Υπάρχουν σκάνδαλα που χρειάζονται αποδείξεις. Και υπάρχουν σκάνδαλα που “φωνάζουν” από μόνα τους, γιατί όλα γύρω τους δείχνουν ένα πράγμα: ότι κάποιοι έχουν ειδική μεταχείριση και κανείς δεν τολμά να τους ακουμπήσει.
Η υπόθεση των servicers –των εταιρειών που διαχειρίζονται τα “κόκκινα” δάνεια που φορτώθηκαν οι Έλληνες– έχει καταντήσει σύμβολο ενός κράτους που είναι σκληρό με τους αδύναμους και υπάκουο στους ισχυρούς. Πολίτες χάνουν σπίτια, επιχειρήσεις στραγγαλίζονται, οικογένειες διαλύονται από κατασχέσεις, ενώ την ίδια ώρα πλανάται ένα ερώτημα-δηλητήριο: οι servicers απολαμβάνουν φορολογική ασυλία; Και αν ναι, ποιος την επέτρεψε;
Η ΝΙΚΗ κατέθεσε ΕΡΩΤΗΣΗ στο Υπουργείο Οικονομικών για τη φορολογική αντιμετώπιση των servicers που αγόρασαν ή διαχειρίζονται πακέτα δανείων. Και το πιο εξοργιστικό δεν είναι ότι τίθεται το ζήτημα. Είναι ότι χρειάζεται να τεθεί, λες και μιλάμε για κάτι “θολό”, “τεχνικό”, “δύσκολο”.
Όχι. Είναι απλό: ή πληρώνεις φόρους όπως όλοι ή είσαι κράτος εν κράτει.
Και εδώ μπαίνει η ΑΑΔΕ. Μια ανεξάρτητη αρχή που υποτίθεται ότι σηκώνει τείχος απέναντι στη φοροδιαφυγή, λειτουργεί σαν κράνος προστασίας στους “μεγάλους”, ενώ για τον μικρό επαγγελματία, τον αγρότη, τον εργαζόμενο, βρίσκει πάντα τρόπο να είναι αμείλικτη.
Στους πολλούς ξέρει. Στους λίγους ξεχνά.
Αυτό δεν λέγεται “ολιγωρία”. Λέγεται επιλογή. Και όταν η ολιγωρία είναι “ύποπτη”, τότε το ερώτημα δεν είναι αν υπήρξε λάθος. Το ερώτημα είναι: ποιος κάλυψε ποιον;
Η πραγματικότητα είναι μία: οι servicers έχουν αποκτήσει υπερεξουσίες. Δεν εκλέχθηκαν, δεν λογοδοτούν στον πολίτη, δεν “πονάνε” κοινωνικά, δεν τους ακουμπά πολιτικά κόστος. Είναι μηχανισμοί είσπραξης, με ένα περιβάλλον που δείχνει να τους εξασφαλίζει ασυλία όχι μόνο απέναντι στην κοινωνία, αλλά –αν ισχύει– και απέναντι στο φορολογικό σύστημα.
Και εδώ ξεκινά η πολιτική βρωμιά:
Αν ένας πολίτης χρωστάει, θα του δεσμεύσουν λογαριασμό.
Αν μια εταιρεία που πατάει πάνω στα χρέη των πολιτών “δεν φορολογείται όπως πρέπει”, τότε όλοι κοιτάνε αλλού.
Για αυτό το σύνθημα που ακούστηκε –«Νατσιέ, βάλε πλάτη να αποκαλυφθεί αυτό το σκάνδαλο»– δεν είναι απλώς μια φράση. Είναι κατηγορία. Είναι προειδοποίηση. Είναι απαίτηση: να βγει στο φως ποιος τους καλύπτει, ποιος τους προστατεύει, ποιος τους χάρισε προνομιακή μεταχείριση.
Το Υπουργείο Οικονομικών οφείλει να απαντήσει καθαρά:
- Υπάρχει ειδική φορολογική μεταχείριση των servicers;
- Ποια είναι η πραγματική φορολογητέα ύλη που δηλώνουν;
- Ποιοι έλεγχοι έγιναν, πότε, και με τι αποτέλεσμα;
- Γιατί υπάρχει εικόνα αδράνειας από την ΑΑΔΕ;
- Και τελικά: σε ποια Ελλάδα ζούμε; Στην Ελλάδα των νόμων ή στην Ελλάδα των “ημετέρων”;
Η ΝΙΚΗ λέει ότι θα είναι δίπλα στους πολίτες. Ωραία. Τώρα είναι η ώρα της πράξης: όχι άλλες γενικότητες, όχι άλλες “τεχνικές δικαιολογίες”, όχι άλλη σιωπή.
Γιατί αν όντως υπάρχει φορολογική ασυλία, τότε δεν μιλάμε για οικονομική λεπτομέρεια. Μιλάμε για κρατική συγκάλυψη.
Και τότε το σκάνδαλο δεν είναι μόνο των servicers.
Είναι του κράτους που τους αφήνει.