Υπάρχει ένα σημείο που ο δημόσιος λόγος παύει να είναι πολιτική και γίνεται κακόγουστο stand-up χωρίς κείμενο. Κάπου εκεί βρέθηκε (ξανά) ο δήμαρχος Λαμίας μιλώντας για το Ράλι Ακρόπολις: μέσα σε τρεις προτάσεις κατάφερε το πιο δύσκολο — να αυτοαναιρεθεί χωρίς καν να το καταλάβει.
Δύο χρόνια τώρα τα έχει πει όλα. Και έτσι… και γιουβέτσι. Άλλοτε «ευκαιρία», άλλοτε «βάρος», άλλοτε «να γίνει», άλλοτε «να φύγει», άλλοτε «δώστε μας», άλλοτε «δεν μας δώσατε». Το αποτέλεσμα είναι ένα: ο κόσμος μένει με το τιμόνι στο χέρι και τον δήμο να κάνει… ντόνατς στη λογική.
Το πρόβλημα δεν είναι το Ράλι. Είναι το “μπρος-πίσω”
Το Ράλι Ακρόπολις είναι συγκεκριμένο γεγονός: έχει απαιτήσεις, κόστος, οφέλη, υποχρεώσεις, αποτύπωμα. Δεν γίνεται να το αντιμετωπίζεις με δηλώσεις-χαλίκια: «ρίχνω ένα, να δω αν θα πιάσει».
Όταν σε τρεις γραμμές λες και το Α και το όχι-Α, δεν κάνεις πολιτική. Κάνεις θόρυβο.
Τι θέλει τελικά ο Δήμος;
Αν ο δήμαρχος θέλει το Ράλι, οφείλει να πει καθαρά:
- ποια είναι η στόχευση (τουρισμός; τοπική αγορά; προβολή; υποδομές;),
- ποιο είναι το αντάλλαγμα για την πόλη,
- ποια είναι η συμφωνία (με ποιους όρους; με ποια μέτρα;),
- ποια είναι η δέσμευση (τι κάνει ο δήμος και τι απαιτεί).
Αν δεν το θέλει, επίσης οφείλει να το πει καθαρά. Όχι “και ναι και όχι”, γιατί αυτό δεν είναι στάση. Είναι υπεκφυγή.
Το “χιούμορ” δεν είναι άλλοθι διοίκησης
Ναι, μόνο με χιούμορ αντέχεται να ακούς αυτοαναιρέσεις με ύφος βεβαιότητας. Αλλά η πόλη δεν χρειάζεται κωμικό μονόλογο. Χρειάζεται διοίκηση: σχέδιο, σοβαρότητα, λόγο που στέκεται όρθιος.
Και κάτι ακόμα: όταν ο δημόσιος λόγος ξεπέφτει, δεν είναι «χαριτωμένο». Είναι επικίνδυνο. Γιατί μαθαίνει τους πολίτες να μην πιστεύουν τίποτα — και να μην ζητούν τίποτα.