Ζούμε σε μια εποχή όπου η ενημέρωση έχει μετατραπεί πολλές φορές σε μέσο θεάματος, κι όπου η ανθρώπινη ιστορία, με τον πόνο, τις προσπάθειες και τις αποτυχίες της, αντιμετωπίζεται ως υλικό προς εκμετάλλευση. Οι τίτλοι πρέπει να σοκάρουν, τα άρθρα να μαγνητίζουν, τα σχόλια να προκαλούν. Όμως σε αυτό το κυνήγι εντυπώσεων, χάνεται κάτι θεμελιώδες: ο σεβασμός προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί άρθρο μεγάλης διαδικτυακής πλατφόρμας, το οποίο με ειρωνεία και διάθεση απαξίωσης επιτίθεται σε ένα πρόσωπο που βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο της ζωής του. Όχι επειδή διέπραξε κάτι ανήθικο ή άξιο κοινωνικής κατακραυγής. Απλώς επειδή άλλαξε πορεία. Επειδή η εικόνα που έχουμε συνηθίσει για αυτό το άτομο δεν συμβαδίζει με τη σημερινή του πραγματικότητα.
Η πράξη αυτή δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι χαιρεκακία. Είναι η μικροπρέπεια που ντύνεται με τη στολή της «άποψης». Είναι η επιλεκτική ευαισθησία, που αντιδρά έντονα όταν η κριτική στρέφεται προς τα μέσα, αλλά χτίζει καριέρες και κερδίζει clicks στις πλάτες εκείνων που ήδη δοκιμάζονται.
Ο σεβασμός προς τον άνθρωπο — ακόμα κι όταν δεν συμφωνούμε με τις επιλογές του — δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση. Ιδίως όταν ασκείς δημόσιο λόγο και έχεις το προνόμιο να απευθύνεσαι σε χιλιάδες αναγνώστες. Ο δημοσιογράφος δεν είναι τιμωρός. Δεν είναι εισαγγελέας. Οφείλει να ενημερώνει, να ερευνά, να φωτίζει την αλήθεια. Όχι να εξευτελίζει.
Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από λιγότερη ειρωνεία και περισσότερη κατανόηση. Από λόγο που υψώνει, όχι που καταρρακώνει. Από μέσα ενημέρωσης που θα κοιτούν τον άνθρωπο κατάματα, όχι αφ’ υψηλού.
Ας το θυμόμαστε την επόμενη φορά που θα σταθούμε μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο, έτοιμοι να κρίνουμε μια ζωή που δεν ζήσαμε.