Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να λύσει προβλήματα, καταφεύγει στην απειλή. Και όταν δεν αντέχει τον διάλογο, σηκώνει το μαστίγιο. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τους αγρότες: ανθρώπους εξαντλημένους οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά, που αντί να ακούγονται, στοχοποιούνται.
350 ευρώ πρόστιμο ανά τρακτέρ. Αφαίρεση άδειας. Υπονοούμενα για ημερήσια επανάληψη του προστίμου. Όχι για παρανομίες πλουσίων, όχι για σκάνδαλα εκατομμυρίων, όχι για ασυδοσία ισχυρών. Για ανθρώπους που παλεύουν να επιβιώσουν από το χωράφι, το κοπάδι, το θερμοκήπιο.
Αυτό δεν είναι εφαρμογή νόμου.
Είναι επίδειξη εξουσίας πάνω στους αδύναμους.
Οι αγρότες δεν έκλεισαν δρόμους από ιδιοτροπία. Δεν διασκέδασαν στα μπλόκα. Δεν έκαναν “πολιτικό παιχνίδι”. Βγήκαν όταν:
- το ρεύμα έγινε θηλιά,
- το πετρέλαιο πολυτέλεια,
- οι αποζημιώσεις καθυστέρηση,
- οι ενισχύσεις αβεβαιότητα,
- και το μέλλον τους ένας λογαριασμός που δεν βγαίνει.
Και η απάντηση του κράτους ποια είναι;
Πρόστιμα. Απειλές. Τελεσίγραφα.
Το πιο εξοργιστικό δεν είναι το ποσό. Είναι η λογική.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο:
«Δεν μας ενδιαφέρει αν δεν αντέχεις. Μας ενδιαφέρει να κάνεις πίσω.»
Την ίδια στιγμή, σε άλλους τομείς:
- Υπάρχουν ρυθμίσεις.
- Υπάρχουν παρατάσεις.
- Υπάρχουν “ιδιαιτερότητες”.
- Υπάρχουν “ισορροπίες”.
Γιατί εκεί υπάρχουν ισχυροί.
Εδώ υπάρχουν μόνο αγρότες.
Και μετά έρχεται το περιβόητο “καρότο”. Μέτρα που ανακοινώνονται χωρίς διάλογο, χωρίς διαπραγμάτευση, με ύφος “αυτά είναι και τέλος”. Σαν να πρόκειται για χάρη. Σαν να λένε:
«Σου πετάω κάτι, αλλά πρώτα υπάκουσε.»
Όχι. Αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι εκβιασμός με γραβάτα.
Γιατί αν τα μέτρα ήταν επαρκή, δεν θα χρειάζονταν πρόστιμα.
Αν οι αγρότες πίστευαν ότι λύνεται το πρόβλημά τους, δεν θα έμεναν στους δρόμους.
Και αν η κυβέρνηση είχε πείσει, δεν θα απειλούσε.
Η αλήθεια είναι απλή και σκληρή:
Το κράτος απέτυχε να σχεδιάσει βιώσιμη αγροτική πολιτική και τώρα προσπαθεί να επιβάλει σιωπή με τον ΚΟΚ.
Αλλά υπάρχει κάτι που φαίνεται να ξεχνάνε:
Χωρίς αγρότες δεν υπάρχει τροφή.
Χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει οικονομία.
Και χωρίς δικαιοσύνη δεν υπάρχει κοινωνική ειρήνη.
Όταν τιμωρείς αυτούς που παράγουν για να “ανοίξει ο δρόμος”, σύντομα δεν θα υπάρχει ούτε δρόμος ούτε παραγωγή. Μόνο οργή. Και αυτή δεν μπαίνει σε άρθρο νόμου, ούτε πληρώνεται με πρόστιμο.
Το να χτυπάς τον πιο αδύναμο κρίκο δεν δείχνει δύναμη.
Δείχνει αδυναμία.
Και ένα κράτος που φοβάται τους αγρότες του, είναι κράτος που φοβάται την ίδια την πραγματικότητα.
Πρόστιμα στους φτωχούς αγρότες δεν είναι λύση.
Είναι ομολογία αποτυχίας.
Και αυτή, όσα πρόστιμα κι αν ρίξεις, δεν κρύβεται.