Ένα κείμενο καρδιάς, γραμμένο με αίμα και μνήμη, δημοσίευσε η Μαρία Ντόλκα, μητέρα της 18χρονης Αναστασίας Παπαγγελή, που δολοφονήθηκε στο έγκλημα των Τέμπη.
Απαντά στο ερώτημα που της απευθύνουν ολοένα και περισσότεροι: συμφωνεί ή όχι με το ενδεχόμενο πολιτικής καθόδου της Μαρίας Καρυστιανού;
Η απάντησή της δεν είναι πολιτική.
Είναι υπαρξιακή.
«Στις 28/2/23 σταμάτησε ο χρόνος»
Η Μαρία Ντόλκα περιγράφει τη στιγμή που ο χρόνος πάγωσε:
το λευκό σφραγισμένο φέρετρο,
την απουσία του κράτους,
την αναζήτηση στοιχείων μόνη της,
την εντολή «μαζέψτε και καθαρίστε τον λεκέ».
«Τα παιδιά μας λεκές για αυτούς».
Η κοινή διαδρομή των γονιών – από τις Σέρρες στο Σύνταγμα και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Στο κείμενο ξεδιπλώνεται η κοινή πορεία των συγγενών των θυμάτων:
- στις Σέρρες,
- στο Κουλούρι,
- στο Σύνταγμα,
- στο Καλλιμάρμαρο,
- στο Ευρωκοινοβούλιο.
Η Μαρία Ντόλκα μιλά για την αδιάκοπη παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού και του Παύλος Ασλανίδης,
για τις ομιλίες με στοιχεία που «τσάκιζαν όποιον τις άκουγε»,
για τη λαοθάλασσα που δεν είχε προηγούμενο στη Μεταπολίτευση.
«Δεν μπορώ να κρίνω την επιλογή της»
Στο πιο καθαρό σημείο του κειμένου, η απάντηση είναι ρητή:
«Δεν μπορώ να κρίνω ή να κατακρίνω την επιλογή της Καρυστιανού.
Ξέρω μόνο πως έχει κάθε δικαίωμα να το πράξει.
Ο λαός είναι αυτός που ψηφίζει».
Καμία ιδιοποίηση του πένθους.
Καμία επιβολή γραμμής.
Μόνο δικαίωμα στην έκφραση και στον αγώνα.
«Όταν σου σκοτώνουν το παιδί, θέλεις να σκίσεις τα βουνά»
Η Μαρία Ντόλκα θέτει το πιο σκληρό ερώτημα:
πώς πρέπει να φερθεί ένας γονιός όταν του σκοτώνουν το παιδί;
Να σωπάσει;
Να περιμένει;
Να κλειστεί;
Ή να φωνάξει;
«Ο τρόπος του αγώνα ανήκει σε κάθε μάνα και σε κάθε οικογένεια».
Ένα κείμενο που δεν ζητά άδεια
Το κείμενο αυτό δεν είναι πολιτικό μανιφέστο.
Είναι μαρτυρία.
Και υπενθύμιση ότι:
- τα Τέμπη ήταν έγκλημα,
- τρία χρόνια μετά δεν υπάρχει δικαίωση,
- και οι μάνες δεν θα σωπάσουν.
«Η μάνα πάντα ξέρει πώς θα φροντίσει το παιδί της.
Μόνο η μάνα που του έδωσε πνοή».