Χίλια περιστατικά το 2025 και άλλα 650 μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2026 – Η ΠΟΕΔΗΝ καταγγέλλει ακόμη και εγκατάλειψη λιπόθυμων ανηλίκων έξω από καταστήματα
Δεν είναι «νεανική υπερβολή».
Δεν είναι «μια κακή στιγμή».
Είναι οξεία δηλητηρίαση. Είναι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Είναι παιδιά έως 16 ετών που καταλήγουν στα επείγοντα επειδή κάποιοι ενήλικοι τούς πούλησαν, τους πρόσφεραν ή τους άφησαν να καταναλώσουν αλκοόλ.
Και όταν μέσα σε δεκαοκτώ μήνες καταγράφονται τουλάχιστον 1.650 προσελεύσεις ανηλίκων στα νοσοκομεία, δεν μιλάμε μόνο για πρόβλημα οικογενειακής επίβλεψης.
Μιλάμε για οργανωμένη αποτυχία πρόληψης και ελέγχου.
Ο νόμος υπάρχει.
Η απαγόρευση υπάρχει.
Τα παιδιά, όμως, συνεχίζουν να φτάνουν στα νοσοκομεία.
Οι αριθμοί δεν επιτρέπουν άλλοθι
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ΠΟΕΔΗΝ, το 2025 περίπου 1.000 παιδιά ηλικίας έως 16 ετών προσήλθαν σε παιδιατρικά νοσοκομεία και τμήματα με σοβαρότερα ή ηπιότερα προβλήματα έπειτα από κατανάλωση αλκοόλ.
Η Ομοσπονδία αναφέρει ότι καταγράφηκαν νοσηλείες σε κλινικές και ΜΕΘ, ακόμη και μικρός αριθμός θανάτων, ενώ τα περισσότερα περιστατικά αντιμετωπίστηκαν στα επείγοντα. Από το σύνολο του 2025, τα 400 παιδιά προσήλθαν στα δύο μεγάλα παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής, το «Η Αγία Σοφία» και το «Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού».
Θα περίμενε κανείς ότι το σοκ, οι δημόσιες προειδοποιήσεις και η αυστηροποίηση της νομοθεσίας θα οδηγούσαν σε υποχώρηση του φαινομένου.
Συνέβη το αντίθετο.
Μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2026, ακόμη 650 ανήλικοι έφτασαν στα επείγοντα με οξεία δηλητηρίαση από αλκοόλ. Οι 250 από αυτές τις προσελεύσεις καταγράφηκαν στα δύο παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής.
Μέσα σε έξι μήνες, δηλαδή, καταγράφηκε ήδη το 65% ολόκληρου του αριθμού του προηγούμενου έτους.
Και αυτά είναι μόνο τα περιστατικά που έφτασαν στο δημόσιο σύστημα υγείας.
Δεν περιλαμβάνονται όσα αντιμετωπίστηκαν στο σπίτι, όσα οδηγήθηκαν σε ιδιώτες γιατρούς και όσα αποκρύφθηκαν από τον φόβο της αστυνομικής ή ποινικής εμπλοκής.
Η πραγματική έκταση του προβλήματος μπορεί, συνεπώς, να είναι μεγαλύτερη.
Το παιδί στο πεζοδρόμιο και ο «περαστικός» καταστηματάρχης
Η βαρύτερη καταγγελία της ΠΟΕΔΗΝ δεν αφορά μόνο την παράνομη διάθεση αλκοόλ.
Αφορά όσα φέρεται να συμβαίνουν όταν ένα παιδί χάσει τις αισθήσεις του μέσα σε χώρο διασκέδασης.
Κατά την Ομοσπονδία, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες ανήλικοι απομακρύνονται από το κατάστημα και αφήνονται έξω, ενώ οι υπεύθυνοι καλούν το ΕΚΑΒ εμφανιζόμενοι ως περαστικοί, ώστε να αποφύγουν τις συνέπειες.
Η καταγγελία είναι εξαιρετικά σοβαρή και απαιτεί άμεση διερεύνηση κάθε συγκεκριμένου περιστατικού.
Γιατί, εάν επιβεβαιώνεται, δεν πρόκειται απλώς για παράβαση της νομοθεσίας περί πώλησης αλκοόλ σε ανηλίκους.
Πρόκειται για συνειδητή μεταφορά ενός παιδιού που κινδυνεύει από το εσωτερικό του καταστήματος στο πεζοδρόμιο, ώστε να μετακινηθεί μαζί του και η ευθύνη.
Στην εικόνα που περιγράφει η ΠΟΕΔΗΝ, το ταμείο μένει μέσα.
Το παιδί πετιέται έξω.
Και η επιχείρηση ελπίζει ότι μαζί με την πόρτα θα κλείσει και ο φάκελος των ευθυνών της.
Ψηφίσαμε νόμο – Ποιος τον εφαρμόζει;
Από τον Ιούλιο του 2025 ισχύει αυστηρότερο θεσμικό πλαίσιο για την προστασία των ανηλίκων από το αλκοόλ. Απαγορεύεται η πώληση, η προσφορά και η διάθεσή του σε ανηλίκους, προβλέπεται έλεγχος της ηλικίας και οι παραβάσεις δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως μια απλή διοικητική αταξία.
Ακολούθησαν ψηφιακό μητρώο επιχειρήσεων, εργαλεία επαλήθευσης της ηλικίας και επιχειρησιακό σχέδιο για την εφαρμογή της απαγόρευσης.
Στα χαρτιά, λοιπόν, το κράτος εμφανίζεται οργανωμένο.
Στα επείγοντα, όμως, η εικόνα είναι άλλη.
Αν 650 παιδιά οδηγήθηκαν στα νοσοκομεία μέσα σε ένα εξάμηνο, τότε η Πολιτεία οφείλει να δημοσιοποιήσει όχι άλλες καμπάνιες, αλλά μετρήσιμα αποτελέσματα:
- Πόσοι έλεγχοι έγιναν σε μπαρ, κέντρα διασκέδασης, πανηγύρια, περίπτερα και σούπερ μάρκετ;
- Πόσες παραβάσεις βεβαιώθηκαν και πόσες επιχειρήσεις τιμωρήθηκαν;
- Σε πόσες περιπτώσεις ερευνήθηκε η διάθεση νοθευμένων ποτών;
- Πόσες καταγγελίες αφορούσαν εγκατάλειψη ανηλίκου έξω από κατάστημα;
- Ποια είναι τα στοιχεία για την Εύβοια και τη Στερεά Ελλάδα, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες και την περίοδο των τοπικών εκδηλώσεων;
Χωρίς αυτές τις απαντήσεις, ο αυστηρός νόμος κινδυνεύει να λειτουργεί ως πολιτική βιτρίνα.
Και οι βιτρίνες δεν προστατεύουν παιδιά.
Οι έλεγχοι τα προστατεύουν.
Η οικογένεια και το σχολείο έχουν ευθύνη – Το κράτος έχει αρμοδιότητα
Ναι, η οικογένεια οφείλει να γνωρίζει πού βρίσκεται το παιδί, με ποιους διασκεδάζει και τι κινδύνους αντιμετωπίζει.
Ναι, το σχολείο πρέπει να μιλήσει ανοιχτά για την οξεία μέθη, την εξάρτηση, τα νοθευμένα ποτά και την πίεση της παρέας.
Αλλά η επίκληση της οικογένειας δεν μπορεί να γίνει το βολικό άλλοθι ενός ανεπαρκούς ελεγκτικού μηχανισμού.
Ο γονιός δεν μπορεί να ελέγξει την κάβα ενός μπαρ.
Ο καθηγητής δεν μπορεί να ζητήσει ταυτότητα στο ταμείο ενός περιπτέρου.
Και το παιδί δεν μπορεί να φορτωθεί την κύρια ευθύνη επειδή οι ενήλικοι που κερδίζουν από την κατανάλωσή του επέλεξαν να μην τηρήσουν τον νόμο.
Η ευθύνη είναι αλυσίδα.
Αρχίζει από εκείνον που πουλά ή σερβίρει.
Συνεχίζεται σε εκείνον που οργανώνει, επιβλέπει ή αδιαφορεί.
Και καταλήγει στο κράτος που νομοθετεί αυστηρά, αλλά οφείλει να αποδείξει ότι ελέγχει εξίσου αυστηρά.
Τα 1.650 περιστατικά δεν είναι ένας ακόμη αριθμός για ένα δελτίο Τύπου.
Είναι 1.650 προειδοποιήσεις.
Και την επόμενη φορά που ένα παιδί θα βρεθεί αναίσθητο σε ένα πεζοδρόμιο, κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε.