Ο Γιάννης Κουτσοδόντης περιγράφει τα τραύματα των παιδιών και το χάος στο νοσοκομείο – και πετάει τη φράση-καρφί για την “κλειστή κάμερα” στο σκάφος.
Στο πολύνεκρο ναυάγιο της Χίου, το “μετά” δεν γράφτηκε μόνο στη θάλασσα. Γράφτηκε και μέσα στα επείγοντα: παιδάκια, βαριά τραύματα, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, αιμορραγίες, διασωληνώσεις, χειρουργεία μέχρι το πρωί. Και μέσα σε όλα, μια ερώτηση που δεν γίνεται να προσπεραστεί:
«Εμείς όταν μπαίνουμε στο χειρουργείο ακολουθούμε κανόνες. Η κάμερα στο πλοίο του Λιμενικού γιατί ήταν κλειστή;»
«Πρώτη φορά είδαμε τόσα πολλά τραύματα»
Ο άνθρωπος που ήταν “κάτω” από την πρώτη στιγμή, δεν μιλάει για περιστατικό. Μιλάει για σφαγή τραυματιολογίας:
- «Ήταν σαν να είδες πάρα πολλά τροχαία μαζεμένα».
- «Ήταν 10-11 παιδάκια και πολλοί μεγάλοι με πολύ βαριά τραύματα».
- «Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, αιμορραγίες…»
Δεν περιγράφει “διάσωση”. Περιγράφει σύγκρουση, βία, σώματα που χτυπήθηκαν.
Το νοσοκομείο σήκωσε κρίση πριν το “επίσημο σήμα”
Σε τέτοιες στιγμές φαίνεται η πραγματικότητα:
Δεν έρχεται ο κόσμος επειδή “ειδοποιήθηκε”. Έρχεται επειδή καταλαβαίνει.
Νοσηλευτές, γιατροί, κλινικές, χειρουργεία, όλοι σε κατάσταση πολέμου.
Και το ρολόι να τρέχει: χειρουργεία το ένα πίσω από το άλλο μέχρι το πρωί.
Η “κλειστή κάμερα”: η ερώτηση που δεν απαντιέται με επικοινωνία
Εδώ είναι το κέντρο:
Όταν ένας άνθρωπος του χειρουργείου λέει «εμείς έχουμε κανόνες» και μετά ρωτά γιατί η κάμερα ήταν κλειστή, δεν κάνει πολιτική. Κάνει λογική.
Γιατί σε κάθε κρίσιμο συμβάν, ειδικά όταν υπάρχουν νεκροί και παιδιά, η καταγραφή δεν είναι “πολυτέλεια”. Είναι:
- τεκμήριο,
- λογοδοσία,
- ασπίδα απέναντι στο ψέμα.
Και αν δεν υπάρχει τεκμήριο, η αλήθεια γίνεται “αφήγηση”.
Ερωτήματα
- Ποια κάμερα ήταν “κλειστή” και ποιος είχε την αρμοδιότητα ενεργοποίησης;
- Υπάρχει πρωτόκολλο καταγραφής σε επιχειρήσεις/εμπλοκή με σκάφος μεταναστών; Αν ναι, γιατί δεν τηρήθηκε;
- Αν δεν υπάρχει βίντεο από το ίδιο το σκάφος, ποια είναι η αλυσίδα αποδείξεων που θα στηρίξει την αλήθεια;
- Και το πιο ωμό: ποιος πληρώνει το κενό, όταν δεν υπάρχει καταγραφή; Οι νεκροί ή η κοινή γνώμη;
Στο χειρουργείο, κανείς δεν λέει “δεν το έκρινα αναγκαίο”.
Γιατί όταν πέφτουν παιδιά στο φορείο, η “κρίση” δεν είναι δικαιολογία. Είναι ευθύνη.