοικονομικές συμμαχίες.
Η Αμερική καίει μόνη της το πετροδολάριο
Τα κράτη του Περσικού Κόλπου δεν χρειάζονται πια μεγάλα λόγια για να καταλάβουν τι συμβαίνει. Βλέπουν ότι η Ουάσινγκτον δεν τους εγγυάται σταθερότητα, αλλά τους μετατρέπει σε ομήρους μιας αέναης πολεμικής κλιμάκωσης. Η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, το Κουβέιτ και το Κατάρ αντιλαμβάνονται πλέον ότι το κόστος της πρόσδεσης στην αμερικανική στρατηγική γίνεται βαρύτερο από το όφελος.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ιστορική ρωγμή: το ίδιο το θεμέλιο του πετροδολαρίου τρίζει όχι επειδή το γκρέμισε κάποιος εχθρός, αλλά επειδή η Ουάσινγκτον έπεισε μόνη της τους παλιούς της εταίρους ότι η «προστασία» της παράγει περισσότερο κίνδυνο παρά ασφάλεια. Όταν το δολαριακό σύστημα παύει να εγγυάται προβλεψιμότητα, τότε αρχίζει να χάνει και την πολιτική του νομιμοποίηση.
Η Κίνα δεν αντέδρασε τώρα – είχε χτίσει ήδη την έξοδο
Εκεί όπου η Δύση έβλεπε μόνο επικοινωνία, η Κίνα έχτιζε αρχιτεκτονική ισχύος. Η πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» δεν ήταν διαφημιστικό αφήγημα, αλλά μια τεράστια γεωοικονομική μηχανή σύνδεσης: λιμάνια, σιδηρόδρομοι, δρόμοι, οπτικές ίνες, ενεργειακοί διάδρομοι, βιομηχανικά και εμπορικά δίκτυα.
Το ίδιο ισχύει για την ενίσχυση των BRICS, για τις συναλλαγές σε εθνικά νομίσματα, για τη δημιουργία εναλλακτικών μηχανισμών πληρωμών όπως το CIPS. Όλα αυτά είχαν ξεκινήσει πριν πέσει η πρώτη βόμβα στο Ιράν. Με άλλα λόγια, το Πεκίνο δεν ψάχνει σήμερα λύση. Την έχει ήδη κατασκευάσει. Και τώρα βλέπει την Ουάσινγκτον να σπρώχνει από μόνη της όλο και περισσότερους παίκτες προς αυτήν.
Η Αφρική είναι το αύριο – και το Πεκίνο είναι ήδη εκεί
Η μεγάλη μάχη του 21ου αιώνα δεν θα κριθεί μόνο στη Μέση Ανατολή. Θα κριθεί στην Αφρική: στη νεότερη ήπειρο του πλανήτη, με εκρηκτική δημογραφική άνοδο, τεράστιο εργατικό δυναμικό και στρατηγικές πρώτες ύλες. Και εκεί η Κίνα κινήθηκε πολύ πριν αντιληφθεί η Δύση τι χανόταν.
Ενώ οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους ξόδευαν τρισεκατομμύρια σε επεμβάσεις, κατοχές και «εξαγωγή δημοκρατίας», το Πεκίνο έφτιαχνε λιμάνια, φράγματα, αυτοκινητοδρόμους, τεχνολογικά κέντρα, τηλεπικοινωνίες και κρατικές υποδομές. Χωρίς ηθικολογικά κηρύγματα, χωρίς αλλαγές καθεστώτων, χωρίς βόμβες. Μόνο με συμβόλαια, τσιμέντο, χάλυβα και μακροχρόνια επιρροή. Αυτό δεν είναι απλώς οικονομική διείσδυση. Είναι η θεμελίωση της επόμενης παγκόσμιας τάξης.
Το Πεκίνο δεν είναι απόν. Είναι ο ψυχρός κληρονόμος ενός κόσμου που η Ουάσινγκτον αυτοπυρπολεί. Και όσο η Αμερική συνεχίζει να βομβαρδίζει, να εκβιάζει και να καίει τις ίδιες της τις συμμαχίες, η Κίνα θα συνεχίσει να κάνει το πιο επικίνδυνο πράγμα απ’ όλα: να χτίζει σιωπηλά την αντικατάστασή της.