Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να ξυπνήσουμε; Στη Χαλκίδα δεν μιλάμε πια για “παράνομες χωματερές”. Μιλάμε για έναν ολόκληρο μηχανισμό που έχει μετατρέψει την πόλη σε σκουπιδότοπο. Μιλάμε για φορτηγά που καταφθάνουν από Οινόφυτα και Αττική και ξεφορτώνουν ασύστολα βιομηχανικά και αστικά απόβλητα. Μιλάμε για μισό εκατομμύριο τόνους που έχουν θαφτεί κάτω από τη μύτη μας. Και μιλάμε για σιωπή. Γιατί η σιωπή είναι συνενοχή.
Οι εικόνες από το νέο κοιμητήριο και τη “θέση Καράκα” στη Δροσιά δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών: πρόκειται για υγειονομικές βόμβες έτοιμες να εκραγούν. Ο κίνδυνος πυρκαγιάς είναι μόνιμος, η μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα βέβαιη, η δημόσια υγεία των κατοίκων ήδη υπονομευμένη. Κι όμως, η τοπική αυτοδιοίκηση μοιάζει ανίκανη να κινηθεί πέρα από τις γνωστές καταγγελίες, τις δηλώσεις “ευαισθησίας” και τις υποσχέσεις για “μελέτες”.
Ας μην κοροϊδευόμαστε: δεν πρόκειται για τυχαία αμέλεια. Δεν στήνονται τέτοιες χωματερές χωρίς πλάτες, χωρίς συμφέροντα, χωρίς την ανοχή εκείνων που θα έπρεπε να τις αποτρέπουν. Κάποιοι βγάζουν λεφτά, την ώρα που οι δημότες πληρώνουν με την υγεία τους και την υποβάθμιση του τόπου.
Η αντιπολίτευση έφερε το θέμα ως κατεπείγον στο Δημοτικό Συμβούλιο. Ωραία. Αλλά η κοινωνία της Χαλκίδας δεν έχει ανάγκη από άλλο ένα “κατεπείγον”. Έχει ανάγκη από δράση εδώ και τώρα. Άμεση φύλαξη των ΧΑΔΑ, καταγραφή και αποκατάσταση, καταλογισμός ευθυνών, χρηματοδότηση με κάθε δυνατό τρόπο. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς άλλοθι αδράνειας.
Αν η Δημοτική Αρχή δεν μπορεί να προστατεύσει τον τόπο από το οργανωμένο σκουπιδο-έγκλημα, τότε οφείλει να το παραδεχθεί και να παραδώσει τα κλειδιά. Γιατί όσο σιωπούν, τόσο η πόλη θάβεται – κυριολεκτικά και μεταφορικά – κάτω από βουνά σκουπιδιών.
Η Χαλκίδα δεν αξίζει να είναι το σκουπιδότοπο της Στερεάς Ελλάδας. Αξίζει να ζήσει. Και αυτό προϋποθέτει κάτι που λείπει εδώ και χρόνια: πολιτική βούληση