Όταν άνθρωποι κοιμούνται σε παγκάκια, σε εισόδους, σε γιαπιά ή μέσα στο κρύο, δεν μιλάμε απλώς για κοινωνικό πρόβλημα. Μιλάμε για αποτυχία προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Στη Χαλκίδα υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα.
Ούτε σπίτι.
Ούτε ζεστό νερό.
Ούτε καθαρά ρούχα.
Ούτε ένα ασφαλές μέρος να κοιμηθούν.
Ούτε πολλές φορές έναν άνθρωπο να τους ρωτήσει αν είναι ζωντανοί.
Και αυτό δεν μπορεί να περνάει σαν μια εικόνα της καθημερινότητας. Δεν μπορεί να συνηθίσουμε τον άστεγο στο παγκάκι, τον ηλικιωμένο που περιφέρεται μόνος, τον άνθρωπο που ψάχνει φαγητό, τον άρρωστο που κοιμάται έξω, τον ανήμπορο που δεν έχει ούτε πλύσιμο, ούτε φροντίδα, ούτε φάρμακα, ούτε προστασία.
Μια πόλη δεν κρίνεται μόνο από τα έργα, τις πλατείες, τις εκδηλώσεις και τις κορδέλες. Κρίνεται από το πώς φέρεται στον πιο αδύναμο άνθρωπο.
Και σήμερα το ερώτημα είναι απλό:
Υπάρχει πραγματικός μηχανισμός φροντίδας για τους άστεγους στη Χαλκίδα;
Πού μπορεί να πάει ένας άνθρωπος που δεν έχει πού να κοιμηθεί;
Ποιος τον καταγράφει;
Ποιος του προσφέρει καθαριότητα, πλύσιμο, ρούχα, φαγητό, φάρμακα;
Ποιος ελέγχει αν έχει προβλήματα υγείας;
Ποιος προστατεύει έναν άστεγο ηλικιωμένο τη νύχτα;
Ποιος αναλαμβάνει ευθύνη όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν ή όταν υπάρχει καύσωνας;
Δεν αρκεί να λέμε «υπάρχουν κοινωνικές υπηρεσίες». Το θέμα είναι αν ο άστεγος τις βρίσκει, αν τον βρίσκουν αυτές, αν υπάρχει άμεση παρέμβαση, αν υπάρχει δομή, αν υπάρχει σχέδιο.
Γιατί ο άνθρωπος που κοιμάται έξω δεν χρειάζεται μόνο μια ευχή. Χρειάζεται μπάνιο. Χρειάζεται καθαρά ρούχα. Χρειάζεται φαγητό. Χρειάζεται ιατρική εξέταση. Χρειάζεται ασφαλή χώρο. Χρειάζεται έναν κοινωνικό λειτουργό. Χρειάζεται παρακολούθηση. Χρειάζεται ανθρώπινη φροντίδα.
Η αστεγία δεν είναι θέαμα.
Δεν είναι φωτογραφία για λύπηση.
Δεν είναι πρόβλημα που λύνεται με μια σακούλα τρόφιμα μία φορά τον χρόνο.
Είναι σκληρή κοινωνική πραγματικότητα.
Και όταν μια πόλη αφήνει ανθρώπους χωρίς τίποτα, τότε κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Κάτι λείπει από την πρόνοια. Κάτι λείπει από τον σχεδιασμό. Κάτι λείπει από την ευθύνη.
Η Χαλκίδα χρειάζεται άμεσα οργανωμένη παρέμβαση για τους άστεγους:
Καταγραφή όλων των ανθρώπων που ζουν στον δρόμο.
Άμεση πρόσβαση σε μπάνιο, πλύσιμο και καθαρά ρούχα.
Σίτιση με σταθερό πρόγραμμα.
Ιατρική και ψυχοκοινωνική υποστήριξη.
Προσωρινό ασφαλές κατάλυμα για τη νύχτα.
Συνεργασία Δήμου, κοινωνικών υπηρεσιών, Νοσοκομείου, Εκκλησίας και εθελοντών.
Γραμμή άμεσης ενημέρωσης για πολίτες που βλέπουν άστεγο σε κίνδυνο.
Δεν γίνεται να μιλάμε για «έξυπνες πόλεις» όταν υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε κουβέρτα.
Δεν γίνεται να μιλάμε για ανάπτυξη όταν κάποιος κοιμάται στο πεζοδρόμιο.
Δεν γίνεται να μιλάμε για πολιτισμό όταν ένας άνθρωπος δεν έχει πού να πλυθεί.
Η φροντίδα των αστέγων δεν είναι χάρη. Είναι υποχρέωση μιας οργανωμένης κοινωνίας.
Και η Χαλκίδα οφείλει να απαντήσει καθαρά:
Πόσοι άστεγοι υπάρχουν σήμερα στην πόλη;
Πού φιλοξενούνται;
Ποιος τους φροντίζει;
Τι γίνεται τη νύχτα;
Τι γίνεται όταν είναι άρρωστοι;
Τι γίνεται όταν δεν έχουν ούτε ρούχα, ούτε πλύσιμο, ούτε φαγητό;
Γιατί πίσω από κάθε άστεγο υπάρχει ένας άνθρωπος. Με όνομα. Με ιστορία. Με πόνο. Με αξιοπρέπεια.
Και καμία πόλη δεν έχει δικαίωμα να τον κάνει αόρατο.