Όχι σε κάποια «γκρίζα ζώνη». Όχι σε «μεταβατικό στάδιο». Στην καθημερινότητα. Στο ψυγείο. Στο ενοίκιο. Στο ρεύμα.
Το 66% δεν είναι αριθμός. Είναι κοινωνικός συναγερμός. Είναι η πλειοψηφία μιας χώρας που ακούει πανηγυρισμούς ενώ μετρά κέρματα. Που βλέπει υπουργούς να μιλούν για success story την ώρα που ο μισθός τελειώνει στις 15 του μήνα. Που ακούει για «επενδύσεις» ενώ χάνει το σπίτι της.
Αυτή δεν είναι «αίσθηση φτώχειας». Είναι φτώχεια με πλήρη επίγνωση. Είναι η συνειδητοποίηση ότι, ό,τι κι αν δουλέψεις, ό,τι κι αν κόψεις, δεν φτάνει. Ότι το σύστημα έχει στηθεί έτσι ώστε να επιβιώνεις, όχι να ζεις.
Η μεγάλη απάτη των αριθμών
Η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από δείκτες που δεν ακουμπούν την πραγματικότητα. Παρουσιάζει μέσους όρους σε μια κοινωνία ακραίων ανισοτήτων. Μιλά για «συνολική εικόνα» για να μη μιλήσει για τον άνθρωπο.
Γιατί αν μιλήσει για τον άνθρωπο, το αφήγημα καταρρέει.
Καταρρέει όταν:
η στέγη γίνεται είδος πολυτελείας,
η ακρίβεια λειτουργεί σαν μόνιμος, αόρατος φόρος,
η εργασία δεν εξασφαλίζει αξιοπρέπεια,
οι νέοι δεν ονειρεύονται, απλώς σχεδιάζουν έξοδο.
Δεν είναι σύμπτωση. Είναι πολιτική
Αυτό που ζούμε δεν έτυχε. Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών:
ανοχή στην αισχροκέρδεια,
μισθοί καθηλωμένοι,
κοινωνικό κράτος σε υποχώρηση,
δημόσιο χρήμα με λάθος προτεραιότητες.
Όταν οι πολλοί φτωχοποιούνται και οι λίγοι θωρακίζονται, δεν μιλάμε για αποτυχία. Μιλάμε για μοντέλο.
Η κοινωνία δεν «γκρινιάζει». Προειδοποιεί
Το 66% δεν ζητά χάρη. Ζητά ανάσα. Ζητά κανόνες. Ζητά δικαιοσύνη. Ζητά ένα κράτος που να στέκεται δίπλα του, όχι απέναντί του.
Και όταν δύο στους τρεις δηλώνουν οικονομική ασφυξία, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι πολιτικό και βαθιά κοινωνικό.
Η χώρα δεν αντέχει άλλες ωραιοποιήσεις.
Δεν αντέχει άλλα «πάμε καλά».
Δεν αντέχει να της λένε ότι φταίει η ίδια.
Η αλλαγή δεν είναι σύνθημα. Είναι ανάγκη. Και είναι επείγουσα.