Το «τζάμπα πέθανε» το λένε στους πολίτες — όχι στους δικούς τους.
Γιατί στην Ελλάδα του 2026, το τσάμπα ζει και βασιλεύει για όποιον έχει κομματική ομπρέλα, ενώ όλοι οι άλλοι τρέχουμε και πληρώνουμε. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζει ο Έλληνας στην καθημερινότητα: συνέπεια για τους πολλούς, ασυλία για τους λίγους.
1) ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΩΡΑ
Υπάρχουν οι πολίτες που:
- πληρώνουν ΕΝΦΙΑ, ρεύμα, καύσιμα, ασφάλειες, τρόφιμα
- τρέμουν μια καθυστέρηση και ένα πρόστιμο
- κάνουν ρυθμίσεις για να μη “χαθούν”
Και υπάρχει και ο άλλος κόσμος:
- θέσεις, αναθέσεις, εξαιρέσεις
- “λύσεις” από τηλέφωνο
- “διευκολύνσεις” που δεν υπάρχουν στο σύστημα για τον απλό άνθρωπο
Το κράτος δεν λειτουργεί ως εγγύηση δικαιοσύνης. Λειτουργεί σαν μηχανισμός επιβράβευσης των ημετέρων.
2) Ο ΣΥΝΕΠΗΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ – Ο «ΔΙΚΟΣ» ΓΛΙΤΩΝΕΙ
Αυτό είναι το μεγάλο δηλητήριο:
ότι η συνέπεια δεν ανταμείβεται, αλλά τιμωρείται.
Ο συνεπής πολίτης γίνεται:
- ο εύκολος στόχος
- ο σίγουρος εισπράξιμος
- ο “χαζός” της ιστορίας
Και το χειρότερο; Του λένε κι από πάνω να έχει “υπομονή”, “κατανόηση”, “εμπιστοσύνη”.
3) Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ
Η πολιτική δεν φαίνεται στα δελτία τύπου. Φαίνεται:
- στο σούπερ μάρκετ
- στο βενζινάδικο
- στον λογαριασμό ρεύματος
- στον μισθό που δεν φτάνει
- στην αγωνία του ενοικίου
- στο “φέρε άλλα τρία χαρτιά” και “έλα αύριο”
Κι όταν ο πολίτης βλέπει να υπάρχουν προνόμια για τους λίγους, τότε δεν θυμώνει μόνο. Σιχαίνεται.
4) ΕΤΣΙ ΣΠΑΕΙ Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ – ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ
Όταν παγιώνεται η αίσθηση ότι:
- η νομιμότητα είναι για τους αδύναμους
- η αξιοκρατία είναι μύθος
- η ευθύνη είναι μόνο για όσους δεν έχουν πλάτες
τότε ο πολίτης λέει μέσα του:
“Γιατί να είμαι εγώ ο μόνος νόμιμος;”
Κι εκεί αρχίζει η διάλυση: όχι της οικονομίας — της κοινωνίας.
1) Ποιος ακριβώς πληρώνει πάντα “στην ώρα του”; Ο απλός πολίτης ή ο ημέτερος;
2) Γιατί το κράτος είναι αυστηρό με τον αδύναμο και “ευέλικτο” με τον κολλητό;
3) Πότε θα δούμε πραγματική λογοδοσία — όχι μόνο συνθήματα;
4) Ποιος προστατεύει τον συνεπή άνθρωπο που ζει με το άγχος του μήνα;
Μην μας λέτε άλλο για “ευθύνη” και “νοικοκυριό”.
Νοικοκυριό δεν είναι να γονατίζει ο πολίτης και να χαϊδεύεται ο κομματικός μηχανισμός.
Νοικοκυριό είναι ίδιος νόμος για όλους.
Μέχρι τότε, η αλήθεια θα είναι μία:
Το τσάμπα ζει και βασιλεύει — αλλά όχι για τον Έλληνα. Για τους “δικούς” σας.