Τέσσερα γραπτά αιτήματα (με e-mail) για σύγκληση της Πενταμελούς Επιτροπής. Καμία απάντηση. Από το πρώτο κιόλας αίτημα, ακόμη αναμένουμε πρακτικά. Κι ενώ οι πολίτες και οι εθελοντές ζητούν το απολύτως αυτονόητο — συντονισμό, αποφάσεις, πρόγραμμα, στοιχειώδη επικοινωνία — από την αρμόδια υπηρεσία αδέσποτων εισπράττουν το πιο προκλητικό μήνυμα: σιωπή.
Ας το πούμε καθαρά: στη διαχείριση αδέσποτων, η σιωπή δεν είναι αδράνεια. Είναι επιλογή. Και όταν η επιλογή αυτή συνοδεύεται από χρήματα που εμφανίζονται στους προϋπολογισμούς και στις πληρωμές, τότε η σιωπή μετατρέπεται σε ζήτημα λογοδοσίας.
Τέσσερα αιτήματα, μηδέν απαντήσεις: αυτή δεν είναι «καθυστέρηση»
Η Πενταμελής Επιτροπή δεν είναι διακοσμητικό όργανο. Είναι ο θεσμικός χώρος όπου πρέπει να συζητούνται οι ανάγκες, να μπαίνουν προτεραιότητες, να λύνονται συγκρούσεις και να υπάρχει στοιχειώδης διαφάνεια. Όταν δεν συγκαλείται ή όταν τα πρακτικά «αγνοούνται», δεν έχουμε απλώς κακή οργάνωση. Έχουμε θεσμικό κενό — και μέσα σε αυτό το κενό, πάντα ανθίζουν οι δικαιολογίες.
Και εδώ η δικαιολογία είναι μία και μόνιμη: «δεν υπάρχουν χρήματα».
«Δεν υπάρχουν χρήματα»; Τότε εξηγήστε πού πήγαν
Το ζήτημα δεν είναι να πετάμε κατηγορίες. Το ζήτημα είναι να σταματήσουν τα παραμύθια. Όταν υπάρχουν εγκεκριμένα κονδύλια για περίθαλψη και στειρώσεις — και όταν υπάρχουν αναρτημένες δαπάνες και πληρωμές για κτηνιατρικές υπηρεσίες — το να επαναλαμβάνεις «δεν έχουμε λεφτά» χωρίς απολογισμό δεν είναι δικαιολογία. Είναι υπεκφυγή.
Αν, για παράδειγμα, έχουν κινηθεί κονδύλια δεκάδων χιλιάδων ευρώ για περίθαλψη, στειρώσεις, εμβολιασμούς, τσιπαρίσματα, νοσηλείες και διαχείριση περιστατικών, τότε το ερώτημα γίνεται χειρουργικά συγκεκριμένο:
- Πόσα ζώα στειρώθηκαν;
- Πόσα εμβολιάστηκαν και αποπαρασιτώθηκαν;
- Πόσα τσιπαρίστηκαν στο όνομα του Δήμου;
- Πόσα περιστατικά νοσηλεύτηκαν;
- Πόσα επείγοντα αντιμετωπίστηκαν εκτός ωραρίου;
- Πόσα ορθοπεδικά/βαριά περιστατικά καλύφθηκαν;
- Πόσες υιοθεσίες έγιναν με οργανωμένο τρόπο και πόσες επανεντάξεις σε συνεργασία με εθελοντές;
Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Χρειάζεται ένας πίνακας, ανά μήνα, με αριθμούς και παραδοτέα. Αν η υπηρεσία έκανε δουλειά, αυτός ο πίνακας θα ήταν το πιο απλό πράγμα στον κόσμο.
Η πραγματικότητα στο πεδίο διαψεύδει τη «διαχείριση»
Όσα καταγγέλλονται από πολίτες και εθελοντές συνθέτουν εικόνα μη λειτουργίας:
- Ορθοπεδικά περιστατικά δεν προχωρούν.
- Εφημερίες δεν υπάρχουν ή είναι «στα χαρτιά».
- Ανταπόκριση εκτός ωραρίου λειψή έως ανύπαρκτη.
- Απαντήσεις σε αιτήματα δεν δίνονται.
- Στειρώσεις αρσενικών στο κυνοκομείο καθυστερούν, ακόμη και όταν υπάρχει χορηγία.
- Στειρώσεις για πολίτες/φιλόζωους δεν γίνονται — με μόνιμη δικαιολογία τα χρήματα.
- Ημέρες υιοθεσίας, επισκέψεις, οργανωμένη προβολή δεν υπάρχουν.
- Επανεντάξεις σε συνεννόηση με εθελοντές δεν προχωρούν.
- Ταΐστρες χωρίς τροφή/νερό εμφανίζονται ξανά και ξανά.
- Και όταν οι εθελοντές αναλαμβάνουν κόστος, ζητώντας το αυτονόητο — τσιπάρισμα στο όνομα του Δήμου — συχνά συναντούν άρνηση.
Εδώ δεν μιλάμε για «ατέλειες». Μιλάμε για κατάρρευση βασικών λειτουργιών.
Μην τολμήσετε να το φορτώσετε στους υπαλλήλους
Και τώρα ακούμε και το άλλο: ότι «θα τα χρεώσουν στους υπαλλήλους» ή ότι «φταίνε οι υπάλληλοι». Όχι. Αυτή η τακτική είναι το τελευταίο καταφύγιο όσων δεν θέλουν να απαντήσουν στα δύσκολα.
Οι υπάλληλοι, με όλες τις πιέσεις και τις ελλείψεις, δεν αποφασίζουν:
- αν θα συγκληθεί η Πενταμελής,
- αν θα σταλούν πρακτικά,
- αν θα υπάρχουν εφημερίες,
- πώς θα εκτελεστούν συμβάσεις,
- ποια περιστατικά θα μπουν σε προτεραιότητα,
- τι θα γίνει με το κυνοκομείο, τις υιοθεσίες, τις επανεντάξεις.
Αυτά είναι πολιτικές και διοικητικές ευθύνες. Όποιος επιχειρήσει να «κάψει» εργαζόμενους για να γλιτώσει την κριτική, απλώς θα επιβεβαιώσει ότι το πρόβλημα είναι η ηγεσία και όχι η βάση.
Τι ζητάμε – χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς άλλοθι
Αν ο Δήμος θέλει να τελειώσει σήμερα η συζήτηση, υπάρχει απλός τρόπος. Να δώσει δημόσια, γραπτώς και με σαφήνεια:
- Ημερομηνία σύγκλησης της Πενταμελούς (και όχι “κάποια στιγμή”).
- Όλα τα πρακτικά που εκκρεμούν (άμεσα).
- Απολογισμό πεπραγμένων ανά μήνα για το τελευταίο 12μηνο: στειρώσεις, εμβολιασμοί, τσιπ, νοσηλείες, επείγοντα, βαριά περιστατικά, υιοθεσίες, επανεντάξεις.
- Σύνδεση δαπανών με παραδοτέα: τι πληρώθηκε και ποιο έργο παραλήφθηκε (με πρωτόκολλα παραλαβής όπου υπάρχουν).
- Ελάχιστο επιχειρησιακό πλάνο: ωράρια, διαδικασία επείγοντος, τηλέφωνο/κανάλι επικοινωνίας που απαντά, πρόγραμμα υιοθεσιών, λειτουργία κυνοκομείου, συνεργασία με εθελοντές.
Αυτά δεν είναι «υπερβολές». Είναι το ελάχιστο που απαιτείται όταν διαχειρίζεσαι δημόσιο χρήμα και δημόσια ευθύνη.
Η ερώτηση που δεν απαντάτε είναι η μόνη που μετρά
Γιατί η πραγματικότητα είναι μία: όταν δεν απαντάς θεσμικά, δεν ενημερώνεις, δεν δημοσιεύεις πρακτικά, δεν δίνεις απολογισμό και στο πεδίο οι ανάγκες μένουν ακάλυπτες, τότε το «τι ακριβώς διαχειρίζεστε;» δεν είναι ρητορικό. Είναι κατηγορία.
Και μέχρι να δοθούν τα στοιχεία, ο Δήμος δεν έχει δικαίωμα να ζητά «κατανόηση». Έχει υποχρέωση να δώσει λογαριασμό.