Η εικόνα που παρουσιάστηκε το περασμένο Σάββατο είναι χαρακτηριστική της εποχής μας.
Εκεί όπου τα φώτα στρέφονται, εκεί και οι παρουσίες.
Στην ημερίδα για την Παγκόσμια Ημέρα Ζώων, ο Δήμος Χαλκιδέων έδωσε δυναμικό «παρών» — Δήμαρχος, Αντιδήμαρχοι, υπάλληλοι, δηλώσεις, φωτογραφίες, ευχαριστίες.
Μια εικόνα ενεργής συμμετοχής και ενδιαφέροντος. Και βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η φροντίδα των ζώων είναι δείγμα πολιτισμού και ανθρωπιάς.
Ωστόσο, την ίδια στιγμή, στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, εκεί όπου δίνονται πραγματικές μάχες για τη ζωή, ουδείς παρίστατο.
Ούτε δηλώσεις, ούτε φωτογραφίες, ούτε φώτα.
Οι γιατροί και οι νοσηλευτές συνεχίζουν να παλεύουν με ελλείψεις, υπερωρίες, πιεστικές συνθήκες — σχεδόν αόρατοι για την τοπική και κεντρική εξουσία.
Δεν είναι θέμα αντιπαράθεσης ανθρώπων και ζώων· είναι θέμα ιεράρχησης προτεραιοτήτων.
Όταν οι πολιτικοί μας επιλέγουν πού θα σταθούν και πού θα σιωπήσουν, δείχνουν και τι πραγματικά τους ενδιαφέρει.
Οι φωτογραφίες με σκυλάκια συγκινούν, φέρνουν likes, δίνουν «ανθρώπινο» πρόσωπο.
Οι φωτογραφίες στο Νοσοκομείο, όμως, φέρνουν δύσκολα ερωτήματα — και ίσως γι’ αυτό λείπουν.
Η κοινωνία μας χρειάζεται ευαισθησία — αλλά όχι επιλεκτική.
Όπως τα αδέσποτα ζώα έχουν ανάγκη από φροντίδα, έτσι και οι πολίτες έχουν ανάγκη από παρουσία, στήριξη και πράξεις.
Γιατί ο πολιτισμός δεν μετριέται μόνο από το πώς φερόμαστε στα ζώα, αλλά και από το πόσο στεκόμαστε δίπλα στους ανθρώπους μας.