Η Χαλκίδα, με την παραλιακή της ομορφιά, τις γέφυρες και τη φυσική της γοητεία, παραμένει στάσιμη εκεί που άλλες πόλεις έχουν προχωρήσει δεκαετίες μπροστά. Παρά την τουριστική της απήχηση, την εμπορική της κίνηση και την έντονη παρουσία πολιτών, ο Δήμος Χαλκιδέων συνεχίζει να αγνοεί επιδεικτικά μια από τις βασικές προϋποθέσεις μιας πολιτισμένης κοινωνίας: την προσβασιμότητα.
Στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδας, οι ράμπες για Άτομα με Αναπηρία είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Πεζοδρόμια στενά, κατειλημμένα από τραπεζοκαθίσματα, παρκαρισμένα οχήματα ή απλώς κακοσυντηρημένα. Οι ελάχιστες ράμπες που υπάρχουν είναι συχνά κακοσχεδιασμένες ή μπλοκαρισμένες. Ό,τι έχει απομείνει, είναι… η θάλασσα.
Και ενώ η φύση προσφέρει απλόχερα, η πολιτεία αφαιρεί. Οι πολίτες με κινητικές δυσκολίες, οι γονείς με καροτσάκια, οι ηλικιωμένοι με ανάγκες στήριξης, μένουν καθηλωμένοι – όχι από την αναπηρία τους, αλλά από την αδιαφορία του Δήμου. Πώς είναι δυνατόν, εν έτει 2025, να υπάρχουν ακόμα ελληνικές πόλεις που δεν τηρούν ούτε τα ελάχιστα για την καθολική προσβασιμότητα;
Η αμέλεια αυτή δεν είναι απλώς ντροπή. Είναι παραβίαση δικαιωμάτων. Είναι κοινωνικός αποκλεισμός με την υπογραφή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Αν ο Δήμος ενδιαφέρεται να λέγεται σύγχρονος, αν η Χαλκίδα θέλει να σέβεται όλους τους πολίτες της, τότε η αποκατάσταση αυτής της κατάστασης δεν είναι “έργο που θα γίνει στο μέλλον” — είναι επείγον καθήκον.
Δικαιολογίες τέλος.
Η Χαλκίδα ανήκει σε όλους. Ώρα να το αποδείξει.