Η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια. Δεν είναι χάρη. Είναι υποχρέωση. Και η Χαλκίδα αποτυγχάνει παταγωδώς να την εξασφαλίσει.
Πεζοδρόμια κατεστραμμένα, ράμπες που σταματούν σε τοίχους ή οδηγούν στο πουθενά, διαδρομές τυφλών που καταλήγουν σε κολώνες, τραπεζάκια εστίασης που καταλαμβάνουν τον δημόσιο χώρο, ενώ ακόμη και οι θέσεις στάθμευσης για ΑμεΑ μετατρέπονται καθημερινά σε «ιδιωτικά πάρκινγκ» για όσους βιάζονται. Αυτή είναι η πραγματικότητα στην πόλη μας. Μία πραγματικότητα που εκθέτει όχι μόνο τους πολίτες, αλλά και κυρίως εκείνους που διοικούν.
Ο Δήμος Χαλκιδέων φέρει την πρώτη και κύρια ευθύνη. Η αδιαφορία για τον σχεδιασμό και τη συντήρηση βασικών υποδομών είναι κραυγαλέα. Το πρόσφατο γραφείο ΑμεΑ είναι μία θετική πρωτοβουλία, αλλά δεν μπορεί να λειτουργεί ως «άλλοθι» για την ανικανότητα να εξασφαλιστεί το αυτονόητο: καθημερινή, αξιοπρεπής και ασφαλής μετακίνηση για όλους τους δημότες.
Η Ελλάδα έχει κυρώσει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία. Αυτό σημαίνει ότι η προσβασιμότητα αποτελεί νομική υποχρέωση, όχι διακοσμητική εξαγγελία. Όταν στην Αρτάκη διάβαση τυφλών οδηγεί σε υπόνομο, δεν μιλάμε για παράλειψη· μιλάμε για επικίνδυνη αδιαφορία.
Η Χαλκίδα είναι αφιλόξενη, σκληρή, εχθρική για τους ανθρώπους με αναπηρία. Και η ευθύνη βαραίνει ξεκάθαρα τους αιρετούς και τις υπηρεσίες του Δήμου, που χρόνια τώρα κλείνουν τα μάτια. Η επίκληση περιορισμένων πόρων ή γραφειοκρατικών εμποδίων δεν στέκει πια. Πρόκειται για θέμα πολιτικής βούλησης.
Κάθε μέρα που περνά χωρίς ουσιαστική δράση, κάθε πεζοδρόμιο που παραμένει παγίδα, κάθε ράμπα που είναι κατειλημμένη από παρκαρισμένο όχημα, αποτελεί ντροπή για τη διοίκηση αυτής της πόλης.
Η Χαλκίδα μπορεί να γίνει πόλη για όλους. Όμως αυτό απαιτεί σχέδιο, αποφασιστικότητα και πάνω απ’ όλα σεβασμό. Αν οι διοικούντες αδυνατούν να το εξασφαλίσουν, τότε είναι εκείνοι που πρέπει να απολογηθούν. Γιατί η κοινωνική ισότητα δεν είναι διαπραγματεύσιμη – είναι καθήκον.
