Πολίτες καταγγέλλουν επικίνδυνα χόρτα πίσω από το Μουσείο Μυταρά, ξεραμένο γκαζόν στη Βενιζέλου, βρώμικους πεζοδρόμους και εικόνες διάλυσης στο δασύλλιο της Κανήθου
Μουσική εκδήλωση πίσω από το Μουσείο Μυταρά. Καλοκαίρι, πολιτισμός, φωτογραφίες και χαμόγελα. Μόνο που οι θεατές, σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν, αναγκάστηκαν να περπατούν μέσα σε χόρτα που σε ορισμένα σημεία ξεπερνούσαν τον αστράγαλο.
Τακούνια βυθισμένα στο χώμα, ξερά κλαδιά, σκουπίδια και απεριποίητα δρομάκια συνέθεταν το σκηνικό γύρω από έναν χώρο που φιλοξενούσε δημοτική πολιτιστική εκδήλωση. Αυτή είναι, όπως περιγράφεται από παρευρισκόμενους, η πραγματική εικόνα πίσω από τις προσεκτικά επιλεγμένες φωτογραφίες του «πολιτιστικού καλοκαιριού».
Ο πολιτισμός, όμως, δεν είναι μόνο το πρόγραμμα, οι προσκλήσεις και ο καφές. Είναι και ο χώρος στον οποίο καλείς τους πολίτες. Είναι η καθαριότητα, η ασφάλεια, η προσβασιμότητα και ο στοιχειώδης σεβασμός προς τον κόσμο που έρχεται να παρακολουθήσει μια εκδήλωση.
Ούτε ένα χορτοκοπτικό πριν από την εκδήλωση;
Το ερώτημα είναι απλό: πριν συγκεντρωθεί κόσμος πίσω από το Μουσείο Μυταρά, πέρασε κάποιος αρμόδιος να ελέγξει τον χώρο;
Είδε κανείς τα ψηλά χόρτα; Τα ξερά κλαδιά; Τα σκουπίδια στα περάσματα; Αναρωτήθηκε κανείς εάν οι συνθήκες ήταν ασφαλείς, ιδιαίτερα μέσα στην καρδιά της αντιπυρικής περιόδου;
Δεν απαιτούνταν κάποιο μεγαλεπήβολο έργο. Ένας καθαρισμός, ένα κούρεμα και ένας βασικός έλεγχος χρειάζονταν. Τα αυτονόητα, δηλαδή. Αυτά που φαίνεται ότι έχουν εξελιχθεί σε πολυτέλεια για τη Χαλκίδα.
Ξεραμένο γκαζόν ακόμη και στη νέα ανάπλαση
Οι καταγγελίες δεν σταματούν στο Μουσείο Μυταρά. Πολίτες επισημαίνουν ότι το γκαζόν στη διαχωριστική νησίδα, περίπου από το ύψος του Δάριγκ προς την Αστυνομία, έχει ξεραθεί. Και μάλιστα σε τμήμα που συνδέεται με τη νέα ανάπλαση.
Για τη Λεωφόρο Βενιζέλου αναφέρεται ότι, μέχρι την οριστική παράδοση του έργου, την ευθύνη συντήρησης ενδέχεται να έχει ο εργολάβος. Ακόμη κι αν αυτό ισχύει, ποιος ελέγχει εάν ο εργολάβος κάνει όσα προβλέπονται; Ποιος απαιτεί την αποκατάσταση; Και ποιος ενημερώνει τους πολίτες;
Η επίκληση της ευθύνης του εργολάβου δεν μπορεί να λειτουργεί ως διοικητικό κρυφτό. Ο πολίτης βλέπει ένα δημόσιο έργο μέσα στην πόλη του να ξεραίνεται και δικαιούται να γνωρίζει ποιος έχει την ευθύνη και τι μέτρα λαμβάνονται.
Από τα παρτέρια μέχρι τους πεζοδρόμους
Ανάλογη είναι η εικόνα που μεταφέρουν πολίτες για τα παρτέρια, τους πεζοδρόμους και κεντρικά σημεία της Χαλκίδας.
Γίνεται λόγος για αγριόχορτα, για σπασμένο σωλήνα κοντά στον ΟΤΕ που δημιουργεί λάσπη, αλλά και για πεζοδρόμους που πλένονται χωρίς να απομακρύνεται η κολλώδης βρωμιά. Στην Αβάντων, σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες, η κατάσταση επιβαρύνεται από σκουπίδια, λεκέδες και τσίχλες.
Ευθύνες έχουν ασφαλώς και όσοι καταστηματάρχες ή πολίτες ρυπαίνουν τον χώρο έξω από τις επιχειρήσεις και τα σπίτια τους. Η ατομική ευθύνη, όμως, δεν καταργεί τη δημοτική υποχρέωση για έλεγχο, καθαριότητα, συντήρηση και εφαρμογή των κανόνων.
Το δασύλλιο της Κανήθου σε εικόνα εγκατάλειψης
Ακόμη σοβαρότερες είναι οι αναφορές για το δασύλλιο της Κανήθου. Πεσμένα και ξερά δέντρα, κουκούλια κάμπιας, σκουπίδια, κατεστραμμένη περίφραξη και μονοπάτια δύσβατα προς το Κάστρο περιγράφουν μια περιοχή εγκαταλελειμμένη στην τύχη της.
Και εδώ δεν μιλάμε μόνο για αισθητική υποβάθμιση. Τα ξερά δέντρα και η συσσωρευμένη καύσιμη ύλη μέσα στο καλοκαίρι δημιουργούν εύλογη ανησυχία για τον κίνδυνο πυρκαγιάς. Παράλληλα, πρόκειται για έναν χώρο που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο περιπάτου και τουριστικό προορισμό της Χαλκίδας.
Οι φωτογραφίες δεν κουρεύουν τα χόρτα
Η έλλειψη προσωπικού είναι υπαρκτό πρόβλημα και δεν μπορεί να αγνοείται. Η διοίκηση, όμως, δεν είναι μόνο αριθμός εργαζομένων. Είναι προγραμματισμός, έλεγχος, ιεράρχηση και καθημερινή παρουσία στην πόλη.
Χρειάζεται κάποιος να περνά, να βλέπει, να καταγράφει και να δίνει εντολές. Χρειάζεται ένας «κινητήριος νους», όπως εύστοχα αναρωτήθηκε πολίτης. Γιατί όταν τα προβλήματα παραμένουν μέχρι να γίνουν δημόσια καταγγελία, τότε δεν λείπει μόνο το προσωπικό. Λείπει κυρίως η οργάνωση.
Οι φιέστες, οι αναρτήσεις και οι χαμογελαστές φωτογραφίες μπορούν να παρουσιάζουν μια Χαλκίδα περιποιημένη και πολιτισμένη. Τα ξερόχορτα πίσω από το Μουσείο Μυταρά, το ξεραμένο γκαζόν στη Βενιζέλου, τα βρώμικα παρτέρια και το εγκαταλελειμμένο δασύλλιο της Κανήθου παρουσιάζουν, δυστυχώς, μια εντελώς διαφορετική πόλη.
Και αυτήν την πόλη τη ζουν καθημερινά οι δημότες. Όχι εκείνη των φωτογραφιών. Την πραγματική.
