Δεν είναι μόνο οι πύραυλοι που γκρεμίζουν μύθους. Είναι και η στιγμή που η παντοδυναμία παύει να φαίνεται αήττητη, που το αμερικανικό και ισραηλινό αφήγημα της απόλυτης στρατιωτικής κυριαρχίας αρχίζει να τρίζει μπροστά στα μάτια του κόσμου.
Και τότε συμβαίνει το πιο αποκαλυπτικό: αντί για αλήθεια, πέφτει σιωπή. Αντί για εικόνες νίκης, έρχεται λογοκρισία. Αντί για επίδειξη ισχύος, ξεπροβάλλει ο πανικός μιας Δύσης που κατάλαβε ότι άνοιξε πόλεμο τον οποίο δεν μπορεί να ελέγξει.
Ο μύθος του ανίκητου καταρρέει
Για δεκαετίες οι ΗΠΑ πούλησαν στον κόσμο την εικόνα της μηχανής που δεν χάνει, του στρατού που χτυπά όπου θέλει, όποτε θέλει, χωρίς κόστος. Όμως όταν οι ίδιες οι βάσεις τους, τα πανάκριβα ραντάρ τους, οι υποδομές που χτίστηκαν πάνω σε τρισεκατομμύρια δολάρια και δεκαετίες στρατηγικής, μπαίνουν στο στόχαστρο, η εικόνα αλλάζει βίαια.
Η αλαζονεία της υπερδύναμης συναντά το όριό της. Και το όριο αυτό δεν είναι θεωρητικό. Είναι στρατιωτικό, γεωπολιτικό και ιστορικό.
Όταν δεν υπάρχει νίκη, επιστρατεύεται η σιωπή
Το πιο εκκωφαντικό στοιχείο σε τέτοιες συγκρούσεις δεν είναι πάντα αυτό που βλέπεις — αλλά αυτό που δεν σου δείχνουν. Όταν η προπαγάνδα στερεύει από θριάμβους, τότε αρχίζει η απόκρυψη.
Ξαφνικά εξαφανίζονται τα εντυπωσιακά πλάνα, οι θριαμβευτικές διαρροές, οι μεγαλόστομες διακηρύξεις περί “χειρουργικών πληγμάτων”. Γιατί πολύ απλά, όταν το αφήγημα της παντοδυναμίας δεν υπηρετείται από την πραγματικότητα, το σύστημα επιλέγει τη φίμωση. Όχι για να προστατεύσει την αλήθεια, αλλά για να σώσει το κύρος του.
Η Δύση ξέρει να καταστρέφει — όχι να τελειώνει πολέμους
Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο. Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ μπορεί να έχουν τη δύναμη να ισοπεδώνουν πόλεις, να διαλύουν κοινωνίες, να σκοτώνουν αμάχους και να βαφτίζουν τη σφαγή “στρατηγική αναγκαιότητα”.
Αλλά άλλο η καταστροφή και άλλο η νίκη. Άλλο η ισχύς πυρός και άλλο ο έλεγχος του πεδίου. Κι όταν ανοίγεις ένα μέτωπο χωρίς καθαρό τέλος, χωρίς ρεαλιστική έξοδο, χωρίς επίγνωση του βάθους του αντιπάλου, τότε δεν επιβάλλεις τάξη — βυθίζεσαι στο χάος που εσύ ο ίδιος προκάλεσες.
Η αλήθεια είναι σκληρή: οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν μόνο όταν ηττώνται στο πεδίο. Πέφτουν όταν ο κόσμος πάψει να πιστεύει στον μύθο τους. Και ο πιο επικίνδυνος ήχος για την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ σήμερα δεν είναι οι σειρήνες του πολέμου — είναι ο κρότος της απογυμνωμένης τους αλαζονείας.