Η άσφαλτος δεν είναι πίστα, το αυτοκίνητο δεν είναι παιχνίδι και η ανθρώπινη ζωή δεν έχει δεύτερη ευκαιρία
Ένας νεκρός. Τέσσερις τραυματίες. Άλλοι δύο ή τρεις άνθρωποι που στάθηκαν πιο τυχεροί και τη γλίτωσαν με ελαφρύτερα τραύματα.
Όλα σε τροχαία.
Όλα μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.
Και το ερώτημα επιστρέφει βασανιστικά:
Γιατί, ρε παιδιά; Γιατί; Πού τρέχουμε;
Το απόγευμα του Σαββάτου, στη Δροσιά Χαλκίδας, δύο αυτοκίνητα συγκρούστηκαν σφοδρά, όταν το ένα από αυτά εξετράπη της πορείας του κάτω από συνθήκες που ερευνώνται. Τέσσερις άνθρωποι τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Χαλκίδας, ενώ στο σημείο κινητοποιήθηκαν ΕΚΑΒ, Αστυνομία και Πυροσβεστική.
Δεν γνωρίζουμε ακόμη τι ακριβώς συνέβη. Και δεν πρόκειται να καταδικάσουμε κανέναν πριν ολοκληρωθεί η έρευνα της Τροχαίας.
Αλλά γνωρίζουμε τι συμβαίνει καθημερινά γύρω μας.
Βιαζόμαστε. Πατάμε περισσότερο το γκάζι. Προσπερνάμε χωρίς ορατότητα. Κοιτάζουμε το κινητό. Δεν κρατάμε αποστάσεις. Οδηγούμε κουρασμένοι, εκνευρισμένοι ή έπειτα από κατανάλωση αλκοόλ. Θεωρούμε ότι «σε εμάς δεν θα συμβεί».
Μέχρι να συμβεί.
Η αυξημένη ταχύτητα δεν μεγαλώνει μόνο την πιθανότητα σύγκρουσης· κάνει και τις συνέπειές της πολύ βαρύτερες. Το αλκοόλ, η χρήση κινητού, η απουσία ζώνης ή κράνους και η ανεπαρκής εφαρμογή των κανόνων αποτελούν βασικούς παράγοντες κινδύνου, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.
Και βεβαίως δεν φταίνε πάντοτε μόνο οι οδηγοί.
Υπάρχουν δρόμοι κακοφωτισμένοι. Σημεία επικίνδυνα. Διασταυρώσεις χωρίς επαρκή σήμανση. Φθαρμένα οδοστρώματα. Ελλιπής αστυνόμευση. Περιοχές όπου τα ίδια τροχαία επαναλαμβάνονται, αλλά όλοι περιμένουν το επόμενο για να ξαναθυμηθούν το πρόβλημα.
Η οδική ασφάλεια απαιτεί σοβαρή κρατική και αυτοδιοικητική πολιτική: συστηματικούς ελέγχους, σωστό φωτισμό, διαγραμμίσεις, ασφαλείς κόμβους, παρεμβάσεις στα επικίνδυνα σημεία και πραγματική κυκλοφοριακή αγωγή.
Όμως απαιτεί και κάτι ακόμη:
Να αλλάξουμε εμείς.
Να καταλάβουμε ότι το γκάζι δεν αποδεικνύει μαγκιά. Ότι μια επικίνδυνη προσπέραση δεν εξοικονομεί χρόνο· μπορεί να αφαιρέσει μια ολόκληρη ζωή. Ότι το μήνυμα στο κινητό μπορεί να περιμένει. Ότι όταν πίνουμε δεν οδηγούμε. Ότι φοράμε ζώνη ακόμη και για διαδρομή πέντε λεπτών και κράνος ακόμη κι αν πηγαίνουμε μέχρι το περίπτερο.
Γιατί μέσα στο άλλο αυτοκίνητο δεν βρίσκεται ένας αριθμός.
Βρίσκεται ένας πατέρας, μία μητέρα, ένα παιδί, ένας φίλος. Κάποιος που τον περιμένουν να επιστρέψει σπίτι.
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να μιλάμε για «κακιά στιγμή» και «κακιά ώρα» κάθε φορά που ένας άνθρωπος σκοτώνεται στην άσφαλτο.
Η κακιά στιγμή πολλές φορές έχει προηγηθεί από ταχύτητα, απροσεξία, αδιαφορία ή εγκατάλειψη επικίνδυνων δρόμων.
Κόψτε ταχύτητα. Αφήστε το κινητό. Μην οδηγείτε έχοντας πιει.
Δεν υπάρχει κανένας προορισμός τόσο σημαντικός ώστε να μη φτάσουμε ποτέ.
Γιατί ο σκοπός δεν είναι απλώς να ξεκινήσουμε.
Ο σκοπός είναι να γυρίσουμε όλοι ζωντανοί.